De dag dat ik acht jaar werd……..


Sinds een aantal maanden, heb ik op Facebook een site gevonden die heet “Je bent een echte Rotterdammer als je……” Via hun ben ik ook op de Facebooksite gekomen van de lagere school waar ik in de eerste en tweede heb gezeten (de Mare).
Voor een kind is een verjaardag altijd een belangrijke dag. Ik keek er al maanden naar uit. Bij ons thuis was het de gewoonte dat je verjaarscadeaus ’s nachts in je kamer gezet werden en als je dan wakker werd, vond je ze, maar mocht ze nog niet uitpakken. Toen ik naar school ging, mocht ik natuurlijk trakteren en dan mocht je de klassen rond om ook de leerkrachten van andere klassen te trakteren. Je mocht dan twee meisjes uitzoeken om mee rond te gaan. Bij iedere leerkracht kreeg je een kaart of een plaatje en dat koesterde je dan een hele tijd.
Toen ik zeven jaar zou worden (in de eerste klas), had ik dat een paar meisjes verteld van te voren. Nu was ik niet een kind dat bij de populaire meisjes van de klas kon horen. Ik was te afwijkend. Ik had veel fantasie, was een ‘zwerver’ en had een vreemde moeder die mij beslist nooit geleerd had hoe je je ‘hoort’ te gedragen. Mijn hele leven al heb ik ondervonden dat er altijd mensen zijn die dat heel bedreigend vinden. Ik ben te onverwacht, er wordt verondersteld dat ik arrogant ben. Op de kleuterschool had ik er al iets van ervaren, maar nu ervoer ik dat in volle hevigheid. Maar zo tegen mijn verjaardag trokken al die meiden erg bij en werden echt heel aardig. Omdat ze daarvoor heel vervelend tegen me waren geweest, was ik natuurlijk erg gevleid en koos de twee grootste pestkoppen (lees:de twee populairste meisjes) uit om de klassen mee rond te gaan… Na mijn verjaardag draaiden ze als een blad aan de boom om en begonnen weer te pesten. Toen ik er een opmerking over maakte, vertelden ze openlijk dat ze alleen maar aardig waren geweest om gekozen te worden de klassen mee rond te gaan. Ik was hevig geschokt. Ik had er nooit aan gedacht dat iemand bewust zou kunnen slijmen om iets gedaan te krijgen. Ik besloot dat ik ze niet kon vertrouwen en dat ik me verre van ze zou houden. Dat maakte dat ik nog ongrijpbaarder werd en dat ik dus meer gepest werd.
Mijn moeder heeft nog een keer een brief geschreven aan juffrouw Middelkamp erover. Juffrouw Middelkamp was de liefste juf van de wereld. Ze werd zelfs niet boos als iemand iets deed wat niet door de beugel kon, tenminste: ze kéék niet boos, maar trok haar wenkbrauwen heel hoog op en zei op verbaasde, gekwetste toon wat ze te zeggen had. Juffrouw Middelkamp schreef terug dat ze niets had gemerkt van pesten, maar dat ik een meisje was met vele talenten, dat ik gedichten zo maar uit mijn hoofd kon opzeggen na een keer lezen en allerlei leuke spelletjes wist te verzinnen op het schoolplein en dat ze vermoedde dat een en ander de jaloezie van de meisjes had opgewekt. Ze zou er verder op toezien.
Als je een kind bent, weet je niet dat je goed in iets bepaalds bent, want dat hoort bij je. Ik heb altijd al een uitstekend geheugen gehad. Ik weet nog dingen van dat ik anderhalf jaar oud was dat staat HIER(KLIKKLIK) beschreven en ik meen me zelfs te herinneren dat ik buiten in de kinderwagen lag en dat ik dan wakker werd en de zon door de bomen zag schijnen. Toen ik zeven was, had ik blijkbaar wel al ontdekt dat de meeste mensen snel vergeten en ik besloot mijn tijd af te wachten. Tegen de tijd dat ik acht jaar werd, besloot ik volledig mijn mond erover te houden in de verwachting dat die meisjes niet meer zouden weten wanneer ik precies jarig was. En dat was ook zo. Ik verheugde me erop dat ik ineens naar school zou komen en dan jarig zou zijn en trakteren en dat die twee meiden dan NIET gekozen zouden worden om mee de klassen rond te gaan. De dag voor mijn verjaardag gebeurde er iets onverwachts. Meester van Wijk was ziek en zijn klas, de vijfde, werd verdeeld over de andere klassen, er zaten er ook een paar achterin onze klas. Op een gegeven moment gaat de tussendeur naar de derde open en de leerkracht zegt iets tegen onze juffrouw (Luhde). Die draait zich naar de klas en zegt:”Nou, jullie hebben het zeker al gehoord? Jullie hebben morgen vrij”. Ik was hevig teleurgesteld. Nu viel mijn plannetje in het water! Die volgende dag (8 mei), was de eerste mooie dag van het voorjaar na een hele koude winter (1956). Mijn oudere zus die in de vijfde zat, had “toevallig” ook vrij en we zijn gaan wandelen. Op de Buitendijk vonden we bloeiend speenkruid (kan je nagaan hoe laat alles was!). Toen ik thuiskwam, wachtte mij een onaangename verrassing. Ik had het verkeerd begrepen. Wij hadden niet vrij, maar alleen de vijfde klas! Juffrouw Luhde had tegen die kinderen achterin de klas gezegd dat ze vrij waren en ik had begrepen dat de hele klas vrij was! Nou ja, dan maar ’s middags trakteren….. Toen ik blij en opgewonden binnenkwam met mijn trakteertrommeltje, wachtte mij een tweede onaangename verrassing. Juffrouw Luhde beschuldigde mij ervan dat ik opzettelijk thuis gebleven was vanwege mijn verjaardag en ik kreeg op mijn donder. OP MIJN VERJAARDAG!!!!!! Voor mij had juffrouw Luhde daarna volledig afgedaan. Als je zo weinig begrip hebt voor de ziel van een kind, moet je eigelijk niet voor de klas staan vind ik. De populaire meisjes (lees:pestkoppen) vielen haast over elkaar heen om te verklaren dat zij het niet aardig vonden van juffrouw Luhde om zo’n lief meisje als ik van zoiets te beschuldigen en dat zij ook eerst hadden gedacht dat we allemaaL vrij waren, maar dat hun moeder was gaan informeren (zij woonden dichter bij school). Natuurlijk heb ik ze NIET de klassen mee rond genomen en had ik toch een beetje mijn wraak, maar de dag was wel min of meer in de soep gelopen. Toen ze daarna weer lelijk deden, was ik er op voorbereid en kon ik lachen in mijn vuistje. Later in mijn leven ben ik nog regelmatig mensen tegengekomen met dit patroon, maar ik had al vroeg geleerd dat je mensen niet altijd op hun blauwe ogen kan vertrouwen. Dat ik dit stukje nu pas publiceer en niet op 8 mei zoals ik van plan was, bewijst weer eens hoe diep mijn writersblock is…….

