En? Doe jij het ook precies zoals je moeder je heeft geleerd?



Een meisje leerde vis bakken van haar moeder. “Kijk, zei de moeder,”dan haal je die zijschubben er of en dan snij je de kop eraf, nee iets groter, en dan de staart, nee iets groter, en dan leg je de vis in de pan en dan bak je hem zo”. Het meisje lette goed op, maar ze had een vraag. “Waarom moet er zo’n groot stuk van de kop af, er zit nog een heleboel vis aan. En waarom moet er zo’n groot stuk van de staart, daar zit ook nog een heleboel vis aan” “Dat weet ik eigenlijk niet “zei de moeder, “Zo heb ik het van mijn moeder geleerd, vraag maar aan oma” Toen het meisje de vraag aan oma voorlegde zei ze: “Ik weet het niet, want ik heb het zo van mijn moeder geleerd, maar dan moet je dat maar aan kleine omaatje vragen” Het meisje toog naar het bejaardenhuis en vroeg aan haar overgrootmoeder waarom er van de boven- en onderkant zo’n groot stuk werd afgesneden. “Jaaaa”, zei omaatje, nadat ze diep had nagedacht, “dat weet ik wel. Mijn moeder had niet zo’n grote koekenpan en als ze er te weinig afsneed, paste de vis niet in de pan”.
Gewoontes die op een gegeven moment funktioneel zijn, blijven nog drie generaties bestaan nadat ze opgehouden zijn om funktioneel te zijn. Zo kan ik me herinneren dat we voor de nacht een po hadden. Iedereen had een po in die tijd. Niet alleen wij als kleine kinderen gingen op de po, maar ook onze ouders. Het sloeg nergens op, want we hadden een wc beneden. Mijn oma had zelfs een wc beneden en de slaapkamer ook, maar toch had ze ’s nachts een po. Op een ochtend toen ik een jaar of 7,8 was, kwam mijn moeder een keer met haar slaperige hoofd de trap af met de po. Ze lette niet goed op en gooide de po per ongeluk leeg in de rieten prullenmand. Ik zie nog voor me hoe de straaltjes pies uit al die openingen van de prullebak kwamen en over het zeil een weg zochten naar de cocosmatten die we op de vloer hadden.. Na die gebeurtenis heb ik aan mijn oma gevraagd waarom zij een po had, terwijl de wc 15 stappen weg was. Het antwoord was simpel: toen mijn oma een kind was, hadden ze een WC buiten en dan is een po natuurlijk wel erg handig, vooral in de winter…….

Soms is iets nog wel funktioneel, maar ben je je niet bewust dat je een gewoonte hebt aangeleerd. Mijn zusje die in Canada woont, had een jong katje. Ze breide in die tijd veel, zelfs voor winkels en zo. Als ze aan het breien was, probeerde dat jonge katje natuurlijk met de bol wol te spelen. Mijn zus schoof hem dan iedere keer weg met haar voet, omdat ze haar handen vol had. Toen dit jonge katje zelf een kleintje had, ging dat kleintje natuurlijk met de wol spelen. Dan kwam de moederkat en haalde haar jong steeds weg bij de wol. op precies dezelfde manier als zij het zelf geleerd had.
Ik vind zulke dingen ZO LEUK!!
Hebben jullie ook nog van die dingen die je van je moeder hebt geleerd (of van je vader) en die je gedachteloos nadoet?
Of heb je met een gewoonte gebroken waarna je erachter kwam dat het feitelijk een doel had dat iets altijd zo werd gedaan?

21 Reacties op “En? Doe jij het ook precies zoals je moeder je heeft geleerd?

  1. Geweldig vind ik dit soort verhalen. Ik ken een soortgelijk verhaal van mijn oma.

    Ze was pas getrouwd en had voor mijn opa tarwepap gekookt voor het ontbijt. “T was lekker” zei hij en oma kookte sindsdien iedere ochtend tarwepap (later kwam er Brinta … ) voor hem.Geld of geen geld, er kwam tarwepap op tafel, want opa vond het immers zo lekker.

    Jaaaaren later – er waren inmiddels een paar kinderen- zei één van de kinderen, dat hij geen tarwepap lust en toen zei hun vader: “Nou dan ben je niet alleen, ik lust het ook niet”

    Mijn oma viel bijna van haar stoel. “Maar je vond het toch zo lekker, waarom heb je niks gezegd?”

