Grote gezinnen


Al vanaf heel jong ben ik gefascineerd van grote gezinnen. Toen ik klein was, hadden we in de stad eigenlijk alleen de grote gezinnen in ons katholieke volksdeel en soms bij wat we noemden ‘de a-socialen. Reformatorische grote gezinnen kende ik eigenlijk niet. Schuin achter ons woonde een katholiek gezin met 16 kinderen. In die tijd werd er nog maar net aan geboortebeperking gedaan door de ‘progressieven’ en werd geboortebeperking ineens tot norm verheven. Het hebben van veel kinderen werd gezien als het hebben van weinig zelfbeheersing van de man of van disrespect van de man t.o.v. zijn vrouw en moeder van zijn kinderen. Nog toen ik al ver in mijn tienerjaren was (ik denk dat ik 18 was) , vertelde een klasgenootje van me dat een buurvrouw van hun met 42 jaar nog in verwachting raakte en dat ze zich doodschaamde ‘natuurlijk’ voegde ze eraan toe. Toen ik vroeg waarom dan, zei ze: “NOU, je laat een man toch niet aan je lichaam komen boven je veertigste!” Voor mij was dat volstrekt nieuwe informatie, maar blijkbaar was ik de enige. Later kwam er ook het argument bij dat je een negatieve bijdrage aan de wereldbevolking leverde en dat de armoede erdoor in stand gehouden werd. Nog later kwam het argument dat je als vrouw je niet kon ontplooien als je veel kinderen kreeg en nu wordt er zelfs gezegd dat een vrouw die een groot gezin heeft, daardoor haar eigen talenten en mogelijkheden in haar gezin steekt in plaats van in de samenleving. Hoe scheef kan je redeneren, net alsof een moeder die haar kinderen opvoedt tot nuttige leden van de maatschappij niet al haar talenten ten nutte van die maatschappij gebruikt.
Toen ik in de leeftijd van kinderen krijgen was, was het ideaal als volgt: Je werkt door tot je je eerste kind krijgt en daarna blijf je thuis, vervolgens krijg je twee jaar later de tweede (liefst in de volgorde jongen-meisje). Vervolgens bleef je thuis tot de jongste naar de middelbare school ging en dan kon je proberen wat te werken……. Ouders die werkten met kleine kinderen werden als egoïsten gezien, die van twee walletjes aten. Dat konden nooit goede moeders zijn. Je werd elegant uit het gilde der moeders gestoten. Maar dat is de discussie werkende moeder/thuisblijfmoeder en daar zal ik het een andere keer over hebben.
Echt grote gezinnen komen tegenwoordig bijna alleen maar voor bij reformatorische mensen. Het katholieke volksdeel is massaal overgegaan op een kleiner gezin. Hoewel de trend de laatste jaren van twee naar drie kinderen is verschoven nadat die een tijdje ook bij 1-kind-gezinnen heeft stilgehouden
, is het hebben van vier kinderen tegenwoordig al een groot gezin. Als je lid wilt worden van de club van grote gezinnen, moet je in ieder geval minstens vier kinderen hebben……
Ik heb al jaren een vriendin met 13 kinderen en ik vond het altijd heel gezellig daar. Ik kan daar vreselijk van genieten, van die geordende chaos, net een feestje. Vorige week was ik bij haar en haar gezin, mede om haar en haar gezin te ontmoeten.We zaten met 15 man aan tafel. Ik had beloofd om het toetje te maken. Het was ijs met warme chocoladesaus (zelfgemaakt) en slagroom. Er hielpen heel wat kinderen mee en er keken er ook nog een paar toe…

