Roerend afscheid…


Ik loop een paar logjes achter….. Eerst wil ik even vertellen van mijn dochter en kleinkinderen die weer naar Nederland teruggingen. De oudste heeft net door wat hij allemaal gaat missen als hij weg is. Als dat van een voorwerp is, noem je het objectconstante. Dat komt met 8 maanden. Op die leeftijd gaan de kinderen kiekeboe spelen en ook ’s nachts weer huilen omdat ze weten dat hun ouders ergens nog zijn. We zullen het in dit geval maar geschiedenisconstante noemen. ’s Morgens begon de oudste al te vertellen dat hij nu al wist dat hij Zweden zo zou gaan missen, dat hij Opa en Oma zo zou gaan missen en dat hij niet wilde teruggaan. Iedere keer zei hij: “Ik vind het zo jammer dat we naar Nederland teruggaan, ik vind het zo jammer dat we niet hier kunnen blijven!” en dan zei mijn dochter: “Ik weet het” Dat was nog wel te behappen, maar toen er afscheid van Opa genomen moest worden (hij kon niet mee in de auto), begon hij toch te huilen. We gingen in de auto zitten en hij zwaaide tot we de bocht om gingen. Mijn dochter zei: “Dag huis, dag tuin!” Die zin opende een sluis van woorden. Je kreeg een goed idee van wat indruk op ze gemaakt had en dat was niet altijd wat wij hadden gedacht dat indruk maakte….. Ondertussen was nummer twee ook aan het brullen en om de beurt riepen ze iets wat ze zich herinnerden aan de vakantie. Ik zal een kleine bloemlezing geven: ” Dag logeerhuisje!”, “Dag speelhuisje” “dag klimrotsen!” “Dag frambozen” “Dag bosbessen” “Dag meertje” “Dag Zandverstuiving” “Dag sprinkhaan (we hadden een keer 1 minuut naar een sprinkhaan gekeken)” “Dag winkel waar we altijd boodschappen deden” Waarop de ander inviel met:”Dag andere winkel met het lieveheersbeestjesparkeerterrein! (Daar waren we één keer geweest)” Dit alles werd snikkend en brullend geroepen. Het meisje zat er verbaasd naar te kijken….. Bij het vliegveld (een veredeld busstation) ontdekten we dat ik in de wachtkamer voor mensen die niet meegingen door een raam naar de vertrekhal kon kijken. Ik beloofde dat ik zou blijven tot het vliegtuig vertrok. Huilend ging de oudste door de douane en in de vertrekhal huilde hij af en aan. Af en toe ging hij spelen (er was een soort kruipdoor-sluipdoorspeeltoestel) en dan kwam hij weer naar het raam en zwaaide huilend. Nou zijn daar verschillende theorieen over wat je moet doen. Sommigen zeggen dat je dan beter weg kan gaan dat hij je niet meer ziet. Ik ben een andere mening toegedaan. Ik vind dat het kind het recht heeft om te huilen, om zijn verdriet te uiten. Dan heeft hij het gevoel dat hij begrepen wordt. Ik heb ze dus in zien stappen en na een minuutje of zo zag ik ergens wuiven vanuit een raampje. Ik heb nog hevig gezwaaid voor en tijdens het taxiën en daarna ben ik naar huis gegaan. Hij was opgehouden met huilen toen ze eenmaal goed en wel in de lucht waren, heeft mijn dochter verteld. Al met al kan je dus wel van een succesvol bezoek spreken…….13 september kom ik weer naar Nederland. Ik verheug me erop om iedereen weer te zien. Maar voor nu: “Hallo huis, hallo tuin met prachtige stokrozen in allerlei roze en rode tinten, hallo zonneschijn, hallo zwarte bessen, hallo meertje vlakbij, hallo prachtige blauwe hortensia (die ik van vrienden kreeg die ´even´ vanuit Noorwegen een omweggetje maakten omdat ze toch in de buurt waren)
Ondertussen kan ik niet meer lezen wat ik hebgeschreven… Ik heb met mijn nieuwe computer iets gedaan en nu is alles heel klein, te klein om te lezen. Weet iemand wat je moet doen om het groter te krijgen?

