Altijd maar weer die vooroordelen….


Toen ik 21 was, werd ik logopediste. Ik was nog erg jong. Ik kwam in een kinderrevalidatiecentrum te werken. Als ik advies gaf, werd ik vaak niet serieus genomen, omdat ik zo jong was. Later werd mijn advies niet in overweging genomen omdat ik zelf nog geen kinderen had. Pas toen ik een jaar of vijfendertig was en VIER kinderen had! begon men mij serieus te nemen, maar toen werd ik weer niet serieus genomen door artsen, want ik was geen arts. En als je geen arts bent, kun je niet nadenken en niet zelf ook conclusies trekken. Dat jullie het maar even weten…
Nu ben ik weer te oud. Ik kwam op die school in Nykill waar ik in een vorig logje over schreef en daar was een leerkracht die zei: “Ja, er komt ook nog iemand van de Gemeente om te helpen bij de inburgering van de kinderen.” Ik zei: “Ja, dat ben ik” “Nee”, zei ze, terwijl ze wegliep en oogcontact vermeed, “iemand anders, nog iemand anders!” “OK”, dacht ik, “dan niet” Enfin, donderdag zat ik even in de personeelskamer tijdens de pauze en toen kwam zij ook weer binnen, samen met de handarbeidleraar die er vorige week ook bij was, Die handarbeidleraar luistert even naar het gesprek wat ik voer met een andere leerkracht en zegt vervolgens: ” Ik dacht vorige week dat u Oma(mormor) was. Ik wist helemaal niet dat u de modersmålslärare bent” Ik zei tegen die andere : “O, nu begrijp ik het! Dat dacht u zeker ook?” “Ja,”, zei ze “U komt die klas binnen en we weten van niks” Dat was niet waar, want het hoofd had me geïntroduceerd. Maar goed, dat is nu in ieder geval uit de wereld. Nu moeten ze nog begrijpen dat een Zweedse psycholoog niet het niveau kan bepalen van kinderen die geen Zweeds praten, maar dat komt ook wel in orde….
Je kan hier trouwens goed zien dat de Zweden de ruimte hebben. Grote ruime schoolgebouwen, vaak verschillende gebouwen voor de onderbouw, middenbouw en bovenbouw met een groot speelplein in het midden. Aan iedere klas zitten een of twee bijlokaaltjes waar de kinderen in groepjes kunnen werken en waar ik dus ook gewoon met een kind kan gaan zitten.
Ik viel met mijn neus in de boter donderdag. Toen ik in het gebouwtje binnenkwam, waar de twee jongste kinderen zitten, waren een aantal kinderen in een bijlokaal stoelen aan het versjouwen. Ik werd aangesproken door een jongen van een jaar of twaalf dat het fijn was dat ik er was en dat ik misschien zou kunnen helpen met vertalen, want ze gingen een oefening doen om de samenwerking tussen de kinderen te verbeteren.Ik had geen flauw idee wat de bedoeling was, maar dat werd snel uitgelegd. Het blijkt dat de school drie ‘vertrouwensleerlingen’ heeft(uit iedere ‘bouw’ eentje). Als je gepest wordt en de leerkracht doet er niet genoeg aan, of je hebt een ander probleem, kun je hun inschakelen. Ze worden lek-elever genoemd=speel-leerlingen. Eens in de zoveel tijd komen ze een half uurtje in een klas en doen ze spelletjes zodat je hen beter leert kennen en ook elkaar beter leert kennen en vertrouwen. Ze deden twee spelletjes met de leerlingen van klas vier. Het eerste spelletje was zo op het oog een gewone stoelendans, maar hij had een heel ander doel en een heel ander effect. Er werd begonnen met 18 stoelen voor 18 leerlingen. Daarna werd er een stoel weggehaald en moesten 18 leerlingen op 17 stoelen zitten. Steeds stonden ze weer op en werd er een stoel weggehaald, waarna ze weer allemaal moesten gaan zitten of staan of hangen, maar alle voeten moesten van de vloer zijn. Uiteindelijk konden alle 18 leerlingen op twee stoelen terecht! Deze versie van stoelendans bevalt me eigenlijk veel beter dan die andere waarin jij wint ten koste van iemand anders. Hier maak je nog wat extra plaats voor iemand omdat je allemaal wint als iedereen zijn plaats heeft. Heel Zweeds(consensus) en een hele mooie gedachtegang. Het vriest hier nog, maar morgen schijnt het te gaan dooien en dan gaat het a.s. zaterdag weer vriezen. De winter is nog niet voorbij hier, bij jullie?