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met volle teugen geniet van zo’n koppeltje kinderen om me heen…. Ik zei het nog: “O, wat vind ik dat gezellig, zo’n groot gezin!!”, waarna ik een stap achteruit deed en prompt over een kind struikelde. Dat was met een schaal slagroom in mijn handen….. Ik kreeg het voor elkaar om
-1. het kind niet plat te vallen maar mezelf erover heen te gooien
-2. mezelf niet te bezeren en
-3. de schaal met slagroom rechtop te houden!!
Hoor ik daar applaus?, mag best…….. Het was niet met het blad met toetjes in mijn hand hoor, maar daarvoor.
Nu al onze kinderen een partner hebben en ik zeven kleinkinderen heb, komt het grote gezinnen-ideaal ook binnen mijn bereik. Toen ik jong was, wilde ik altijd moeder van een weeshuis worden of van een gezinsvervangend tehuis. Helaas heb ik daarvoor de verkeerde man gekozen, hij is meer een loner, en -hoeveel hij ook van de kinderen en kleinkinderen houdt- hij is iemand die in stilte opbloeit. Ons huwelijk werd steeds beter naarmate er meer kinderen het huis uit gingen. Nu is het weer zoals het was toen we net getrouwd waren, alleen wat bedaarder…..
De vooroordelen tegen het grote gezin bestaan nog steeds, maar wetenschappelijk onderzoek en de loop van de geschiedenis hebben alle somberaars en azijnpissers grotelijks ongelijk gegeven. De Chinese 1-kind politiek heeft de jongere generatie opgezadeld met een heleboel voorouders per kind. Een jong chinees echtpaar heeft met zijn tweeën 12 voorouders om te onderhouden (4 ouders en 8 grootouders). In gebieden waar veel kinderen wonen, wordt veel meer innovatie en creativiteit gevonden. Kinderen die in een groot gezin opgroeien leren om te delen en om niet alles te kunnen krijgen. Ze leren zich te vermaken met ‘niets’ in plaats van duur, ruimteverslindend speelgoed. Dat is goed voor de creatieve denkontwikkeling. Ze leren meehelpen en medeverantwoordelijkheid dragen voor het hele gezin. Ze leren bovendien – en in mijn ogen is dat vooral goud waard – dat ze ergens bij horen, dat ze een onwrikbaar deel uitmaken van een groter geheel. Natuurlijk heeft een groot gezin ook nadelen. Het delen kan voor sommige kinderen zeer nadelig zijn , als ze een broer of zus boven zich hebben die zich alles toe-eigent, je kleding jat en uitlubbert b.v. Zulke problemen komen trouwens ook in kleine gezinnen voor, maar dan kun je er als ouders makkelijker een stokje voor steken, lijkt me.. In ieder geval: ik geniet altijd mateloos als ik in een omgeving ben met veel kinderen en ouders op een hoopje.
Iedereen heeft het recht om te kiezen wat hij/zij wil, dat vooropgesteld. Voor een aantal mensen is een groot gezin geen optie, voor een aantal mensen is kinderen zelfs geen optie. Als nu eens iedereen ophoudt om met een scheef oog naar anderen te kijken en gewoon zich volledig concentreert om van zijn eigen situatie en relatie het absoluut beste te maken, zou het er veel prettiger aan toe gaan in de wereld.
Ik heb in ieder geval genoten vorige week van kinderen, en kleinkinderen en van de kinderen van een ander!

29 Reacties op “Grote gezinnen

  1. “Als nu eens iedereen ophoudt om met een scheef oog naar anderen te kijken en gewoon zich volledig concentreert om van zijn eigen situatie en relatie het absoluut beste te maken, zou het er veel prettiger aan toe gaan in de wereld” Mooie woorden Janneke, zou de wereld een stuk mooier van worden!!

  2. Heerlijk stukje!
    Heb er niets meer aan toe te voegen.

  3. Hmmm dat was ik dus 🙂

  4. Het is een kunst blij en tevreden te zijn met wat je hebt maar ook te kunnen genieten van wat anderen hebben en jij mist! O wat genoot ik vroeger van de bezoekjes aan een gezin met 16 kinderen (16 ja, in Brabant natuurllijk), het was zo gezellig , zo natuurlijk. Maar thuis als enig kind (grotendeels hoor , na het overlijden van mijn zusje) was ik ook blij en nu (noodgedwongen zonder kinderen) ben ik ook volledig tevreden met mijn leven. Een mooi logje , Janneke. !!

  5. Leuk geschreven! Ben zelf de oudste van zo’n groot gezin (ja zelfs meer dan 13 😉 ). Eigenlijk alleen maar goede herinneringen. En wat heb je er veel aan als je ook als volwassenen in harmonie naast en mét elkaar leeft! Wat een ‘vangnet’. Ik voel me erg rijk met zo’n familie (mijn man komt ook uit een groot gezin, met velen van hen heb ik ook goed contact). Zelf heb ik er (nog) ‘maar’ 4, haha. En je hebt helemaal gelijk, het gaat uiteindelijk helemaal niet om het aantal kinderen. Het gaat om de persoonlijke situatie, de relatie met je man, je kinderen als je die hebt gekregen, en met God (als je gelovig bent, en dat ben ik). Dankbaar leren zijn in de situatie zoals die is! Dan ben je een gelukkig mens (ongeacht het aantal kinderen dat je hebt).

