gruwelijke misverstanden….


Een poosje geleden heeft zij een fantastisch logje geschreven over haar van de schaal gevallen zoon die niet wist dat fouten maken iets is wat ieder mens doet. Hij was er heilig van overtuigd dat alleen hij fouten maakte en mocht maken tot zijn moeder eindelijk ontdekte hoe hij dacht en het kon rechtzetten. Ik heb ook zo’n van de schaal gevallen zoon en me er altijd over verbaasd dat hij aan de ene kant op vijfjarige leeftijd dingen wist die hij niet KON weten, maar aan de andere kant hele eenvoudige zaken die IEDEREEN weet, niet tot hem doorgedrongen waren.
Het voorbeeld wat ik ga vertellen speelde zich overigens af toen hij drie jaar was en in die tijd bestond hoogbegaafdheid nog niet. Er waren natuurlijk de wonderkinderen zoals Mozart en Einstein, maar wij hadden dat nog niet in Nederland toen…..
Ik had twee kinderen, een dochter van vier en een zoon van drie en ik was in verwachting van de derde. We schrijven de winter van 1978/1979.

een foto uit die tijd…..


Toen mijn tweede geboren werd, was de eerste nog niet op een leeftijd waar je iets kon vertellen . Nu was dat natuurlijk wel het geval en als ‘goede’ moeder had ik de kinderen lang van te voren voorbereid op het feit dat er een baby in mijn buik zat en dat die op een gegeven moment geboren zou worden.”Als de baby dan uit mijn buik komt, moeten jullie even naar iemand anders” zei ik, “dan kan ik rustig de baby krijgen, dat is een beetje moeilijk en dat doet ook een beetje pijn en dan is het fijner als ik dan even niet op jullie hoef te letten”
In de maanden erna merkte ik dat mijn zoontje niet goed in zijn vel zat. Hij was, zoals je dat noemt, wiebelig. Hij vroeg lang en veel door over hoe ik me voelde en of het goed ging met de baby, hij huilde snel en veel, kreeg soms driftaanvallen en schrok dan heel erg en maakte het snel goed. Ongeveer een maand voor de bevalling, plaagde hij zijn zus en toen ik er iets van zei, schrok hij zich te pletter, bood omstandig zijn excuses aan aan mij en aan haar en begon te pleiten dat hij het zo niet had bedoeld en of ik alsjeblieft niet boos wilde zijn. Ik verzekerde hem dat ik echt niet boos was en dat ik veel van hem hield. Toen zei hij het volgende tegen zijn zus: ” Ja L-onneke als de baby geboren wordt, moet er een van ons weg. Ik hoop maar dat jij dat bent”
Ik dacht dat ik van mijn stoel viel!!! Dat arme driejarige kind had alleen maar gezinnen in de omgeving met twee kinderen en had gedacht dat een van de andere kinderen weg moest als de derde geboren werd!! Dat verzin je als ouder toch niet dat een kind zoiets denkt? Gelukkig was het nog voor de geboorte en kon ik het rechtzetten. Je moet er toch niet aan denken dat een kind een broertje krijgt en tegelijkertijd weet dat hij misschien weg moet? Maanden en maanden had hij met dat dilemma gezeten en ik wist het niet!
Ik kon me ook ineens voorstellen dat een kind misbruikt wordt en dat de ouders dat gewoon niet merken……..

12 Reacties op “gruwelijke misverstanden….

  1. Ach, bijzonder hoe kinderen kunnen denken… arm kereltje.

  2. Arm kind! Gelukkig had je het in de gaten!

  3. Ik moet er (nu achteraf) toch wel een beetje om giechelen… Arm kind. Zo zie je maar, je vergist je zo snel in kinderen, ze hebben zo’n eigen denkwereld! En dan van die kinderen die alles oppotten en niets zeggen, die hebben het extra moeilijk… Gelukkig heb je ze allebei kunnen houden (en de rest ook) (-;

  4. Arm kind, wat moet die in angst gezeten hebben! Hij deed (zo te lezen) ook zijn uiterste best om te mogen ‘blijven’. Gelukkig is het nog goed gekomen.

  5. In eerste instantie schoot ik in de lach toen ik het las. Maar al gauw was het ‘och jochie, dat je daar zo lang mee gelopen hebt”.
    Kinderen, ook oudere, kunnen dingen zo anders opvatten als je het gezegd hebt. Ik maak het als docent ook regelmatig mee, dat ik zaken terughoor, die beslist anders verteld zijn.

  6. Het is af en toe verdraaid moeilijk om te doorgronden waar onze kinderen aan denken nietwaar? Een indrukwekkend voorbeeld dit. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. 😉

  7. Och, dat verzin je toch niet! Gelukkig kwam je er op tijd achter en kon je hem geruststellen.

  8. Ach dat arme kereltje, wat zal die in zijn piepzak hebben gezeten. Gelukkig dat je er achter kwam, want inderdaad, niemand kan de gedachtengang van zo’n manneke volgen.

  9. ach gossie…zo zielig he???

  10. Kleine Klinker is ook zo”n aparte denker.
    Fijn dat je je zoontje gerust hebt kunnen stellen destijds.

    Corina

  11. Ja,lieve Janneke,dat is verdrietig voor een moeder,maar brein van je kind.
    Daar moet je je niet schuldig over voelen.
    Ik zat in de situatie,die je benoemde,
    Geheimen binnen een gezin,maar ik speelde liever toneel.
    Dan dat ik mijn ,moeder beschadigde,snap je.loyalitiet.

  12. Dat je bijna vertederd moet glimlachen behalve als je zelf zo’n kind hebt en snapt dat het kind vreselijk moet hebben geleden onder die angst! Wat is dat toch, dat je denkt dat ze de wereld een beetje scheef zien maar dat dat niet zo is…..ze zijn rechtlijnig, maken 1-op-1 conclusies. Op een hele mooie manier. Zoals elke wiskundige zou moeten denken. Wat moet jouw hart ook een beetje gebroken zijn dat moment….Ik ben blij je te kennen: niet alleen vanwege de bijzondere vriendschap die op een bijzondere wijze is ontstaan, maar ook vanwege de herkenning, de herkenbaarheid…..en voor altijd ben jij degene die ons het pad wees naar Alja!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s