12 Reacties op “Altijd maar weer die vooroordelen….

  1. Mooi die variatie op stoelendans

    • Oh Janneke, wat een toestanden! 🙂
      Inderdaad een veel leukere versie van de stoelendans. En ook wel een fijn initiatief, die lek-elever…
      Hier is het volop aan het dooien. Deze week wordt het 10 graden! Geen sneeuw meer dus (jeej!).
      Ik schrijf een dezer nog een stukje over de spikes 😉

  2. Vooroordelen ja, hm. Maar jij slaat je er wel doorheen lijkt me.

    Ik ben blij dat de sneeuw hier verdwenen is en het 10(!) graden wordt. Wel jammer van die enorme hoosbuien en die wind die ze verwachten…

  3. Haha de artsen arrogantie; ik kan er van mee praten. Ik werkte in het begin van mijn carriere als biologe tussen artsen en gaf adviezen aan artsen. Pff was aanvankelijk heel moeilijk. Altijd vroegen ze of ik wel een COLLEGA was, en altijd zei ik “nee maar ik denk dat ik U wel kan helpen” Grootste triomf was toen een arts mij advies wilde vragen en omdat ik niet bereikbaar was naar een andere BIOLOOG vroeg……(heeft wel 7 jaar geduurd voordat ik dit mocht meemaken).
    En ik mis het ijs en de sneeuw nu al!!

  4. Wat een mooi sociaal spel op deze manier!
    Ik mis de sneeuw en het ijs niet maar verlang wel naar de lente.

    Corina

  5. Ooohhh zo herkenbaar…te jong, te onervaren, te normaal, te abnormaal, te duur, te oud …..mensen die een reden willen vinden om iemand anders niet serieus te nemen, vinden ook zéker ergens een reden. De Zwitserse scholen lijken wel een beetje op de Zweedse als ik het zo lees. Ook aparte gebouwen, bijlokalen voor groepjes. En inderdaad hebben we hier ook “Konfliktlotsen” – dat werkt heel goed. “Lotsen” is trouwens ook het woord wat voor klaar-overs wordt gebruikt en ik vind het persoonlijk heel mooi dat die Konfliktlotsen zo heten. Bij een konflikt helpen ze ze weer op weg, ze gaan een stukje vooruit en een stuje met je mee, ze geven zekerheid en veiligheid.

    Die stoelendans is écht top!

    Hier is de winter ook nog lang niet voorbij. Het dooit vandaag weer, morgen wordt het 9-12 °C en vanaf woensdag wordt het dan weer enorm koud.

  6. Hoi Janneke,
    Weer een mooi stukje. Een klein beetje herkenbaar voor mij op het gebied van papieren behaald hebben en niemand neemt je hiervoor serieus. Ik denk dan altijd maar, mijn tijd komt nog wel en blijf maar ploeteren terwijl ik je heel gemakkelijk had kunnen helpen om een oplossing te vinden. Ieder z’n vakgebied toch?
    Hier is het nu keihard aan het dooien en het wordt woensdag een graad of 12!!! Ik vind het wel jammer dat de ‘witte’ winter weggaat, maar wie weet komt het nog terug. Ieder seizoen heeft z’n charme, ook de winter.
    Het concept van de Zweedse vertrouwenspersoon zouden ze hier ook eens op de Nederlandse scholen moeten introduceren. Misschien zou dat wel helpen voor de kinderen die gepest worden, het is voor iedereen een win-winsituatie.
    Groeten Marja aka Borduurmuppet

  7. Ha Janneke, hier is de winter even voorbij: het wordt een graad of tien, boven nul! Leuk verhaal over ervaringen in het onderwijs, hartelijke groet van Jeannette en Barend,

  8. Herkenbaar. Ik ben blij dat ik al rond de 30 was toen ik het onderwijs inging. En nog krijg ik (40+) regelmatig te horen dat de ouders ouder zouden zijn dan ik mét meer ervaring. Niet dus.
    Die stoelendans vind ik geweldig. Die ga ik onthouden voor een mentorles. Leuk om op die manier met elkaar kennis te maken. En vertrouwen te kweken.

  9. Deze stoelendans variant ga ik onthouden. Veel leuker inderdaad dat alle kinderen kunnen winnen!

  10. Leuk die stoelendans. En ik vind jou juist zo van deze tijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s