Geheugen


Toen ik een jaar of 24 was, had ik vier keer in een week dezelfde droom. Ik was in een kamer en die kamer had een schoorsteen, een blauwpaarse schoorsteen. Ik wist dat ik naar boven daar doorheen moest. “Dat gaat niet lukken”, dacht ik. “De doorgang is veel te nauw”. Plotseling verwijdde de schoorsteen zich en ik kwam buiten. Daar was mijn moeder en boven mijn hoofd waren twee mannen met elkaar en met mijn moeder aan het praten. “Het is toch gelukt”, dacht ik en was blij. Toen ik die droom voor de vierde keer had gehad, vertelde ik hem aan mijn moeder. Mijn moeder was dol op droomverklaringen en ze vertelde altijd dat een droom die herhaald wordt, heel belangrijk is. Daarom en omdat zij in de droom voorkwam, mocht ze hem proberen uit te leggen (ik had er een beetje een hekel aan als ze dat deed, ik vond het zwaar pseudowetenschappelijk). Tot mijn verbazing zei ze meteen<: "Dat is je geboorte geweest". Op het moment dat ze dat zei, wist ik direct dat het waar was. Mijn moeder was beneden mij en mijn vader en de dokter hadden aan de andere kant gestaan, voor mij dus boven mij. Ook de paarse schoorsteen ziet er volgens mij zo uit als je het geboortekanaal van binnenuit ziet. Sterk verhaal? Ik heb er nog een paar.
In mijn praktijk behandelde ik onder andere kinderen met prikkelverwerkingsproblemen. Deze kinderen hadden soms moeite met geluiden, met aanraking, met drukke patroontjes, scherp licht of felle blikken van mensen en/of hoogtevrees en angst om te bewegen of bewogen te worden. Bij het afnemen van de anamnese, de levensgeschiedenis tot dusver, heb ik heel wat vreemde en bizarre verhalen gehoord.
Als ik zelf die droom niet had gehad, had ik ongetwijfeld deze verhalen afgedaan als fantasieverhalen. Een paar van die verhalen wil ik jullie niet onthouden.
Een jongetje van vier wordt naar bed gebracht en is al flink slaperig. Hij vertelt zijn moeder een verhaaltje “Ik was lekker bij jou aan het schommelen, lekker deinen en ineens: HERRIE!!!! EN ROMMELDEBOMMEL!!! HUTSEFLUTS!!! Ik word helemaal door elkaar geschud en het is heel eng en ik ging naar de uiterste hoek van de kamer tot ik niet meer verder kon…. Ik was zo bang, zo bang… Toen werd alles heel stil en jij vroeg aan me: “Wim, leef je nog?” Tot haar verbazing herkende zijn moeder het als een gebeurtenis tijdens haar zwangerschap. Ze was lekker een het fietsen en werd plotseling door een brommer met veel lawaai van haar fiets gereden. Ze viel van haar fiets op de grond en ze kon de baby helemaal niet meer voelen. Hij had zich helemaal teruggetrokken naar haar rugkant. “Hij zal toch nog wel leven?” dacht ze en hoopte dat hij zou bewegen.
Volgende verhaal: Een jongetje wordt geboren met een hartgebrek en wordt geopereerd als hij enkele maanden oud is. De operatie is zwaar en gaat bijna fout. De chirurg zegt tegen de moeder: “Als uw kind ouder was geweest, had hij waarschijnlijk een bijna-dood ervaring er aan overgehouden” Het kind groeit op, gaat lopen en praten en vertoont nooit enige tekenen van paranormaliteit of iets dergelijks. Als hij vierenhalf is, gaat zijn opa dood. “Goh” zegt hij, “Opa mocht wel helemaal door die buis, ik moest terug”…. Let ook op het woord buis; waarschijnlijk kende hij het woord tunnel nog niet.
Een meisje ziet voor het eerst het klepje van een CD-speler opengaan en schrikt. “Daar ben ik doorgegaan!” zegt ze en ze wijst op de ronde opening in de cd-houder. “Weet je mam, toen ik nog bij mijn andere moeder was, was er ook zo’n gat en mijn andere moeder wees het me aan zei dat ik daar door moest gaan en dat deed ik en toen kwam ik bij jullie”
Het laatste verhaal dat ik onlangs gehoord heb, gaat over een jongetje die heel moeilijk ter wereld is gekomen. Zijn navelstreng zat rond zijn nek en zijn schouder klemde hem dicht bij de bevalling zodat het kind niet verder kon. Hij zat muurvast. De harttonen gingen schrikbarend naar beneden en niet veel later zou het te laat zijn. De verloskundige is toen met haar hand het geboortekanaal ingegaan en heeft de schouder losgetrokken en het kind er zo,n beetje uitgetrokken, net op tijd. De Apgarscore was eerst 3 en kwam niet hoger dan 7. Tot ieders verbazing hield het kind er geen problemen aan over. De ontwikkeling was niet snel te noemen, maar alles vond precies op tijd plaats. Vanaf een jaar of vier, had hij soms een beetje agressieve buien. Op de kleuterschool werd geklaagd dat hij soms moeilijk te hanteren was. Op een gegeven moment had hij een klasgenootje bijna gekeeld en de juffrouw vroeg waarom hij dat deed. Het antwoord was: ” Nou, dat hebben de dokters bij mij toch ook gedaan toen ik in mama’s buik zat. Toen hebben ze mij ook bijna gestikt”. Geen van de ouders had ooit met het kind over zijn geboorte gepraat, nooit.

