Dat doe ik nooit meer : NOOIT MEER!!!


Nu ik ouder word, zijn er steeds meer dingen waarvan ik zeker weet dat ik ze nooit meer doe. Zeer waarschijnlijk zal ik nooit naar Hawai gaan. Op Internet was vandaag te zien hoe je via een steile trap en vervolgens een gammel houten plankier hoog in de bergen in China tenslotte bij een vroeger klooster komt, waar je nu thee kan drinken. Dat zal ik ook nooit meer doen.
Onze oudste dochter met haar gezin kwam de dag voor Oudjaar, erg gezellig. Dank zij Ester van Rems van Facebook vond ik een recept voor slechts 12 oliebollen, die moesten op te krijgen zijn toch?
007
De oudste van acht mocht opblijven en de jongste werd wakker gemaakt. Op het uur U, is hij in bed blijven liggen, wakker, dat wel.
009
We hebben gezellig gerommeld. In de week ervoor waren ze in Tjechië geweest waar ook geen sneeuw lag en speciaal voor die gelegenheid had mijn schoonzoon een grote hijskraan van Technisch Lego gekocht. Die hebben ze met zes volwassenen daar in twee avonden in elkaar gezet. Het is een doos voor mensen van 16 jaar en ouder. Toen mijn kleinzoon van vijf de hijskraan zag, was hij beledigd. Hij wilde hem ook in elkaar zetten. Dus heeft mijn schoonzoon hem braaf weer afgebroken en in Zweden zijn ze er weer aan begonnen.
005
Dat dus. Verder hebben ze een beetje buiten gespeeld. Er is hier aan de overkant van het veld een rots met een touw eraan. Daar kan je opklimmen. We hebben boodschappen gedaan en echte Zweedse meidenkleren gekocht (eigenlijk alleen een winterjas en badkleding voor allebei omdat ze dat in Nederland vergeten waren). Mijn dochter heeft haar rentraining gedaan (9,8 km. geaccidenteerd met false plat en al).
013
Ik ben met mijn kleindochter gaan zwemmen, mijn kleinzoon wilde uiteindelijk niet mee, want “ik heb Janneke nog maar drie weken geleden ontmoet!” Dat was donderdag. Toen we terugkwamen van het zwemmen, gingen we snoep maken. Ik had al twee jaar geleden zo’n pakket gekocht dat je snoepjes kan maken, caramels en zo, met allerlei smaakjes, pepermunt, chocola, citroen enz. Het leek ons erg leuk. Je moet suiker met druivesuiker en een beetje water verhitten tot 162 graden en dan moet je het op een bakplaat storten. Daarna moet je met een spatel het mengsel heen en weer scheppen tot het afkoelt en taai wordt. Zo ver is het nooit gekomen, want toen we vrolijk aan het scheppen waren, kwamen onze spatels tegen elkaar en er vloog een spetter over haar hand. Snel trok ze haar hand weg, waardoor er ook nog een spetter op haar gezicht kwam. Suiker van 160 graden is verschrikkelijk heet en brandt in je huid. We stonden naast de kraan en met zijn drieën hebben we water over haar gezicht gegooid en haar hand onder de kraan gehouden, nadat we ook nog wat suikerresten afgekrabd hadden.. Vervolgens zijn we naar het ziekenhuis gegaan met een drijfnat meisje. Gelukkig is er in het ziekenhuis een speciale afdeling kinderacuut en daar zijn we heen gegaan. De zuster daar heeft ons begeleid naar de gewone ER en daar was het verschrikkelijk druk. Alle onderzoekskamers waren vol en er stonden wel 12 bedden op de gang met zieke mensen en dan was ook nog een volle wachtkamer. Die zuster regelde dat we snel geholpen werden en toen het nog niet helemaal opschoot, begon onze kleindochter te krijsen. Dat hielp geweldig! We kwamen in een onderzoekskamer terecht en ze kreeg een morfinedrankje en paracetamol DUIZEND! Na een minuut of twintig begon dat in te werken en ze werd een beetje rustig. Mijn dochter had droge kleren meegenomen, maar haar t-shirt ging niet over die hand natuurlijk. Het was haar lievelings t-shirt. De zuster heeft het uiteindelijk toch maar stukgeknipt. Gelukkig was haar gezicht niet zodanig verbrand dat ze er een blijvend litteken aan overhoudt en gelukkig zit het onder haar oog en niet erin. De schade is als volgt. Op de middelvinger, ringvinger en pink blaren, die van de middelvinger is het grootst (de huisarts heeft hem gisteren doorgeprikt omdat er nogal veel spanning op stond), op wijsvinger en wang roodverbrand. Nergens zijn diepere wonden ontstaan, waarschijnlijk dank zij het feit dat we naast de kraan stonden en binnen vijf seconden in actie konden komen. Vrijdagochtend moest ze – voor ze op pad gingen – nog even terugkomen bij het brandwondencentrum bij ons in de stad. Dat heeft een grote regionale functie en is toevallig in ons ziekenhuis gevestigd. Ze moest nuchter blijven, want misschien wilden ze de wonden behandelen onder narcose, maar dat bleek gelukkig niet nodig. Ze hebben het verbonden en toen kreeg ze van het ziekenhuis een ijsje als ontbijt. Nu na een week, heeft ze nog twee vingers in verband. We hebben blijkbaar nog geluk gehad, maar ik was zo geschokt dat ik er nu – na een week – pas over kan schrijven. Ik heb ook netjes even toestemming gevraagd aan mijn kleindochter en het kon haar niet schelen zei ze.
DAT doen we dus nooit meer en ik zou iedereen willen aanraden om het maar te laten. Als je persé wilt snoepen, ga je maar naar de winkel.
feike gewond
Met haar mooie nieuwe Zweedse jas en een geschonden aangezicht.

