Niet verdwaald…


Mijn dochter was er bang voor als ik helemaal alleen in het grote nieuwe bos zou gaan zwerven. Gelijk heeft ze: ik ben erbarmelijk met het vinden van de weg. Ooit heeft iemand eens tegen me gezegd dat dat komt omdat ik geen romprotatie heb…..zij was een NOG fanatieker sensorisch integratie therapeut dan ik. Maar ik had mijn maatregelen genomen om verdwalen te voorkomen. Ik ben gewoon altijd maar rechtdoor gegaan en op de ‘hoofdpaden’ gebleven. Omdat ik drie dagen achter elkaar heel fanatiek getraind had, had ik een beetje spierpijn en ik besloot dus gisteren er een rustig dagje van te maken. Zo ging ik op weg met mijn fototoestel en een bakje druiven, maar zonder nordic walk stokken. Ondanks dat heb ik de afgelopen tijd een flink wandeltempo ontwikkeld. Op de band loop ik 5.6 km. per uur met drie keer een sprintje van een minuut op 7.3. In de vrije natuur, heuvel op, heuvel af en zonder stokken, loop ik, denk ik 5.2. Dat is evenzogoed nog een hele snelheid. Ik heb ook ontdekt dat ik veel minder naar de natuur om me heen kijk als ik met die stokken loop, want dan moet ik er voortdurend op letten hoe ik die dingen neerzet. Het kan natuurlijk ook zijn dat het lopen met romprotatie ZO onnattuurlijk voor me is, dat ik dan verder nergens op kan letten Die natuur was trouwens schitterend. Ondanks dat het winter is en de zon op het heetste van de dag nog steeds erg laag staat, zijn er overal doorkijkjes of er liggen ineens plasjes waar het licht in weerkaatst wordt, dat het heerlijk licht en haast soeserig weer is dan moet je natuurlijk niet op de temperatuur letten hè?
Onderweg zag het er bijvoorbeeld zo uit:

De weg gaat verder eindeloos, vanaf het punt waar hij begon (uit De Hobbit)


Of ook wel zo:

Jongens, meisjes: let goed op!Hier wordt hoogveen, turf, ja zelfs bruinkool gevormd.


Er was ook nog een uitkijktoren voor wild:

Het was voornamelijk een mengeling van sparren, dennen en berken, maar soms was er een stukje eikenbos:

Dit gebied – ten zuiden van Linköping – staat bekend om zijn eikenbossen. Het zijn de laatste echte wilde eikenbossen vanuit de oertijd en tevens is het de hoogste plek in Europa waar ze nog in het wild groeien. 50 km. hoger is het te noordelijk voor eiken (tenminste: in het wild).
In ieder geval: ik heb een uur heel alleen, alleen maar in de natuur gelopen en toen kwam ik langzaam weer in de bewoonde wereld. En dat was nou zo leuk! ik kwam eerst prikkeldraad langs de weg tegen, daarna werd het pad ietsje breder en nog iets later lagen er steentjes op het pad. Toen week het bos terug en er kwamen velden in het zicht en toen, om de bocht heen, zag ik dit:

Ik zag meteen dat ik er nog nooit geweest was. Langs onze weg liggen verschillende buurtschapjes en dorpjes, maar hier was ik nog nooit geweest. Ik had een beetje op de richting gelet en ik was voornamelijk zuidelijk gegaan en een beetje westelijk. Ik ging er vanuit dat ik was overgestoken richting provinciale weg 34. Als ik goed luisterde kon ik hem inderdaad in de verte horen, niet zien. Officieel hoort ons buurtschapje Batthem bij Stora Visätter (geografisch gezien ligt dat het dichtste bij), maar Stora Visätter is helemaal niet vanaf onze weg bereikbaar, daar zit een berg tussen heb ik me altijd laten vertellen. Vanaf de andere kant, vanaf de provinciale weg naar het zuiden (34) is de ingang.. Ik liep een stukje door en toen zag ik dit:

Ik had het gewoon gevonden! STORA VISÄTTER! Er stond een prachtige witte herenboerderij, meer een mansion uit Gejaagd door de Wind, vond ik:

Het lijkt een stenen huis, maar het is hout, wit hout. Aan de andere kant van de weg staat een huis waar ik helemaal verliefd op ben. Het is een huis in L-vorm. Het doet me denken aan De Ginkel. Dat was een vakantiehuis voor groepen bij Amerongen vroeger. Toen ik een kind was, gingen wij altijd naar De Bliscap en als we dan gingen wandelen, kwamen we langs De Ginkel. Zo ziet dit huis in Stora Visätter eruit :

Is het geen beeldje? Voor ons veel te groot trouwens….