20 Reacties op “De dag dat ik acht jaar werd……..

  1. He Janneke….
    Ik zie je zo voor me. Boordevol talenten, die her en der om zeep geholpen worden, maar dankzij jouw creativiteit op andere wijze een uitweg vinden en vorm krijgen.
    Je prille zieleroerselen getuigen van een diepgang en kracht, waar menigeen jaloers op kan en mag zijn.
    Je verhaal laat maar weer eens zien, hoe belangrijk leerkrachten zijn, zowel in het positieve als negatieve.
    Je bent een prachtmens. Maak van je hart vooral geen moordkuil.
    Ik hoop nog lang te genieten van je mooie schrijfsels.
    X

  2. Hoi Janneke, ik dacht dat je een beetje gestopt was met bloggen🙂
    Maar een heerlijk beschreven verhaal, vooral ook hoe je je kan voelen als kind als je ( bijna) jarig bent. En hoe je als kind ook weer afhankelijk bent van een goede juf……

  3. Wat goed dat je juist hierover schrijft Janneke. Ze zeggen altijd ‘wees jezelf, anderen zijn er al genoeg’, maar het is toch echt heel moeilijk in de praktijk.

    Groetjes,

    Dorothé

    • Ja, Dorothé, daar heb je gelijk in. Het punt is, dat als je geen zicht hebt op wat ‘gewoon’ is, heb je geen andere keuze dan jezelf te zijn……

  4. het is toch wat, he, zo’n writersblock! Ik kijk altijd uit naar je blogjes (bloggen) en word altijd blij als er weer een mailtje komt. Ik verheug me er dan op je stukje te lezen, maar bewaar hem als ik niet echt de tijd heb. Want blogjes van Janneke zijn belangrijk en horen met aandacht gelezen te worden. Ik lurk ook bijna altijd (dat dan weer wel), maar ik lees ze altijd en ik word er altijd blij van! Det värmer i hjärtat, så att säga. Misschien helpt dit om uit je blocks te komen. (print t uit en hang t aan de muur😉
    btw ik mail ff met een SI-vraag – ik heb een opdrachtenblock.

  5. Mooi van je af geschreven, herkenbaar, nu een mooie herinnering uit die rijke voorraad van vroeger. Het leven wordt vooruit geleefd en achteraf begrepen.