19 Reacties op “Roerend afscheid…

  1. FF een snelle poging: control+ (gelijk indrukken ) maakt in ieder geval het beeld groter maar is niet de definitieve oplossing hoor….
    Schitterend verhaal en je hebt gelijk , laat kind ook verdriet maar intens meemaken

    • Het is gelukt hoor! Misschien niet de definitieve oplossing, maar ik kan alles weer lezen. Ik moest op Leo´s computer kijken wat je had geschreven…..

  2. Ach wat een dubbel maar ook een mooi gevoel!! Bij oma vervelen ze zich overduidelijk niet.

    Corina

  3. mooi logje!
    groetjes,
    san

  4. Hoi Janneke,

    Als je op het wieltje naast het sterretje en het startpaginahuisje klikt kun je zien of je beeld ingezoomd staat. ctrl + kan ook, maar dan weet je nog niet wat normaal is.

    Mooi verhaal over de kleinkinderen, groot gelijk dat je geen tijd hebt/neemt om te bloggen.

    groetjes,

    Dorothé

  5. Wat mooi geschreven.

  6. Volgens mij heb jij per ongeluk op Control en – (minteken) tegelijk gedrukt. Daarmee maak je de tekens kleiner. Druk je control en + tegelijk in, dan wordt het weer groter. Hopenlijk kun je dit wel lezen.
    En leuk hoe kinderen toch altijd weer heel andere mooie dingen zien en beleven. Terwijl je er zelf naast staat.

    • Ja, ik had inderdaad op ctrl en – tegelijk gedrukt! Deze computer reageert heeeel licht en ik was dat niet gewend. Ik ben ook voortdurend kwijt waar ik aan het lezen was, want dan scrollt hij ineens weer naar beneden of boven…….
      Het is nu in orde. >Ik weet wat ik moet doen, nou mijn fotoprogramma nog…..

  7. hej Janneke.. mooi verhaal over afscheid…. kleinkinderen…kinderen en een nieuwe computer. succes ermee

  8. Fijn dat ze het zo lekker hebben gehad! En hopelijk komen ze snel weer.

  9. En leuk die foto. Prachtige tuin, maar ook prachtige kindjes. En duidelijk te zien dat ze uit een nest komen (-;

  10. Wat een leuk logje!
    Tja….en ik ben dan groot en volwassen zullen we maar zeggen, maar mijn kinderhart denkt ook aan dat leuke huisje, en dat heerlijke gras en dat mooie blauwe licht, en de kersen en bosbessen……..maar mijn kids hebben nu een camping ontdekt, daar willen ze volgend jaar terug…..en ik kan geen nee zeggen, want ze gaan voor de belevenissen met andere tieners en kinderen en met God…….
    Liefs, Lydia

  11. Nou, het ligt niet aan de kinderen hoor, ik moet ook altijd huilen als ik ergens weg moet waar ik het zo heerlijk heb gehad. De laatste avond in Spanje probeerde ik mijn brok weg te slikken tijdens het etentje in een authentiek Spaans restaurantje. Toen keek M mij aan en kneep in mijn arm.. en toen kwamen de tranen. Hij weet dat… Geeft niks toch?
    Fijn dat je weer gauw hier bent. Ik probeer er bij te zijn de 21e maar weet het nog niet zeker. Liefs.

  12. Wat een prachtige foto van een prachtig mooi drietal!
    Om in te lijsten!!

  13. Natuurlijk heeft een kind het recht om zijn gevoelens te uiten. Jammer dat veel volwassenen dat vermogen ergens verloren zijn.

  14. En 0 om naar de normale grootte terug te keren. 🙂

  15. Mooi verhaal zeg over sfscheid nemen!
    Onze kleinkinderen hebben de afgelopen week bij ons in Zeeland op de camping gelogeerd. Was erg gezellig, en zij hebben het heerlijk gehad. De oudste van zes wil dan ook niet naar huis, maar “wil zoooo graag bij oma en opa blijven”! Tja, dat afscheid nemen blijft moeilijk, maar wij zijn toch ook wel blij dat we weer even rust hebben….;-) Haha!
    Groet, Tineke.

  16. Moet natuurlijk Afscheid zijn….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s