”Leg jij het haar nog eens uit, want ze BEGRIJPT het niet”…..


Zo de hele dag alleen met het net, wil je nog wel eens aan van alles denken. Ik denk dan aan de menselijke natuur, aan egoïsme, altruïsme, aan mensen die het standpunt van anderen respecteren, aan mensen die alleen hun eigen kant van de zaak kunnen zien. De valkuil voor de eersten is dat ze in de verdrukking komen omdat ze een ander zo goed kunnen begrijpen. Toch zou ik niet bij de tweede groep willen horen, omdat ik observeer dat die mensen vaak toch ongelukkiger zijn. Het is voor hun moeilijk om een langdurige relatie te houden en eindigen vaak met zich af te vragen waarom de hele wereld tegen ze is….
Een leuk staaltje van alleen je eigen kant kunnen zien, ervoer ik een aantal jaar geleden. Het zal rond 2000 geweest zijn. Ik had naast mijn logopedische praktijk een bedrijfje en op een woensdagochtend ging ik de pakketjes naar het postkantoor brengen. Wij hadden in die tijd nog een eigen postkantoor in Puttershoek, op het plein. Je kon er niet met de auto voor komen en dus moest ik een stukje lopen. Het personeel was altijd heel vriendelijk, “Daar komt de mevrouw met de pakjes weer” zeiden ze dan. maar deze ochtend zat er een vervangster. Met het eerste pakje hield ik de deur open en droeg de pakjes naar binnen. Ik moest zo’n drie keer lopen met mijn armen vol pakjes en een open kofferbak voor ik ze allemaal binnen had. Toen ik eindelijk alles binnen had, ging ik naar de kassa om daar een pischagrijnige vrouw aan te treffen. Er waren drie pakjes bij voor het buitenland en ik moest dus drie formulieren invullen. Toen ik de achterkant vergat , smeet ze ze weer door har luikje met de mededeling (een vraag was het niet): ”Wilt u DIT formulier ook nog HIER invullen, wilt u DIT formulier ook nog HIER invullen en wilt u DIT formulier ook nog HIER invullen”. Terwijl ik bezig was, kwam haar collega binnen, iemand die ik ken Zij ging snel de andere mensen helpen die ondertussen waren gekomen. Die pakjes duren altijd even natuurlijk en dan loopt het postkantoor vol. Met een postkantoor vol mensen begon ze ineens tegen me uit te varen: “Wilt u voortaan niet meer op woensdagochtend komen. U komt zomaar binnen en u laat de deur steeds openstaan Wij kunnen u op woensdag niet helpen!” Ik word altijd heel rustig als er zoiets plotselings gebeurt. Ik trok mijn wenkbrauwen vragend op en liep naar het bordje waarop de openingstijden stonden en begon dat demonstratief te bestuderen. Daarna keek ik haar vragend aan. “Ja, u komt zomaar hier binnen en zet het hele postkantoor vol pakjes, laat de deur openstaan. Ik ben daar niet van gediend! Nu staan al die pakjes hierachter, we kunnen er nauwelijks nog door en ze komen ze pas vanavond ophalen”
In opperste verbazing bracht ik er tegenin dat dit een postkantoor was en dat je hier dus post kan brengen en dat er niet bij staat dat je boven een bepaalde hoeveelheid niet welkom bent. Bovendien stond op het bordje dat ze geopend waren. Ik zag het probleem niet. Maar ik herken iemand die in alle staten is en ik weet dat het geen zin heeft om daar op dat moment tegenin te gaan.
Ik bedacht dat ik die middag wel terug zou komen om het uit te praten. Die middag in het postkantoor wachtte ik netjes tot er verder geen klanten meer in het Postkantoor waren. “Ja”, zei ik “ik was hier vanmorgen en u was nogal boos, maar ik zie niet helemaal waarom. Hoe gaan we dat nu oplossen?” Nou, ik vond het een mooie opening voor een excuus, toch? Nee hoor. Ze begon weer van voren af aan, dat ik op woensdagochtend niet moest komen met mijn pakjes, want dan was ze het eerste uur alleen en ik dat ik de deur zomaar open zette en dat er dan overvallers kwamen (ja hoor in PUTTERSHOEK!! op WOENSDAGMORGEN HALF TIEN!!).
Het was zo lastig, al die pakjes, hier te kort en daar te lang. Ondertussen werd ik erbij aangekeken of ik nog minder was dan een kakkerlak. Ik kon het gewoon niet geloven! Ik zei nogmaals: Ja sorry, maar jullie zijn open en ik mag zoveel pakjes brengen als ik wil toch? Bovendien kom ik nu hier om het rustig met u uit te praten en ik heb keurig gewacht tot iedereen weg was om u niet in verlegenheid te brengen, terwijl u mij wel de huid volscheldt met een zaak vol mensen en dat terwijl ik dat absoluut niet verdiend heb.” Toen ik dat gezegd had, draaide ze zich om naar haar collega en beet haar toe: “Leg jij het haar nog eens uit, want ze BEGRIJPT het niet!” op een toon die je bezigt als je het over een kind van drie hebt, een peuterpuber. Nou word ik regelmatig van van alles beticht, maar dat ik iets niet BEGRIJP wordt toch echt maar weinig tegen me gezegd. Haar collega, een in- en inlieve vrouw was echt niet gebouwd op zo’n collega en met een bibberend stemmetje en samengeknepen billen zei ze: “Zou u het heel erg vinden om voortaan de pakjes tegen sluitingstijd te brengen?” Kijk, dat is een compleet andere toon. Ik heb het beloofd en ik heb alleen nog gezegd, dat ik wel wilde doen omdat ze het zo lief vroeg, maar dat ik niet vind dat ik afgebekt hoef te worden, terwijl ik in mijn recht sta! Een paar dagen later ben ik weer bij het postkantoor en ik zorg er wel voor dat ik niet meer door haar geholpen word, dat begrijp je! Terwijl ik aan mijn eigen kassa sta, hoor ik haar tekeer gaan tegen een vrouw die iets kwam vragen over telefonie. “Dat doen wij helemaal niet meer. Daar ben ik niet verantwoordelijk voor!”; hoor ik haar zeggen schreeuwen “Dan moet u bij de KPN zijn, daar zitten we niet meer bij. Dat is een heel andere zaak geworden” en toen die vrouw vroeg of ze misschien een telefoonnummer had: “Nee mevrouw, daar weet ik niks van. Dat is de KPN, u moet DAAR zijn niet HIER!” Die vrouw begon er van te huilen. “Nou, u hoeft niet zo lelijk te doen, ik ga scheiden, dat is al zo verdrietig en ik weet niet hoe ik alles moet regelen en ik vraag het toch gewoon en nu doet u ook nog zo lelijk tegen mij” zei ze. Ik kijk naar de postmevrouw hoe ze daarop reageert (ik moet zeggen: ik heb best wel een expressief gezicht) en ze kijkt me recht in mijn gezicht, daarna naar haar collega die me aan het helpen is en daarna beschaamd weg. Ik moet zeggen: dat was wel even een triomfmomentje….
Buiten heb ik die vrouw aangesproken en haar gezegd dat het echt niet aan haar lag en dat ze een klacht kon indienen. Ik weet niet of ze het gedaan heeft, maar de week erop was ze er niet meer, nooit meer gezien.

