Zijn jullie daar nog?


Van alles heb ik gedaan, maar bloggen is een paar weken lang niet gelukt. Ik kreeg al ongeruste mailtjes, maar ik had ook nog even een emotioneel klusje te verwerken en dan kan ik nooit bloggen. NU wil ik er vandaag nog een logje uit knallen, anders komt er niks meer van. We zijn in Nederland geweest, vandaag ga ik vertellen van de dag dat Leo promotor was. De promovendus was een vriend van ons die in Colombia woont en uit Esbeek komt. Hij heeft ons bijgestaan toen Leo in Colombia in het ziekenhuis terecht kwam 2 jaar geleden, dat schept een band natuurlijk. Dat kan je hier -en de berichten daarna – lezen.Vorig jaar is hij nog even bij ons geweest en hebben we een lange wandeling gemaakt. Ik had hem beloofd op zijn promotie te komen en nu Leo de promotor was, wilde ik natuurlijk helemaal. Leo had oorspronkelijk voor vrijdag voor mij geboekt, maar dat hebben we vervroegd naar dinsdag. Ik had een prachtig promotiepak: een zwarte broek met een zwart shirt en een paarse halflange kreukzijden jas erop. Het enige probleem was: ik had er alleen blauwe schoenen onder en ik had geen tijd gehad om zwarte te kopen zoals ik van plan was. Mijn schoondochter wist raad. Ze is heel klein en slank en heeft maatje 36 van schoen, maar als ze zwanger is (en dat is ze) heeft ze altijd twee maten groter. Ze had een paar prachtige nieuwe zwarte laarsjes staan met hoge hakken(die nu zo in de mode zijn) en die mocht ik aan. Ik zag er prachtig uit, ook al zeg ik het zelf. Ik was keurig op tijd en kon nog zelfs met wat mensen koffie gaan drinken voor het zo ver was. Toen het bijna begon, kwamen we binnen en Bart was er al. Hij stond nerveus te stralen.
060
Precies om half twaalf kwam de pedel binnen met de professoren er achteraan in een rijtje…….
102
Alle professoren namen plaats achter een grote tafel en legden hun mutsen af. Leo zag er met zijn muts op en die lange jurk aan, precies uit als zijn moeder, maar dan met baard!
086
Eerst houdt de promovendus een voordracht van ongeveer een kwartier, daarna mogen de professoren één voor één een vraag stellen en de promovendus moet dan zijn stellingen en onderzoek verdedigen. Ik vond het er hard aan toegaan, maar Leo verzekerde me later dat dat heel gewoon is bij een promotie. De promovendus moest zich een paar keer vurig verdedigen,
070
maar gelukkig: precies een uur later kwam de pedel terug en zei “Hora est” Dat betekent “Het uur is om”. Dan valt alles stil (zelfs midden in een vraag) en gaan de professoren weer weg achter de pedel aan om te overleggen. Dat is een wassen neus, want als het niet goed is, wordt het proefschrift helemaal niet aangenomen en gaat de hele promotie niet door. Na een minuut of tien komen ze dan weer terug, achter de pedel aan en gaan allemaal weer zitten achter de tafel. De promovendus neemt dan plaats voor de tafel geflankeerd door zijn paranimfen en krijgt zijn bul overhandigd.
093
De hoofdpromotor (Leo dus in dit geval) houdt dan nog een persoonlijke toespraak over het afgelegde traject en over de waarde van het onderzoek voor de wetenschap. De jonge doctor wordt dan ook welkom geheten enz. enz. Daarna verdwijnen ze weer achter de pedel aan en dan is er een receptie voor iedereen. Omdat Bart gepromoveerd is vanuit het Off Campus Ph-D programma Wat Leo samen met Prof. Don Huisingh ooit heeft opgezet, werd hij automatisch lid van de Vikingcub. Dat zit zo: De eerste promovendus van het programma was een Noor en hij heeft de Vikingclub opgericht. Iedereen die na hem via het programma zou promoveren werd lid van de Vikingclub, waarbij hij een oorkonde krijgt en de vikinghelm op mag.

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Ok, daarna hebben we ook nog een heus avontuur beleefd, maar dat komt morgen. Dit logje is al te lang. Ik wil eindigen met te zeggen dat ik trots ben op Bart, maar ook op Leo. Ik werd warempel door iedereen gefeliciteerd! Niet alleen de promovendus en aanhang wordt gefeliciteerd, maar ook de promotor (en zijn vrouw)! Wisten jullie dat? Ik niet…..

12 Reacties op “Zijn jullie daar nog?

  1. Fijn dat je er weer bent Janneke…. maar een foto van jou in je mooie pakje had ik ook wel graag gezien. Ik ken dat promoveren een beetje want mijn schoonvader is professor, emeritus inmiddels. Ik ben ook wel eens bij dit soort dingen geweest en vond het ook erg indrukwekkend.

    groetjes,

    Dorothé

  2. Nou vrouw van, ook van mij dan gefeliciteerd🙂 (ik wist dat ook niet).
    Leuk om het verslag te lezen en ik kijk al uit naar het vervolg.

    Groetjes, Teunie

  3. leuk is het he? het bijwonen van zoiets, ooit ook 1 x meegemaakt. vond het wel indrukwekkend

  4. Bijzonder dat de toga’s en verdere outfit identiek is bij deze hoogleraren. Ik herinner me dat elke universitiet zijn eigen toga/ barret combinatie heeft en Leo is toch hoogleraar in Linköping. Ik zou een afwijkende outfit bij hem verwachten.
    En een foto van jouw mooie pak willen we toch wel zien🙂

  5. oh zo blij dat je er weer bent🙂 en weer een hoop geleerd van je blogje een interessante gebeurtenis!! en een foto van je mooie pak had ik ook wel willen zien!!

  6. Ik ben er nog En jij dus ook weer. Leuk om te lezen!

  7. Ook van mij gefeliciteerd en ook ik had graag een foto van jou in je mooie pak gezien. Ik ben blij dat je er weer bent, ik was zo nieuwsgierig hoe het met je serre is, is alles goed gekomen?
    Kom maar op met het vervolg, met je avontuur dus!
    Groetjes, Ria

  8. Goed gedaan Janneke en Leo en gefeliciteerd promovendus… die foto in je mooie pak komt ongetwijfeld. En nu? Op naar wat rustiger tijden? Of ren je nog steeds van hot naar her en terug….
    Vergeet niet te genieten dan hè… maar dat hoef ik eigenlijk niet te zeggen…

  9. Kan me voorstellen dat je apetrots bent! Mooi stel!!

  10. Wat bijzonder om over zo’n gebeurtenis ‘ns een keer te lezen. Ik heb het nog nooit van dichtbij meegemaakt. Mooie rituelen. Daar houd ik van.

  11. Jaa, je bent er weer! Ik had ook wel een foto van jou willen zien.🙂
    Leuk, zo’n ceremonie. Ik heb dat een aantal keer meegemaakt in Utrecht. In Uppsala hebben ze helaas niet zo’n pedel die na een uur terugkomt. Het kan uren duren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s