  6. Idd een heel mooi stuk. Tact kent niet iedereen. Luisteren ook niet en vergeten weer wel..
    Ik heb lesje geleerd over anderen helpen en niet gewaardeerd zijn. Geeft meer moeite,maar doe het steeds weer.
    Btw als 8 mei je verjaardag is nog gefeliciteerd!
    Groet, WIlma

  7. Jammer je writersblock, je maakt zoveel mensen blij met je blogs (zoals Jessica prachtig verwoordde). Maar ik snap het wel hoor! Er moet geen druk zijn, als je dat voelt gaat het fout. Wel fijn dat er weer een blogje is! en wat voor een….
    Grappig dat je van die duidelijke herinneringen hebt over je jeugd. Gedetailleerd ook. Ik heb dat totaal niet. Ik weet alleen dat alles in het teken van mijn zieke zusje stond (ze had CF) en voor me zelf waren er geen hoogte en geen diepte punten. Heel vlak!
    Voor de rest heb ik een ijzeren geheugen. Dat dan weer wel. Niemand zocht op het werk iets in archieven op maar vroeg het aan mij. Ik lepelde alle bijzondere gevallen zo op uit mijn geheugen…

  8. Wat fijn dat je weer een blog hebt geschreven! Mooi verhaal uit je jeugd hoor. Ik herinner mij helemaal niet zo veel van mijn lagereschooltijd. Raar is dat eigenlijk he? De juffen uit de vierde, vijfde en zesde klas kan ik me nog wel herinneren, maar daarvoor??? Het schoolgebouw in Rotterdam-west zie ik ook nog zo voor me, het was de “meisjesschool” aan het Bospolderplein. Ik had in de 5e klas juffrouw Schoneveld en in de zesde klas juffrouw Venema. Dat waren 2 vriendinnen die altijd samen, gearmd naar school toe kwamen. Het waren al oudere dames, ongetrouwd, volgens mij. Juf Venema was eenzijdig verlamd, zij liep mank en had een “raar” armpje. Maar zij kon geweldig voorlezen! Zij was een rustige, afstandelijke vrouw, en juf Schoneveld was een meer zenuwachtige type, die niet zo goed orde kon houden! Ik zie ook de gangen nog voor me, met van die kartonnen platen aan de muur! Zo schrijvende ga ik me toch weer wat herinneren, dus stop ik maar, want dan lijkt het wel een blog! Haha!

  9. Herkenbaar verhaal, al bleek laatst tijdens een reünie van de basisschool (die ik nota bene zelf organiseerde) dat alles toch anders was dan ik altijd had gedacht.
    Overigens had ik je ook al ontdekt op de facebook site, waar ik dus ook lid van ben!

    Hartelijke groet, Irene.

  10. Volgens mij was je een heerlijk kind, erg authentiek en oprecht. Ik mag zulke kinderen wel. Dat van de populaire meisjes is dus van alle tijden, ik maak het hier nu ook weer mee en pfffft … niet leuk.

    Oh, enne gefeliciteerd met je verjaardag.

  11. O Janneke, ik heb met veel herkenning je blogje gelezen. Niet dat ik gepest ben vroeger. En nee, ik was ook niet een pester. Ik denk wel dat ik bij de populaire meisjes van de klas hoorde, heel eerlijk gezegd (en dat voelt wel heeeel raar om dit zo op te schrijven!), maar ipv pesten weet ik ook dat ik juist veel ‘muurbloempjes’ op sleeptouw nam. Zo was standaard mijn kinderfeestje bijna een klashappening van alle meisjes. Jongens niet. Jongens waren namelijk ‘stom’! Hahahaha
    En ja, wij mochten ook altijd twee kinderen meenemen op de juf/meestertractatie tijdens verjaardagen. Ik nam standaard mijn twee hartsvriendinnen mee. Dat was volgens mij voor iedereen duidelijk, dus er werd volgens mij niet echt extra aardig gedaan rond die tijd…
    Ik wentel me even in de herinneringen. Want hoe zeer het mij ook doet dat jij die lieve herinneringen overduidelijk niet hebt aan deze tijd, ik heb ze wel…🙂

  12. Mooi! En gedeeltelijk heel herkenbaar. Ik geniet van je logjes!

  13. Margriet de jong van Norden.

    Ik kan me nog wel een Janneke herinneren van school. Je kwam wel eens bij me spelen en een keer regende het keihard toen mocht je me rode regencape lenen. Weet je nog?f ben je een andere Janneke?

  14. janneke waar ben je?

    • Sorry Roos en anderen! Ik zit op het ogenblik voornamelijk te lurken.Ik kan mezelf er niet toe krijgen om een logje te schrijven, zelfs niet commentaar te geven bij anderen.. Het is niet anders…….. Het gaat aardig hier, nog geen zicht op een operatie. Ze zijn en beetje traag in Zweden (en ik moet nog een kilo of vijf afvallen). We hebben veel gasten gehad van de zomeren ik heb hard in de tuin gewerkt, een nieuwe schaduwtuin ontworpen op een stuk wildernis achter het speelhuisje. Ben hem nu aan het inplanten. Zo dus. Mijn computer is gecrashed en daar komt in ieder geval een logje over, maar nu nog niet. Liefs van mij

      • Goed om weer een teken van leven te lezen!
        Sterkte met de tegenslagen.
        Maar geniet vooral van de mooie en fijne dingen.
        Vriendelijke groet,

      • Zo blij Janneke, met dit teken van leven. De tijd gaat snel. Die vijf kilo gaat je lukken. En ik hoop dat er binnenkort een perspectief komt…Ik gun jullie alle geluk in de wereld. Liefs

  15. ik schijn Anoniem te reageren, dat is niet de bedoeling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s