OOK een zachte dood gestorven.


Kunnen julie je nog herinneren dat ik een poosje geleden een interview heb gehad voor het blad OOK (opa’s, Oma’s, Kleinkinderen)? Dat staat hier. Dat was vlak voor we naar Giekenland gingen. Daarna hebben we nog een paar keer contact gehad om de puntjes op de i te zetten. Begin januari kreeg ik bericht dat het blad OOK helaas ter ziele is gegaan. In februari komt het laatste deel uit en daar sta ik NIET in. Ik heb het interview nu toegestuurd gekregen met de suggestie om het in mijn blog te zetten. Daar komt ‘ie dan:
001

Brief aan kleinkind(eren)

Dag lieve kinderen,

Gewoon even langswippen voor een kort bezoekje, even knuffelen of samen buiten spelen. Dat zou ik het liefste doen. Er zijn heel veel momenten in jullie levens waar ik graag bij zou willen zijn, zodat ik kan zien hoe jullie je ontwikkelen. Hoe jullie steeds meer een eigen karakter vormen. Op de oudste kleinkinderen heb ik veel gepast toen we nog in Nederland woonden, maar de jongste twee ken ik alleen van korte bezoekjes en via skype.

Ik had nooit gedacht dat ik een oma op afstand zou worden. Sterker nog, ik besloot al jong dat ik een actieve en betrokken oma wilde zijn. Mijn eigen moeder liet me na de geboorte van mijn kinderen weten dat ik niet teveel op haar moest rekenen. Dat heb ik nooit begrepen. Het is voorrecht om oma te zijn en ik hoop dat jullie mij zien als een oma bij wie je terecht kan. Een oma die ieder kleinkind aandacht en attentie geeft en jullie serieus neemt.

Nu we in Zweden wonen is dat allemaal wat lastiger. Ik mag bijvoorbeeld best wat attenter zijn met het versturen van kaartjes en cadeautjes. Soms krijg ik ineens de geest en dan krijgen jullie allemaal iets met de post. Maar vaak bedenk ik me pas op de dag dat een van jullie jarig is dat ik eigenlijk iets had moeten sturen. Ik bel wel altijd natuurlijk. En we skypen veel.

Toch was ik bang dat jullie mijn stem zouden vergeten. Daarom heb ik mezelf opgenomen terwijl ik aan het voorlezen ben. Toen ik het boek uit had, stuurde ik het op, voorzien van een stick. Het leek me een leuk idee dat voor ieder van jullie te doen. Dat jullie dan met het boek op schoot luisteren,terwijl ik – via de computer- een mooi boek voorlees. Het is er nog niet vaak van gekomen helaas. Maar ik koop wel bij ieder bezoek voor jullie allemaal een boek dat bij jullie past.

Een keer per maand probeer ik naar Nederland te komen en dan blijf ik altijd een paar nachtjes logeren. Ik geniet ervan om jullie van school te halen of de kleintjes een hapje te geven. Toen opa en ik naar Zweden verhuisden hadden we vijf kleinkinderen, maar nu zijn jullie al met zijn zevenen. Een drukke boel dus, zeker als we met zijn allen bij elkaar zijn.

De bezoekjes zijn altijd erg bijzonder en gezellig, maar ik zou liever wat meer tijd voor ieder van jullie afzonderlijk hebben. Ik wil dat jullie weten dat jullie stuk voor stuk bijzondere kinderen zijn. Dat kan
ik in een brief als deze niet kwijt. Eigenlijk verdienen jullie allemaal een eigen brief, waarin ik vertel hoe het is om zo ver weg van jullie te zijn. De foto’s aan de muur herinneren me er elke dag weer aan hoe bijzonder en uniek jullie zijn. Ik hoop dat jullie dat zelf ook weten en nooit vergeten.

