Tobben met een grote T


De winter is niks voor Leo. Hij heeft het steeds maar koud, krijgt dooie vingers en ik stook de kachel op tot het een graadje of 26 is in huis. Bewegen helpt niets, integendeel: hij verliest alleen maar meer warmte als hij beweegt. Ergens in januari ging er iets mis met Leo’s dialyse. Op de een of andere manier hield hij vocht vast. Waar er normaal in 20 minuten 2 liter vocht uit zijn buik komt, zat hij nu soms anderhalf uur voor er hooguit een liter uitging en dan ging er natuurlijk ook maar een liter in. Hij kwam een hele kilo per week aan en at niks en werd weer kortademig. Zijn ademhaling ’s nachts liep weer op tot dramatische hoogtes, net als in Columbia, dat wil zeggen: 10x een hele snelle diepe ademing en dan ……… 35 seconden helemaal stil. Jullie begrijpen wel dat ik de hele nacht lag te tellen. Dat is ook voor mijn nachtrust niet goed. Hij heeft moeite met naar de dokter gaan, dus we modderden zo’n beetje door. Ik nam zijn bloeddruk iedere dag op en die was erg laag, dan weer hoog. Eind januari kwam mijn vriendin Margriet en zij is geriater. Ze was erg ongerust en vond toch echt dat hij naar de dokter moest. Dat hebben we de week erop gedaan en hij werd meteen opgenomen. Na onderzoek bleek dat ergens (?) zijn buikvlies dubbelgeklapt was en min of meer verkleefd. Het vocht in de buik kon op de een of andere manier wel naar binnen, maar niet meer naar buiten. Hij had dus een bel vocht in zijn buik zitten tussen twee vliezen en zolang hij probeerde daar vocht bij te stoppen, werd dat alleen maar erger. De bel met vocht duwse zijn longen omhoog, vandaar die kortademigheid. De dokter(19 jaar ervaring) heeft nog overlegd met andere artsen, maar niemand had ooit zoiets meegemaakt. Moeten wij weer hebben. Maar de dialyse moet natuurlijk doorgaan, dus kreeg hij een noodshunt in zijn nek en ging over op de bloeddialyse. Bah, bah, BAH!! Het overtollige vocht kwam er na iedere dialyse gedeeltelijk uit, dus de benauwdheid verdween langzaam Ondertussen had hij natuurlijk wel een jas uitgedaan.Twee weken later ging de geplande prostaatoperatie toch gewoon door. “Het is een lichte operatie, mijnheer” Op maandag opereren, op dinsdagochtend dialyseren en meteen door naar huis. Toen Leo thuiskwam voelde hij al meteen dat er iets niet goed was. Hij had verschrikkelijke pijn en kon niet plassen. De pijn kwam met golven, iedere 3 minuten en het leken net weeën. Hij kon niks,NIKS. Wij bellen naar het ziekenhuis. Ja, hij was al ontslagen, hij moest maar een asperientje nemen en als de pijn de hele middag zou aanhouden, moest hij maar naar de spoedeisende hulp gaan. We zijn gewoon ineens gegaan Eerst hebben ze een catheter ingezet, dat hielp niet, toen hebben ze van alles geprobeerd met pijnstilling, maar iedere keer zat er minstens een half uur tussen natuurlijk, om te kijken of het hielp. Toen de pijn tenslotte gewoon door de morfine heen kwam, begrepen ze dat er toch wel iets aan de hand moest zijn en zijn ze de specialist gaan bellen….. Om 12 uur ’s avonds eindelijk, lwam hij op de afdeling die hij ‘smorgens verlaten had en had de zuster in vijf minuten de pijn weg…… Hij bleek een forse nabloeding te hebben met veel stuwing. Het was precies een bevalling, inclusief het moment dat hij liever een spuitje wilde hebben om maar van de pijn af te zijn en dan later weer wakker te worden. Hij heeft nog een week in het ziekenhuis gelegen met een blaaspoeling. Toen, eindelijk mocht hij naar huis! Nu is Zweden best ver weg, maar onze oudste dochter is een weekend geweest, onze jongste is een weekend geweest met haar jongste en oze oudste zoon is een paar dagen met de trein gekomen vanuit Flensburg.

helpen met het uitruimen van de afwasmachine....

helpen met het uitruimen van de afwasmachine….


