Dankbaar 3


Net als gisteren en eergisteren:
“Ik ben dankbaar dat ik het beroep heb kunnen uitoefenen wat bij me past en wat ik altijd heb kunnen combineren met mijn gezin. Als kind van een onderwijzersechtpaar was ik vast van plan om geen leerkracht te worden. Toen ik jong was, werd er bijna nog niet buitenshuis gewerkt door de vrouw. Als meisje werd je opgevoed om later een gezin te hebben. Natuurlijk kon je wel naar Middelbare School en je kon zelfs studeren, maar veel meisjes bleven thuis zodra ze waren getrouwd. Mijn moeder werkte toen ik een kind was. Vooral toen ik op middelbare school zat, vond ik dat vreselijk. Dan kwam ik thuis in een koud huis en zat eerst een half uur te bibberen voor de kachel. Toch was ik wel van plan ook een vak te leren, maar ik wilde wel iets kiezen wat ik naast mijn gezin kon doen. Al van jongs af aan, ben ik dol op kinderen geweest. Ik vind het heerlijk dat kinderen alles voor het eerst leren, dat ze nog geen regels hebben, nog geen ervaring van hoe het ‘altijd’ gaat en dat ze onbevangen iedereen tegemoet treden. Ik ben graag in het gezelschap van kinderen. Ik was een jaar of acht toen ik een doof vriendinnetje kreeg. Ik kon aardig met haar communiceren, maar op een dag was ik naar de Diergaarde geweest en ik had op een olifant gezeten! Ik wilde het haar vertellen, maar wist niet hoe. Ik weet nog dat ik toen pas besefte wat een enorm probleem een communicatiestoornis is. Want ik had dit nu alleen met haar, maar zij had dat met iedereen. Dus kondigde ik bij mijn moeder aan, dat ik later dove kinderen wilde leren praten. “Dan moet je logopediste worden”, zei mijn moeder. Want toen ik later een beroep wilde kiezen en ik me oriënteerde, bleek dat logopedie heel makkelijk deeltijds te doen was. Toen ik trouwde in 1969, was het heel gewoon dat je stopte met werken. Als je bij de politie werkte, was het zelfs zo dat je vrouw niet mòcht werken. Je was dan ‘chantagegevoelig’ was de redenering. Maar ik bleef werken (ik was nog geen logopediste, maar werkte deeltijds bij een uitzendbureau. Toen ik vijf jaar later van mijn eerste in verwachting was, was werken tot het eerste kind kwam onderhand ingeburgerd, maar iedere vrouw stopte zodra ze een kind kreeg. Ik bleef doorwerken, maar wel halve dagen. Leo en ik hebben ook nog een tijd allebei halve dagen gewerkt toen de kinderen klein waren. Toen mijn oudste naar de middelbare school ging, werkte ik bij de Mytylschool in Dordrecht. Ik werd letterlijk ziek bij het idee dat mijn dochter thuis zou komen in een koud huis. Bovendien waren er allerlei problemen met de Mytylschool en het bestuur en zo kwam ik met een burnout thuis te zitten. Op een gegeven moment ben ik een eigen praktijk begonnen en dat is de beste beslissing van mijn leven geweest (behalve dan om met Leo te trouwen). Daarna is het alleen maar beter geworden. Ik heb mij gespecialiseerd in Sensorische Integratie (nu heet dat Sensorische Informatieverwerking), ben lezingen en cursussen gaan geven over het onderwerp, rolde in het hoogbegaafdheidswereldje en – vanuit mijn oude revalidatievak – ook in de eet- en drinkproblematiek. Ik had dus een heel breed scala van kinderen (en soms daarna de vaders van die kinderen….) met logopedische problemen die hun oorsprong vonden in een verstoorde sensorische informatieverwerking al dan niet met neurologische problematiek. Het heerlijkst vond ik het om een kind te krijgen
waar een aantal anderen hun tanden al op stuk hadden gebeten, met allerlei problemen die in elkaar zaten alseen grote knoop en dan langzaam die hele knoop te ontwarren en orde aan te brengen. Ik heb mijn tjden altijd zo ingedeeld dat ik thuis was als de kinderen thuiskwamen en het grootste compliment wat ik ooit kreeg was van mijn jongste dochter die – toen een vriendin van mij tegen haar zei dat ik het zo druk had – zei dat ik het helemaal niet druk had, want ik was er altijd! (Dat ze me later bekende dat ze het zo vreselijk vond dat ik ’s avonds vaak weg was voor een lezing, zullen we er maar niet bij vertellen…) Als er wat aan de hand was met de kinderen of met mijn familie (moeder) liet ik zoveel mogelijk alles uit mijn handen vallen om er te zijn voor hun. Omdat ik gewoon niks verdiende als ik niet werkte en er dus geen baas was die me iets kwalijk kon nemen, vond ik het heerlijk om mijn werk zo te doen.
Dankbaar ben ik dus voor het beroep van logopediste dat ik mijn hele leven heb kunnen uitvoeren, terwijl ik daarnaast een gezin had.

3 Reacties op “Dankbaar 3

  1. Mooi verhaal. En dat je eigenlijk als getrouwde vrouw moest stoppen met werken, dat herken ik wel van mijn eigen moeder. Gelukkig dat je je gevoel hebt gevolgd en dat met een gezin kon combineren.

    Kram, Anna Marie

  2. Wat fijn voor je dat je je droom waar hebt kunnen maken en met zoveel plezier je beroep hebt kunnen uitbouwen en uitoefenen!
    Gek: zoals je weet ben ik ook logopediste, maar ik heb net heel hard het gevoel dat ik mijn beroep niet kan combineren met mijn gezinsleven…

    • Maar jouw gezinsleven is ook iets anders, Eva. Als ik zo’n gezinsleven had als jij, zou ik het ook niet gecombineerd hebben. En als ik eerlijk ben, is het altijd squeezen en gesqueezed worden als je werkt en je hebt ook nog een gezin. Het fijne van mijn praktijk was, dat ik het altijd kon omzetten of afzeggen als er plotseling iets was. Dat kan alleen naruurlijk niert eindeloos. >Ik wil je wel vertellen dat ik er patiënten door ben kwijtgeraakt ook. Dat had ik er voor over, maar het is wel waar…. Ik had natuurlijk ook een man naast me die geld verdiende zodat we altijd rond konden komen We waren niet rijk, maar we kwamen niet om van de honger en we hoefden niet in lompen te lopen. En in de tijd dat we halve dagen werkten allebei, kon Leo zaken opvangen als ik naar mijn werk was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s