.
Ik zag er geen sterveling, wel auto’s bij de huizen. Gauw een aantal foto’s gemaakt voor Leo en jullie en toen ben ik weer teruggegaan. Toen ik thuiskwam, was het precies tien voor een en ik was om 10 voor elf vertrokken…..
‘Volgende keer ga ik een zijpad in voor ik bij Stora Visätter kom. Ik heb het al gezien, kijk……..

Voor de houtstapel langs loopt een pad zo het diepe bos in…..


Ik beloof dat ik dan mijn mobiel meeneem. Als ik dan verdwaal……….

17 Reacties op “Niet verdwaald…

  1. julia van lievenoogen

    wat een mooie wandeling ik liep echt met je mee,fijne zondag

    Julia

  2. Wat mooi en sprookjesachtig, geweldig! Och hjärtlig välkommen i STORA VISÄTTER!

    (klopt dat?)

    Ellen

  3. Mooie wandeling, fijn dat we via de foto”s konden meegenieten.
    Wat betreft mijn laatste logje, ik zou zeggen : “Pik in het is winter” Ik had het ook niet zelf verzonnen hoor, het zit al jarenlang ergens in een mapje van mijn pc.

  4. Wouw, en daar wonen jullie, zucht, de geplande trip aankomend voorjaar valt int water…de tegels in de badkamer komen ineens van de muur af…dus nu moet de badkamer gedaan worden, ook de zomer vakantie kan ik op mn buik schrijven.
    dus graag nog meervan deze blogjes, ik geniet op afstand.
    groeten marja aka borduurmuppet

  5. Het is wel mooi daar bij jullie zeg…

  6. Prachtige foto’s!
    Wat woon je daar toch prachtig.
    Ideale plek om met een hond te lopen.
    En die moet je toch echt wel weer de weg naar huis kunnen wijzen.
    Vriendelijke groet

  7. Wat woon jij toch in een prachtig land! Je bent zo snel van de “bewoonde” wereld in de “onbewoonde” wereld! Toch kan ik me de angst voor verdwalen van je dochter me wel voorstellen. De bossen zien er zo onvoorstelbaar stil en uitgestrekt uit! Maar wel bedankt dat we mee mochten genieten door middel van je foto’s, erg leuk!
    Groet, Tineke.

  8. Wat een heerlijke landschappen en huizen zie je toch in Zweden! Ik krijg altijd een beetje heimwee bij het zien van je fotos, een beetje maar hoor. Ik heb een minikompas (altijd bij me) en als je dan tevoren op Google maps of earth kijkt hoe je bos ligt, start in een bepaalde kompas richting, dan komt het altijd goed! Zelfs in de mist!!

  9. Ik vind de omgeving echt adembenemend mooi. In welk jaargetij je ook zit, het is echt adembenemend.

  10. Echt heel mooi!!!!!!!

    Corina

  11. Prachtig zeg. Enne … hebben jullie bereik dan met een mobiel daar?

    • Ja, op mijn Facebookpage vroegen sommigen zich dat ook al af…. Hier thuis heb ik geen bereik, dus zeer waarschijnlijk daar ook niet. Ik zal het volgende keer uitproberen, jullie horen het wel.–

  12. Wat mooi zeg!! Idd geen lekker idee,geen bereik. Gebeurd hier ook wel als je in de bergen zit. Mss een sateliettelefoontje?
    Veel wandelplezier!!
    Groet, Wilma

    • Nou, ik denk dat ik gewoon zorg dat ik niet verdwaal. Ik ben nog van de tijd van voor de mobiele telefoon, dus ik voel me er echt niet zo oncomfortabel mee……

  13. Ha,en ik heb ook geen mobieltje.Dus ik ben ook bijna antiek,hahaha.
    Groet uit de kou en sneeuw.
    Wilma

  14. Wat een prachtige plaatjes en wát goed dat je niet verdwaalde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s