Dit wilde ik even bij jullie achter laten. Doe er maar mee wat je ermee wil doen, je hoeft het ook niet te geloven, maar ik denk dat ons geheugen veel verder terug zou kunnen gaan dan nu wordt aangenomen. Ik ben natuurlijk wel benieuwd naar reacties, dat dan weer wel.

21 Reacties op “Geheugen

  1. Indrukwekkende verhalen!

  2. Ik vind het heel bijzonder. Ben zelf erg sceptisch, ga dan altijd naar andere verklaringen zoeken omdat ik denk dat het niet kan. Maar toch. Wel heel bzijzonder om te lezen. Ik zou graag precies weten hoe het zit…

    • @ Mammalien: met mijn opleiding heb ik wel eens een film gezien over pasgeborenen. Die keken echt iedereen aan en Wat nog het wonderlijkste was: ze konden imiteren! Als vader zijn hand opstak ter groet naar de baby, zag je bij de baby ook de hand omhoog bewegen. Als vader zijn tong uitstak, deed de baby het na, ook knipogen. Heeel wonderlijk om te zien! Als ze dan de eerste keer geslapen hadden, was het weg en was het een gewone baby geworden. Dan konden ze het pas weer als ze het leerden, een hele poos later…
      Ik was toen echt onder de indruk van die film. Een verklaring hadden ze er niet voor, het was alleen duidelijk dat het geen toeval was……

  3. Wat een bijzondere verhalen. Ik denk dat zoiets zeker mogelijk is. Ik hoop zelfs dat dit mogelijk is.

  4. Janneke,ontroerend,die ervaringen,en dat zijn het!
    Daar mogen we niet over oordelen.bescheidenheid,is gepast.
    Ben er wel door geraakt.Ben zelf met de tang verlost,en voel me ook niet altijd vrij.lieve groet.

  5. wat een eye-opener!

  6. het verbaast mij niks hoor….geen(bewuste persoonlijke) ervaringen maar ik heb ook diverse verhalen van kinderen en soms ook ouderen gehoord…

  7. Een mooi, ontroerend en indrukwekkend verhaal, ook ik heb zelf geen persoonlijke ervaringen.
    Dit heb ik wel ondervonden. Toen ik in verwachting was van onze zoon heb ik een auto-ongeluk gehad. Auto total loss, geen persoonlijk letsel, wel was mijn buik en borst blauw (van de gordel). Toen hij geboren was, was hij buitengewoon schrikachtig en kon van een klein duwtje tegen de kinderwagen het enorm op een ‘krijsen’ zetten, ook wanneer er bijvoorbeeld een lepel van de tafel viel, was hij in paniek en huilde hij hevig. Iemand zei toen dat het waarschijnlijk kwam van die botsing. Dat schrikachtige heeft ongeveer twee jaar geduurd en is langzaam afgenomen.