  6. Heel mooi geschreven en oh wat hebben we genoten he vorige week! Zoooo fijn dat ik je eindelijk ook “echt” mocht leren kennen en zooo fijn dat we elkaar NOG een keer zagen!

  7. Oh, Janneke, wat een leuke foto! Je bent daar echt ´big mama´ en die kinderen met hun verwachtingsvolle koppies erbij. Prachtig! Wat heb ik ook geweldig genoten, vorige week!
    Teunie

  8. Wat een mooi stukje. Er zijn hier in het dorp vrij veel ‘grote’ gezinnen met vier kinderen. Enne applaus voor je stunt met de slagroom.

  9. 🙂 mooi stukje , en grappig in onze regio gelden we met 4 kids als groot gezin, kwamen mijn oudsten met pasen een andere regio… golden ze in eens als klein gezin, of iig waren ze niet bijzonder 🙂 (wat hier vaak wel een beetje zo ervaren word)

  10. Janneke, top! Een goed stukje journalistiek. Ik heb weer genoten van jouw schrijfstijl !!

  11. In Brabant en waarschijnlijk in Limburg ook, kwam de pastoor langs als er niet elk jaar een kleintje kwam….serieus…er komen wat nonnen uit het zuiden van het land hoor…

    Wij waren thuis met 4….dat telt nu gewoon lekker door….al hebben de we alle vier zelf maar 2 kinderen gekregen..

  12. Leuk stuk om te lezen, je krijgt van mij een heel groot applaus voor je stunt met de slagroom, mij zou dat vast niet lukken. Of ik had de slagroom losgelaten, of ik had mezelf bezeerd terwijl ik de slagroom vast bleef houden. Dat kind ontwijken is denk ik een instinct wat we als vrouwen allemaal bezitten, dat was wel goed gekomen.
    Wij waren thuis maar met drie kinderen en zelf heb ik er twee, maar dat is ook altijd gezellig geweest.

  13. Een jonge vriendin van mij is er een uit een gezin met zeven kinderen. Als haar leeftijdgenoten hoorden dat zij zes broertjes en zusjes hadden, kreeg ze allerlei, meestal negatief commentaar (“Soo, hebben jullie ZEVEN kinderen? Dan hebben jouw vader en moeder het ook vaak gedaan, wel zeven keer!” Of: “Jouw ouders zijn grote egoïsten. Als iedereen dat doet, dan komen er veel te veel mensen op de wereld”) . Als ze daar dan thuis over praatten, dan zeiden haar ouders: “Als alle kinderen zo zijn als jullie, is het helemaal niet erg dat er meer mensen komen, dan is het juist goed!. Kinderen en mensen zoals jullie, daar kan je er niet genoeg van hebben op de wereld” Prachtig antwoord vind ik dat………

  14. Prachtig stukje! Ik kom uit een gezin van twee. Ik had het leuk gevonden om er nog een broertje of zusje bij te hebben maar met z’n tweeën is het ook prima. In ieder geval ben ik blij dat ik geen enigst kind ben!

    Ik ben trouwens verhuisd van Blogspot naar WordPress!

  15. Dit noemde je in het vorige logje de REST. Nou, het was een heel familieverhaal. En vooral dat laatste sprak me aan. Elkaar vrij laten. De een geen gezin, de ander een kleintje en sommige een heel elftal. Laatst las ik weer in een filosofisch werk over de door God gegeven vrije wil. Wie is de mens dan dat hij de ander wil beknotten en bekeren. Dom en het leidt tot oorlogen.

    Mooi stuk. Warm ook.

    • Er komt nog meer rest. Ik heb ook een logje vormen uitgebroed, maar het ligt nog even op het nest, dat hoort ook bij de rest…..

  16. Ik heb deze bijdrage met plezier gelezen! Je hebt helemaal gelijk.
    Zelf ben ik een trotse vader van vier. Als ik dat aan anderen vertel krijg ik regelmatig een blik die een vermengeling is van ontzag, verschrikking en medelijden. Vier kinderen is echt niet veel hoor. Mijn vrouw en ik kunnen er ieder zelf nog op onze sloffen een leuke carrière bij doen, in een koor zingen en zitting hebben in de school-MR.