    “We waren pas getrouwd en ik wilde een beetje lief zijn” zei haar man.

  2. Geweldige verhalen. Ik geloof niet dat ik nog dingen exact hetzelfde doe als mijn moeder of oma. Hooguit gebruik ik bepaalde woordspelingen die zij altijd gebruikten. Verder ben ik meer zoals mijn vader.

  3. Mijn mama leeft helaas niet meer,maar als ik haar keukenkastjes open doe als ik een keertje bij mijn pa ben is het alsof het mijn eigen kastjes zijn.

    Corina

  4. Ja zeker heb ik die. Moet nu alleen even heel diep denken wat. Kleding opvouwen die daarna direct de kast in gehangen wordt? Ik kom er nog op terug als ik spontaan en zonder nadenken iets doe en dan opeens weer weet.. oja…. dat heb ik van mijn moeder!

  5. Oja, uitdrukkingen, die neem je ook makkelijk over, en eerst grappig bedoelde taalfouten die je als normaal gaat zien (alleen de rest van de wereld niet, zodat je een stom figuur slaat als je dat roept!)

  6. @mamalien..Ik moet opeens aan haktgeballen denken……

    Corina

  7. geweldig verhaal Janneke… en nee, ik doe niets zoals ik het van mijn moeder leerde.. zij doet/deed immers nooit iets.
    Maar ik zie dat onze dochters veel dingen doen/deden zoals wij. Dus er is nog hoop:)

  8. Weet niet of ik gewoonten heb overgenomen. Wanneer dat gedachteloos gaat, moet ik er maar even hard over nadenken 😉

  9. Hier moet ik even goed over nadenken… Ik kan me wel herinneren dat manlief heel erg moest lachen toen hij de kruidenla bij mijn ouders thuis opentrok. Hij blijkt precies hetzelfde ingericht te zijn als bij ons thuis… Misschien heb ik dat wel (gedachteloos) gekopieerd..?! 😉

  10. Een geweldig verhaal. Tja, gewoontes. Ik geloof het niet eigenlijk. Maar wie weet, ben ik zo vastgeroest dat ik ze niet eens meer zie. 😉

  11. Eh… ik weet niet of ik dingen van m’n moeder overgenomen heb… waarschijnlijk wel, maar geen schokkende dingen anders had het me zo te binnen geschoten.

  12. Janny Visser - Groothof

    Een heel leuk verhaal Janneke. Even nadenken, hoe ging dat ook weer bij ons. Dan komt het weer bij me boven. Ik stelde bij voorkeur gewoonten ter discussie. “Omdat ik het zeg” of “Dat hoort zo” was voor mij, vooral als bakvis , geen reden om aan te nemen dat iets gedaan moest worden of niet. Ik mocht geen chocoladehagelslag op een roggeboterham, dat hoorde niet, het paste niet bij elkaar. Geen reden, ik vond (vind) het lekker.
    Ik moet een vermoeiend kind zijn geweest voor mijn moeder.

  13. Vrouwe Janneke,
    Mijn ouders hadden de oorlog nog meegemaakt en waren dus erg zuinig. Hun devies was dan ook: als het niet stuk is, wordt het niet weggegooid. Ik heb dat dus ook, en alhoewel dat op zich geen negatieve eigenschap is, zorgt ze toch voor een merkwaardig nevenverschijnsel.
    Ik heb een reusachtige verzameling balpennen (gevonden, gekregen …) en ik kan het niet over mijn hart krijgen er ook maar één weg te gooien. En bovendien … ik gebruik altijd die balpen die het meest versleten of gebruikt is en de mooie, nieuwe balpennen blijven ongebruikt in de kast liggen. Ik schrijf dus altijd met kneusjes en als ik ooit mijn moede hoofd definitief terneer leg, zullen mijn erfgenamen eindelijk al die mooie pennen kunnen gebruiken die ikzelf altijd te mooi vond om te gebruiken.
    Het is niet echt wat u bedoelde, dat voel ik wel, maar ik kan niet meteen een voorbeeld vinden van een nutteloze of achterhaalde gewoonte die ik heb overgenomen van mijn ouders.
    Of toch. Iets wat ik dan weer van mijn vader heb: alles wat ik vind, vijsjes, moertjes, nageltjes, eindjes koord, alles raap ik op en houd ik bij, alhoewel ik weet dat ik ze toch nooit zal gebruiken.
    Die po, die hadden wij ook, maar onze w.c. was wel degelijk buiten, dus in de winter was dat behoorlijk fris aan de poep.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

