Gaan we nou nog terugkomen of niet?


Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

10 Reacties op “Gaan we nou nog terugkomen of niet?

  1. hoi Janneke, wat ben je een moedige en nuchtere vrouw. Fijn dat je weer blogjes schrijft, ik lees ze graag. Marion

  2. Moeilijk hè, ik voel met je mee. Dat gestressde NL is ook niet alles; maar familie trekt. Ik hoop dat je in rust en vree je besluit kunt treffen.

  3. Fijn dat je weer uitgebreid schrijft, ik miste je bogs. Mooi dat jullie de keuze om terug te gaan of niet naar NL even laten rusten. Als je er aan toe bent , komt en lukt het wel. Jullie hebben een basis in Zweden maar ook een stevige basis in NL. Hoe luxe wil je het hebben… Geniet voorlopig maar van Zweden!

  4. Je kunt voor een deel onze gedachten geschreven hebben. Ook wij hebben diezelfde twijfels. Zijn gelukkig beiden nog gezond. Na 4 jaar Zweden zie je ook meer de voors en tegens van de Zeden zelf. Onze kinderen komen niet, wij gaan altijd naar Nederland. Ik zou er niet willen wonen in een rijtjeshuis, waar vind je de ruimte die je nu hebt? En een “atelier” voor mij. Maar de kleinkinderen die na onze verhuizing zijn geboren……die trekken zonder dat ze het weten.

  5. Fijn om hier weer iets (haha, wel drie logjes) te lezen. Goed besluit volgens mij.

  6. Heerlijk dat je weer aan je blogjes begonnen bent…..fijn om te lezen…

  7. ook vanuit het overoceaanse weer een groet! Blij je weer te lezen.Hier(voor mij) soms ook terug of niet,maar de kleinkids zijn hier. Maar ja vliegen van hier naar Holland is zo expensive.
    ZZo hoog wonen zou mij niets lijken. Maar ja, je hebt nog genoeg tijd om te prakkizeren.
    Groet, Wilma

  8. Hoi Janneke & Leo, wat ben ik blij om weer het nodige van jullie te lezen in de blogjes, ik lees ze graag. Jullie hebben het afgelopen jaar het nodige meegemaakt. Ben blij dat jullie (ondanks dat het niet makkelijk is) je er toch zo goed doorheen hebben geslagen en het beste ervan maken. Wens jullie het allerbeste toe voor de komende periode. Geniet nog van de nazomer en we hopen voor jullie dat het een milde winter gaat worden. We gaan jullie weer volgen in alle dingen die je meemaakt en de keuzes die je moet nemen. Het allerbeste toegewenst en geniet.

  9. Oh Janneke, maar Leo ook, wat heb je je weer goed door deze moeilijke periode heen geslagen! Ik wens je nu wel veel sterkte toe in de komende tijd. De herfst lijkt nu plotseling ingetreden, waardoor het wellicht weer iets lastiger wordt, maar ik ben er van overtuigd dat je daar ook weer wat van gaat maken. Misschien weer tijd voor je naai -hobby’s?
    Wat heerlijk dat we je blogs weer kunnen lezen. Je schrijfstijl is zo geweldig: ondanks jullie moeilijkheden breng je toch steeds weer humor en luchtigheid. Knap hoor!
    Het igloproject vond ik echt meesterlijk! Het was toch heel goed gelukt, jammer dat het er maar zo kort stond.
    Ik wens jou en Leo het allerbeste en veel wijsheid toe voor de beslissingen in het komende jaar. Jet F.

  10. Kan me voorstellen dat jullie nog heel wat hoofdbrekens zullen hebben! Maar jullie maken vast een goede beslissing. Je weet het: Home is where the heart is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s