Het was niet in 1988, het was in 1992!


Bij haar las ik een logje over het kampioenschap van Oranje tegen Duitsland in 1988 (25 jaar geleden). Zij vroeg of wij ons die dag nog konden herinneren. Ik beloofde er een logje over te maken, maar het logje gaat over toen Nederland van Duitsland won in 1992. Ze hebben toen later van Denemarken verloren en die hebben weer van Duitsland gewonnen. Maar goed, die wedstrijd dus. Leo had zich helemaal verheugd op het zien van de wedstrijd. Hij heeft dan wel nooit vlaggetjes en dat soort dingen, maar hij kijkt graag voetbal. Die middag kregen we een telefoontje van onze zoon. Die was inmiddels drie maanden aan het varen (16 jaar) en de enige keer dat ik van hem hoorde was toen hij me belde op moederdag: stomdronken! Hij had net een mislukte schoolcarrière achter de rug, waarbij hij 2 vakken staatsexamen VWO had gehaald, op volwassenenonderwijs toegelaten was met toestemming van de inspecteur en vervolgens de weelde niet kon dragen om met 25-jarigen om te gaan en ook nog iets aan schoolwerk te doen. Mijn zoon had ruzie gekregen met de zoon van de kapitein van de sleepboot waar hij op voer en was ergens midden in Duitsland aan de wal gezet. Of Leo hem wilde komen halen. Je begrijpt dat Leo zich niet echt bedacht en op weg ging. Op de radio luisterde hij naar de wedstrijd. Vlak voor rust kwam Nederland voor op Duitsland en Leo reed in zijn eentje door een verlaten Duits landschap op weg naar ergens een kanaal waar Jochem zou staan. Hij rijdt een grote heuvel af en beneden in de verte staat een café of zo. Voor het café zag hij een klein oranje stipje. Hij denkt: “Wat doet daar nou iets Oranjes?” Het stipje werd groter en daar stond een meisje met een oranje T-shirt in haar eentje te juichen. Leo begon te toeteren en toen ze zag dat hij een Nederlander was, begon ze harder te zwaaien en te juichen. Leo juichte terug achter het stuur en toen was hij voorbij. Het was een absluut magisch moment! In dat lege verlaten landschap en dan net op dat moment dat dat meisje naar buiten komt, dat er dan precies een Nederlandse auto voorbij komt die ook eenzaam is……
Met de zoon is het uiteindelijk meer dan goed gekomen, maar wel op zijn eigen manier.

7 Reacties op “Het was niet in 1988, het was in 1992!

  1. Dat is inderdaad een magisch moment!

  2. Een heel bijzondere ontmoeting zomaar even in het voorbijrijden.
    En die zoon van je is een heel bijzonder mens, daar kun je trots op zijn.

    • Bedankt Haba! Trouwens: weet je dat de juffertjes die jeme ooit hebt gestuurd alsnog zijn opgekomen? Een jaar later, maar ze staan nu in knop. Als ze bloeien, stuur ik er een foto van, beloofd!

      • Leuk dat ze alsnog gaan bloeien, hier staan de meesten al mooi blauw te pronken, maar we zitten natuurlijk een stuk zuidelijker.

  3. Hahaha, leuk zo’n bijzonder moment mee te mogen maken (en hier mee te mogen pikken).

  4. Leuk moment! En leuk hoe je de ontwikkeling van je zoon hebt beschreven, ik heb even via de link terug gelezen. Mooi mens!

  5. Haha, prachtig, dat bedenk je niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s