Vijf jaar geleden alweer……..


Nu zit ik dan toch ineens met tranen in mijn ogen hier op mijn hotelkamer in Göthenburg! Zojuist heb ik een logje zitten lezen dat ik precies vier jaar geleden heb geschreven, kijk HIER.
Vandaag is het dus vijf jaar geleden dat ze is begraven…..En wat ik vier jaar geleden schreef is nog steeds waar: er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Als ik met hout loop te sjouwen, hoor ik haar weer zeggen hoe flink ik toch altijd ben, als ik een hoge stoep oploop, denk ik dat we dat niet hadden kunnen doen met haar erbij. Nog steeds heb ik allerlei dingen die van haar geweest zijn. Zo heb ik ooit een pindastel gekregen van haar. Dat was een designpindastel. Misschien moet ik eerst even uitleggen wat een pindastel is. Een pindastel bestaat uit een grote schaal en 6 kleinere, precies dezelfde schaaltjes. Deze schaaltjes hadden allemaal een iets andere kleur. Zo wist iedereen wat zijn eigen schaaltje was. Je schepte met een schep de pinda’s uit de grote schaal in je eigen schaaltje en at dat dan leeg. Toen ik Leo leerde kennen, werd dat pindastel gebruikt. Ik kende het hele fenomeen niet. Het is typisch jaren vijftig design (en een typisch jaren vijftig item!). Toen ik het net had gekregen, heb ik het een keer meegenomen in de auto, omdat ik een lunch verzorgde voor een workshop van het Saitocentrum. Die kleine bakjes waren uitermate geschikt om met boter te vullen en dan op wat tafels te zetten. Helaas had ik het niet goed verpakt en toen ik weer thuiskwam, was bijna alles gebroken en er was nog maar één klein bakje over. Dat bakje heb ik nog en ik ben er zuinig op, hoewel ik het wel gebruik hoor! Ik heb altijd op het standpunt gestaan dat je, als je spullen niet gebruikt, je ze net zo goed niet kan hebben. Dus gebruik ik het om wat jus in te doen voor één persoon, of wat mayonaise. En iedere keer dat ik het gebruik, denk ik aan haar. Gek misschien en het is geen rauw gevoel of zo, maar ik mis haar gewoon nog steeds, eigenlijk iedere dag……

6 Reacties op “Vijf jaar geleden alweer……..

  1. Hoi Janneke,

    Richting kersttijd neemt bij mij het gemis altijd toe, maar er gaan ook hele tijden voorbij dat ik het prima red en gewoon kan genieten van de gaven die mijn dierbaren achterlieten en die ik gewoon gebruik… woorden, spullen, gewoontes….
    Ze zeggen toch:

    “leven is eeuwig en liefde onsterfelijk
    de dood is slechts een horizon
    en een horizon is niets
    dan een grens aan ons gezichtsvermogen”

    Dat missen is volgens mij het ervaren van de grens. Fijn dat je zo geniet van je pindastel.

    Warme groeten,

    Dorothé

    • Ja, ik weet ook wel dat ik haar terug zal zien, maar dat neemt niet weg dat er zoveel is wat ik haar zou willen laten zien, waar ik haar wijze raad over zou willen en waar ik met haar over zou willen praten…..

  2. Dat soort gesprekken voer ik in mijn hart en met mijn hart Janneke en dan ontdek ik dat daar ze daar voortleeft en dan vind ik antwoorden en de kracht om het gemis te dragen. Maar lang niet altijd lukt dat….

  3. goh ….janneke….ik heb tranen in mijn ogen….met jou Dikke kus

  4. Mooi geschreven. Ik had je logje vier jaar geleden al gelezen, en nu ik kinderen heb, raakt het me nóg meer.

  5. Ach … Dikke knuffel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s