    • Leuk Mark! Ja, mensen denken al snel dat je levensplezier met een groot gezin alleen bestaat uit eerste tandjes, eerste stapjes en eerste woordjes van je kinderen…… Hoewel dat ook veel plezier geeft natuurlijk!

  17. Oja, mooi onderwerp. Mijn ouders komen beiden uit zo’n groot katholiek gezin, mijn vader sliep in 1 bed met twee broers… Bij ons thuis waren we met vijf, wat in de jaren 50/60 eigenlijk ook niet meer kon. En een kind op je 40e… schande! Hihi. Gelukkig heb ik mijn tijd mee, met mijn oude moederschap en 3 kinderen.

    Raar eigenlijk he, dat het zo cultuur en tijdsbepaald is, en als je niet meedoet met de massa qua kinderaantal/leeftijd al dan niet buitenshuis werken lig je er al gauw uit.

    • Inderdaad Mammalien. Het houdt maar niet op om me te verbazen dat er zelfs een mode is in het aantal kinderen dat je geacht wordt te krijgen en of je juist een goede moeder bent als je uithuis of inhuis werkt, of an aletwee een beetje…….

  18. Ik ben zelf helaas enig kind ;-( Mijn vader is jong overleden, nl. toen ik pas
    1 1/2 jaar oud was! En mijn moeder is nooit hertrouwd. Nu, op latere leeftijd, mis ik best wel eens een zus of broer. Toen mijn moeder overleed, had ik eigenlijk “niemand “meer…. Zo voelde ik dat heel erg. Gelukkig heb ik zelf 2 kinderen gekregen. En dochter is in blijde verwachting van de derde spruit! Heerlijk vind ik dat! Als oppasoma geniet ik dubbel van mijn kleinkinderen.
    Mooi stukje, Janneke!
    Groet, Tineke.

    • Ja, je moet het doen met wat je in het leven krijgt. Ik kan me voorstellen dat je een broer of zus mist, maar gelukkig breidt je eigen familie zich heerlijk uit!

  19. Tja wat moet ik nu zeggen als enigst kind,maar wel als gelukkige mama…..

    Corina

  20. Wat een mooi en herkenbaar stukje, Janneke.
    Zelf kom ik uit een gezin met 7 kinderen,mijn man uit een gezin met 8. Ik heb nooit gedacht een groot gezin te krijgen maar nu hebben we 9 kinderen. Wat een rijkdom, wat een verantwoordelijkheid, wat een hoop werk maar vooral: wat ontzettend mooi en fijn. Ik heb een goede opleiding maar juist het gezinsleven heeft me zo gevormd. Langzamerhand werk ik weer buitenshuis. De meeste competenties(om maar eens een moderne term te gebruiken) heb ik te danken aan mijn ervaringen in mijn gezin. Er zijn, voor mijn kinderen en man maar ook voor anderen, school, kennissen, vrienden etc. maakt het leven zo waardevol! Dit is me meer waard dan een flitsende carrière maar mensen die dat nastreven gun ik van harte hun leven. Gelukkig maar dat we niet allemaal hetzelfde nastreven maar wel allemaal onze bijdrage leveren aan deze maatschappij!

    • Zo is het precies Astrid! Ik ga nog een logje schrijven over hoe alles wat direct geld oplevert een hogere status heeft in onze maatschappij. Het is alleen niet gezegd dat een hogere status gepaard gaat met meer geluk…….

  21. Ik had vroeger een vriendin die uit een gezin van 11 kwam. Heerlijk was het daar thuis! Altijd gezellig, altijd druk, altijd wel iemand die naar je luisterde, waarmee je kon lachen en praten. Ik ben zelfs nog even een tijdje verliefd geweest op één van haar oudere broers. Het leek me reuze gezellig om echt onderdeel te zijn van dit gezin. Het is er nooit van gekomen. Pas veel later hoorde ik dat de bewuste broer ook heimelijk verliefd was op mij…! Wat gek dat we dat nooit naar elkaar hebben uitgesproken, hè? Nou ja, het heeft zo moeten zijn en ik ben nu heel erg gelukkig met mijn ridder. Dus… no regrats!

  22. Ik lees dit logje nu pas. Zelf ben ik mama van negen kinderen en ik werd helemaal blij van zo’n blogstuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s