22 Reacties op “Dat doe ik nooit meer : NOOIT MEER!!!

  1. Ach toch wat een schrik!! Denk je iets leuks te gaan doen……..

    Gr C.

  2. wat een schrik! gelukkig geen blijvende schade.

  3. Wat zal jij je rot gevoeld hebben zeg beterschap voor je kleindochter, en hou je taai

  4. Volgens mij heeft je dochter precies dezelde loopschoenen als ik.

    Gelukkig liep het goed af!

  5. O help, ik weet PRECIES hoe jij je hebt gevoeld. Wij hebben ongeveer hetzelfde meegemaakt, alleen was dat een klein onderdeurtje van 10 maanden die razendsnel om de tafel liep om te kijken wat er in de grote kop zat (water dat net van de kook af was dus). Hij was ook binnen 20 seconden onder de douche, en dat hebben we 20 minuten volgehouden. De dokter zei later dat als we dat niet hadden gedaan (zo lang dus), hij een transplantatie nodig had gehad. Hij is nu 6 en je ziet er (al lang) niks meer van. En wij waren ook in het buitenland… Echt fijn dat het niet blijvend is bij je kleindochter, en je hele familie is nu waarschijnlijk goed gewaarschuwd!

  6. Hoi Janneke,

    Een ongeluk zit ik een klein hoekje…. al je nou maar wist in welke dan was het vast niet gebeurd. Maar nu dus wel… tjonge jonge…. wat een schrik. Beterschap voor je kleindochter en voor jou en je familie, want van schrik moet je ook herstellen.

    Groetjes,

    Dorothé

  7. Da ’s goed schrikken, daar zul je goed van ondersteboven zijn geweest! Gelukkig is het nog zo afgelopen. En een goede waarschuwing: ik zal nooit zelf trachten snoep te maken.

  8. janneke, wat moeten jullie geschrokken zijn!
    blij dat het al bij al “goed” afgelopen is…

  9. Ach dat arme kind.
    Wat een schrik voor jullie allen.
    Maar gelukkig komt alles weer goed.

  10. Ach, wat zielig voor zo’n meisje. En het experiment is niet voor herhaling vatbaar. Ben blij te lezen dat het goedgekomen is en er waarschijnlijk geen blijvende plekken zijn. Ook voor jou een opluchting, ik kan me voorstellen dat je er erg van bent geschrokken. Om met iets positiefs af te sluiten: ze heeft een hele mooie jas🙂

  11. Misschien volgende keer bonbons maken? De chocolade smelt bij veel lagere temperatuur! Tja heel zielig voor jullie allemaal maar haar jas is schitterend!

  12. Hóe je je dan voelt, dat weet alleen een oma! Godzijdank dat alles goed afliep.

  13. Oh je, wat een schrik zeg. Kan me voorstellen dat je ontzettend baalt van wat er gebeurd is. Gelukkig komt alles weer goed.

  14. O gruwel, dat is dus iets waar iedereen bang van is. En nu maar hopen dat het snel hersteld.

  15. Hoop dat jullie weer zijn bijgekomen van de schrik.

  16. Wat een schrik zeg! Inderdaad, een ongeluk zit in een klein hoekje en zomaar ineens kan er iets gebeuren. Gelukkig hebben jullie meteen adequaat gehandeld en is het goed afgelopen. Hopelijk heeft het niet de hele vakantie beïnvloed.

  17. Zo raar! Ik krijg hem nu pas binnen. Wel in tweevoud. heftig, die hete suikertroep. Hopelijk houd ze er inderdaad geen littekens in het gezicht aan over. In Granna, hebben de jongens en meisjes die zuurstokken en snoepjes maken ook van die hele dikke handschoenen aan. Hete suiker is zeer vervelend om op je huid te krijgen. Het stukje dat je beschrijft dat je kleindochter heel hard ging schreeuwen in het ziekenhuis vond ik dan wel weer grappig. Herkenbaar. En het hielp gelukkig!

    Kram Anna Marie

  18. Joh! Wat een schrik!! Brandwonden zijn zo erg… pijnlijk! Arme kleindochter….😦 Ik hoop dat ze alles snel vergeet!! Xx

  19. Hallo Janneke, wat een schrik, gelukkig dat ze er niets blijvends aan overhoudt. Oudjaar was voor ons ook vreselijk, mijn man had in de stad een hartstilstand en is op driekoningen in het academisch ziekenhuis Antwerpen overleden. Je kunt op mijn blog daar meer over lezen.
    Ik dacht dat jij daar niet meer kwam , omdat het ‘Welkom’ is vastgezet en je dus geen nieuwe updates tegenkomt.
    Toch wil ik je even op de hoogte brengen, waarom ik de laatste tijd nergens meer kom.

  20. Wat vreselijk naar Janneke maar fijn dat het relatief goed is afgelopen. En Haba, ik ken je niet maar wil je heel veel sterkte wensen. Wat verschrikkelijk verdrietig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s