Veel liefs,

Oma

Met dank aan Jojanneke Spoor die nu dus werkeloos is,
Jojanneke Spoor. jpg

14 Reacties op “OOK een zachte dood gestorven.

  1. wat mooi janneke! die kleinkinderen van jou boffen met zo’n oma! x

  2. Kippenvel, mooi! Groetnis, Anna

  3. Wat een mooi stukje, Janneke! Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Want ik kan me je gevoelens heel goed voorstellen.
    Want toen mijn dochter en schoonzoon met de 3 kleinkinderen onlangs verhuisden, naar een dorpje op 20 minuten rijden van hier, was ik al zo verdrietig! Ze woonden nl. voorheen op 5 minuten afstand lopen van ons huis! Dus dat was wel even wennen, maar voor jou is het natuurlijk nog heel anders. Gelukkig ben je in de gelegenheid om geregeld naar Nederland te komen.
    Wat jammer dat het blad “Ook” ter ziele is gegaan; ik kreeg het wel eens van mijn dochter. Vond het een erg leuk blad, zo speciaal voor opa’s en oma’s!
    Groet, Tneke.

  4. *slik* wat mooi. Als kind was oma mijn één en alles, tot ik 9 was hebben we bijna naast haar gewoond. Toen gingen we 75 km verderop wonen en nog eens 5 jaar later naar Zwitserland. Het verschil tussen 75 en 900 kilometer heb ik nooit zo gevoeld, die eerste verhuizing was veel erger. Je bent een geweldige oma. Ik ben blij dat mijn lieve oma nog leeft, we bellen iedere week en als we in NL zijn gaan we altijd eerst haar kant op.

    Toen opa nog leefde, heb ik vooral genoten van zijn verhalen van “vroeger” en oma was er vooral om te knuffelen en om voor te lezen. Nu geniet ik van ieder verhaal, van elk detail wat zij nog weet. Over haar eigen ouders, schoonouders, over de samenleving / school/ huizen van vroeger, over relaties en gebeurtenissen. Zooooo mooi.

  5. Hoi Janneke,
    wat kun je mooi schrijven, jammer dat het blad niet meer is. Via je blog kunnen de mensen het toch nog lezen. Jouw kleinkinderen mogen trots zijn op jullie.
    Ik weet namelijk hoe het is aan de andere kant als je altijd het lid op je neus krijgt bij bijv. verjaardagen, belangrijke gebeurtenisen, of gewoon een hulpvraag bij zoiets simpels als handwerken. Nou ja het is blijkbaar niet anders.
    Groeten boduurmupet aka marja

  6. Mooi omschreven…

  7. Wat een mooie brief en idd, als je ver weg woont wil je vaker bij je familie en kleinkinderen en kinderen zijn dan dat eigenlijk mogelijk is!
    Jammer dat OOK nu niet merr uitgegeven wordt, maar dit is dan ook een prima oplossing om de brief openbaar te maken en zo ook weer wat te laten horen van jezelf!

  8. Wat een mooie brief. En echt, ik moet er niet aan denken zo ver van mijn geliefden te wonen.

  9. Wat mooi!!
    Ik heb geliefden die niet via brief te bereiken zijn maar ik hoop dan altijd dat er in de hemel een vergrootglas klaar ligt zodat ze toch mijn brief kunnen lezen.

    Corina

  10. Prachtig Janneke en je bent toch wel intensief betrokken bij je kleinkinderen. Ondanks dat je ver weg woont ben je een geweldige oma. Uiteindelijk is de kwaliteit volgens mij belangrijker dan de kwantiteit.
    Zelf wonen we ook niet direct om de hoek van de kleinkinderen maar genieten en proberen er regelmatig te zijn (of ze komen ook wel logeren)
    is al mooi.
    Gelukkig had ik ouders die ook enorm genoten van hun kleinkinderen, ze waren dan ook regelmatig een logeeradres ( zij woonde ook wat verder weg). Zelf heb ik dat helaas niet gekend.

    liefs Jeannette

    • Ja, ik ben wel intensief bij de kinderen en kleinkinderen betrokken, maar ik mis ze wel. Ik denk dat ik maar eens wat kaartjes ga versturen…….

  11. Ik had dit logje gemist. Wat een heerlijke brief. Als je oma (en opa natuurlijk ook) zó betrokken zijn bij je leven, dan moet dat heerlijk zijn voor een kleinkind. Ik vind het bijzonder, de woorden, de manier van hoe je met ze omgaat. Ik had ook een erg lieve oma, met maar liefst 17 kleinkinderen. Ik kreeg altijd met Sinterklaas een mooi boek van haar. Tussendoor kleine dingen die ze bij mij vond passen. Of ze haakte een poncho voor me. Ze is bijna honderd jaar geworden. Mooi hè.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s