  8. Het zijn mooie, bijzondere verhalen, Janneke!
    Ik heb zelf nooit zoiets gedroomd of meegemaakt (voor zover ik weet) maar ik geloof er wel in!
    Groet, Tineke

  9. Goh, wat een bijzondere en indrukwekkende verhalen zijn dit Janneke. Ik ben er echt even stil van. Ik ben er heilig van overtuigd dat kinderen en baby’s veel meer meekrijgen dan wij ooit kunnen vermoeden.

  10. Facsinerend!
    Er is zoveel meer tussen hemel en aarde!
    En ja, ik geloof hier zeker in.
    Dank je wel voor het delen.

  11. Janneke dit soort verhalen verbaast me helemaal niet.
    Zelf heb ik nog herinneringen aan dingen die volgens heel veel mensen niet kunnen bestaan.
    Ik praat er maar niet teveel over omdat je anders voor gestoord wordt aangezien.

    Trouwens mijn blog is nu op de nieuwe punt en ik zit nog heel veel te klungelen om het beheer goed onder de knie te krijgen. Vandaar dat ik niet zoveel bij andere blogs langs kan komen (anders zit ik echt hele dagen aan de pc) Maar als ik weer een beetje op gang ben, zal ik wel weer vaker op blogvisite komen

  12. Mijn dochter heeft haar hele leven een naaldenfobie gehad. Inmiddels is ze eraan geholpen en (nog belangrijker) de oorzaak is achterhaalt. Als ze bv een naald in haar buurt zag werd ze helemaal hysterisch en ging dwars tegen de draad in. Ze werd niet geprikt!
    Nu is ze al 1-jarig kind langdurig in het ziekenhuis geweest en heeft aan heel wat infusen gelegen. Ze weet hier zelf helemaal niks meer van. Maar toch kwam daar haar fobie vandaan. Omdat wij beslisten dat ze geprikt werd en ze nog te klein was om te protesteren heeft ze die fobie ontwikkeld. Volgens de psychiater. Met als resultaat haar felle protest.
    Bijzonder!

    • Ja @Famke, het afweersysteem van een mens is erg krachtig. Daarop overleven we. Ik weet van een dokter die een man liet zien aan zijn studenten met een lange termijn geheugenverlies. Je bent alles dan na twee minuten vergeten. Je inprenting is gestoord. Om de studenten te laten zien dat hij alles meteen weer vergat, verborg hij een naald in zijn hand en toen de man zich (voor de tigste keer) aan de dokter voorstelde werd hij door die naald geprikt. Inderdaad was hij na twee minuten vergeten dat hij geprikt was en dat hij de dokter kende, maar hij wilde hem daarna nooit meer een hand geven al wist hij niet waarom…..

  13. Een buurkindje is met de keizersnee geboren, op een moment dat het volgens de arts in slaaptoestand in de baarmoeder was. Ze is heel lang heel schrikachtig geweest voor plotseling licht en geluid.

    • Ja, een keizersnede is heel bedreigend voor een kind. Normaal gesproken zet het kind de bevalling in gang. De placenta maakt steeds minder aan van een bepaald hormoon zodat de situatie waardoor de zwangerschap in stand blijft steeds meer bedreigd wordt. Doordat de ontsluiting langzaam gaat en het kind door een nauwe opening moet, wordt hij als het ware gemasseerd voor hij buiten ineens aan de lucht moet leven en niet meer het beschermende, maar drukgevende water om zich heen heeft. In het geval van een keizersnee (gepland) ligt het kind heerlijk te groeien en wordt dan vanuit die situatie ineens beetgepakt, komt in een situatie met veel licht en geluid en dan moet hij ook nog eens gaan ademen ineens! Alsof je in je slaap ineens een plens koud water over je heen gegooid wordt, terwijl het licht vol aangaat. Echt heel bedreigend vanuit het kind gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s