13 Reacties op “”Leg jij het haar nog eens uit, want ze BEGRIJPT het niet”…..

  1. Vreselijk, zulk personeel. Beetje klant(mens)vriendelijkheid is ook wat waard!

    Eerlijk gezegd ken ik mensen wiens webwinkeltje ook bverhoorlijk uit de hand begon te lopen qua hoeveelheid pakjes, en die zijn door het postagentschap verwezen naar een koerier die de beol thuis moest komen ophalen! Blijkbaar zijn ze daar niet op gebouwd…

  2. Het verdriet achter deze onsympathieke medewerker zal dus verborgen blijven.
    Of zal zij dit ooit onder ogen krijgen?
    Vriendelijke groet

  3. Wat een manieren! Zo ga je toch niet met klanten (en mensen in het algemeen) om!?
    Heb op je webwinkel geklikt; wat een interessante winkel. Had nog nooit van zulke spullen gehoord eigenlijk, wat jammer is, want ik denk dat veel spullen heel nuttig waren geweest voor sommige kinderen die ik heb lesgegeven.

    • Ja, daar zijn ze precies voor bedoeld! Ik ben die webwinkel begonnen omdat die dingen niet te krijgen waren. Als ik ze dan bestelde, moest ik er tien of vijftien bestellen en dat deelde ik dan weer met anderen. Het ging zo hard en toen ineens had ik een winkel met een BTW-nummer enzo…. Ik heb hem nu verkocht hoor!

  4. Ik ben ooit ook eens zo afgebekt toen ik een pakje kwam brengen en het mokkel me toebeet of het wel door de brievenbus paste. Toen ik haar aanraadde dat ze het zelf kon proberen met de mal die ze daar van een brievenbus hebben liggen, kreeg ik de wind van voren. Ik heb haar aangeraden om alsnog een vak te leren zodat ze hier niet tot in eeuwigheid haar dagen hoefde te slijten en daarna heb ik me omgedraaid en ben weggelopen. Sommige mensen zullen het nooit snappen.

  5. Hier hebben we het postagentschap in een doehetzelfwinkel. Ik heb meegemaakt dat een aangetekende brief verdwenen was. Niemand wist waar het ding gebleven was …. ook niet fijn 😦 Ze bleven wel aardig #datdanweerwel

  6. Hoi Janneke, ik moest wel glimlachen om je berichtje bij mij. Het geldt namelijk bijna precies ook voor mij. Al moet ik eerlijk zeggen dat het lezen van andermans blogs er steeds vaker bij inschiet. Maar ook eerlijk: het jouwe zit wel bij de blogs die ik dan weer inhaal… zonder te reageren.

  7. de dag van vandaag blijft het personeel wel vriendijk anders lopen klanten weg.en kan je de winkel wel sluiten

  8. Voor geen meter ga ik dit dorp promoten maar met het postagentschap heb ik echt nog nooit problemen gehad,alleen met de postbezorging.

    Corina

  9. Zo rustig blijven als jou moet ik nog leren; ik word altijd reuze assertief van dit soort personen. Het wicht zal ws zelf ook niet goed haar vel gezeten hebben, maar dat geeft geen vrijbrief om klanten dan zo te behandelen.

    • Nou, omdat ik dacht dat ze in een opwelling uit haar slof geschoten was, heb ik haar dus ’s middags een herkansing gegeven.Ik had verwacht dat ze iets dergelijks zou zeggen als: “Ja sorry mevrouw, dat ik zo onvriendelijk deed vanmorgen maar ik voel me zo onveilig als de deur openstaat” of iets dergelijks. Maar niets van dat alles, het was haar normale werkhouding. Ik zou ook niet lekker zijn in mijn vel zitten als ik me zo zou gedragen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s