Twee maanden later heeft hij nog een operatie gehad om een shunt in de arm te zetten en toen is hij twee keer onder narcose gebracht, want de eerste keer mislukte het. Die Zweden houden je gewoon niet op de hoogte, dus ik werd al ongerust toen hij om drie uur nog niet op zaal was(half twee geopereerd), om vier uur nog niet op zaal was, om vijf uur nog niet op zaal was. Tegen die tijd was ik verschrikkelijk ongerust.Ze wisten niet waar hij was en of alles goed was gegaan! UIteindelijk ben ik erheen gereden, maar dat hielp ook niet. Je kan niet naar de operatie-afdeling. Om negen uur belde hij met het hele verhaal, maar hij was uitgeput natuurlijk. Voor jullie gerustelling kan ik zeggen, dat hij prima is opgeknapt en dat alles goed en kalm gaat met de bloeddialyse. Hij wordt 3x per week met een taxi opgehaald om half acht en wordt dan om een uur of twee weer teruggebracht. Dan eten we gezellig warm samen en op de andere dagen gaat hij soms naar de Uni of rommelt een beetje in en om huis. Na een vroeg en heerlijk voorjaar, heeft het de maanden juni en juli alleen maar geregend en is het koud geweest (10-15 graden). Begin augustus begon de zon te schijnen en nu hebben we al drie weken heerlijk weer! Met angst en beven zie ik de winter tegemoet, maar nu NU is het zomer!
DSC_1061

16 Reacties op “Tobben met een grote T

  1. hé Janneke, blijft een heftig verhaal. Hoop dat je nog een tijdje van het zonnetje kan genieten en van de prachtige bloemenzee in je tuin. Groet Leo van ons. Liefs Lydia

  2. Lieve Janneke
    Wat een verhaal en wat een zorgen. Ik wist niet dat dit achter al die mooie natuur foto’s schuil ging. Jullie foto van samen is erg lief!
    Ik hoop dat Leo opknapt en de winter nog even wacht..zouden jullie anders niet ergens een zonnetje kunnen opzoeken?
    Ik volg je weer op facebook en vond het naar dat dit Leo en jou overkomt!
    Samen sterk…
    Liefs
    Miriam

  3. Hoi lief en moedig stel. Gezondheid is toch vreselijk belangrijk. De medische wereld kunnen we helaas niet missen, maar liever heb je er niets mee te maken. Wat een spannende tijden hebben jullie achter de rug. Fijn dat de kinderen er proberen te zijn als het nodig is. Geniet van wat goed is.
    Carpe diem ! En inderdaad ‘Samen sterk’. Liefs Madeleine

  4. Sterkte voor jullie allebei!

    Bemoedigende groet,

  5. Wat een verhaal zeg!!!
    Wel blij dat het beter gaat met hem nu. Hoe gaat het met jou? Kan me voorstellen dat dit met jou ook wel het een en het ander gedaan heeft…

  6. wat akelig Janneke! is er nog zicht op transplantatie, of is dat van de baan?

    • Zelf geloof ik er niet meer in. Leo’s momentele conditie laat niet toe om getransplanteerd te worden. Sinds een week of twee is Leo weer aan het trainen om meer conditie te krijgen, maar……. de winter komt er weer aan. In mei wordt hij 70. Als hij dan niet fit is om getransplanteerd te worden, gaat het helemaal niet meer door. Dan is hij te oud.

  7. wat verdrietig Janneke, dat maakt het hele perspectief wel anders. Veel sterkte!

  8. Dat is inderdaad tobben! Veel sterkte toegewenst, samen.

  9. Misschien wordt het een korte, lichte en draagbare winter. Laten we hopen!

  10. Hi Janneke,

    Wat een zorgen allemaal. Geen wonder dat je geen tijd/energie had om te bloggen. Iets hebben is slopend maar leven met iemand die iets heeft is zeker zo slopend. Ik hoop dat het jullie lukt om toch de goede momenten te plukken. Ik hoop dat de nazomer jullie een beetje mag verwarmen.

    Groetjes,

    Dorothé

  11. de distels staan erg hoog en dat zeggen ze hier in Bergslagen geeft de hoogte van de sneeuw aan. Voor onze jongens hoop ik dat wel voor jou en Leo natuurlijk niet maar ja jij woont ook wat lager in Zweden. GroetjesKarin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s