    • Ja hoor, dat is ook wat ik bedoel! Onze ouders hebben die zuinigheid er bij ons ingeramd. Onze kinderen lachen ons vierkant uit dat we de kast b.v. die we hebben gekocht toen zij klein waren, hebben laten overspuiten een keer of drie en dat we die nu zelfs in Zweden nog gebruiken! Hij is nog goed namelijk. Eten weggooien is iets wat ik ook niet over mijn hart kan verkrijgen. Oud brood komt meestal wel op als wentelteefjes, geroosterd of als paneermeel in de gehakt, maar ik ben niet echt goed in het opeten van kliekjes. Het gevolg is dat ik het pas kan weggooien als het beschimmeld is. Tegenwoordig hebben we een vriezer, dus dat komt wel goed uit, nu kan die volgemaakt worden met restjes die ik nooit opeet……. .

  14. Tja dat is het die ingeramde zuinigheid! Ik zal er nooit aan wennen dat ik nu “vrij gedachteloos”dingen kan kopen. Het blijft een decadent gevoel.
    Dus er staan nog kastjes uit mijn studententijd (ben nu 60+) , loop zelfs nog in een spijkerbroek van mijn moeder (is nu 7 jaar dood). Maar wegggeven daarentegen kan ik heeeeel goed! Ook dat is overgebleven: als je wat hebt dan deel je het! Solidariteit met de wereld om je heen.

  15. Vrouwe Janneke,
    Mijn vader is onlangs overleden en hij en mijn moedertje zaliger hebben in de loop van hun lange leven echt wel heel wat oubollige en overbodige spulletjes weten te verwerven. Hoe krijg je zoiets weg? In de afvalcontainer? Niets van!!! Ik wil nu met alle geweld al die spullen nog een bestemming geven en zet ze op internetverkoopsites. Misschien wil iemand ze nog. Maar zomaar weggooien, dat nooit!
    Waren alle mensen zoals wij, de wereld zou er een stuk beter uitzien.
    Moge God – zo Hij al bestaat – ons bijstaan in onze inspanningen 😉
    Met oprecht vriendelijke groeten,
    Uw eigenste
    Drs.

  16. Nee, ik heb niet echt iets van mijn moeder overgenomen.

  17. Ik heb de gewoonte van mijn moeder overgenomen om de baminestjes stuk te knijpen boven de pan.

  18. Van mijn moeder heb ik geleerd dat je niet maar spullen moet blijven vergaren: als je nieuwe kleding koopt, zo leerde ik van haar, dan kan er ook iets weg en nog steeds hanteer ik dit principe waardoor mijn kledingkast overzichtelijk blijft en niet boordevol kleding ligt die ik niet (meer) aantrek.
    Ook spoel ik kopjes of glazen waar een klein restje in zit meteen even onder de kraan zodat het niet vast gaat koeken. Kleine moeite en scheelt een hoop tijd als je gaat afwassen.

    Overigens zijn er ook genoeg dingen die ik juist weer niet van mijn moeder heb overgenomen…

  19. Ik denk er nu even extra over na en ja, ik heb wel dingen van mijn moeder overgenomen die bij mij eigenlijk niet direct noodzakelijk zijn, zoals het opvouwen van theedoeken en handdoeken ( 2x in drieen) zodat ze in de linnenkast passen. Nu heb ik aan beide zijden van de stapeltjes een stukje ruimte over, maar mijn moeders kast was smaller dan de mijne.
    Zuinigheid heb ik ook overgenomen, eten weggooien kan ik ook niet . Mijn man zegt dan : ‘Jij zet restjes in de koelkast en gooit ze pas weg als ze bedorven zijn. Waarom gooi je het niet gelijk weg? ‘
    Toen mijn ouders beiden overleden waren en wij hun appartement leeg moesten halen, stond in de garage beneden, nog steeds die oude linnenkast, die ze in het begin van hun huwelijk hadden gekocht. Daar werden allerlei spullen in bewaard die eigenlijk weg konden.
    In die tijd was een kennis van ons bezig spullen te verzamelen voor Roemeense bergdorpjes, die volgens hem alles konden gebruiken. Dus daar hebben we een hoop nog goede zaken naar toe gestuurd.
    Ik vroeg me wel af wat de mensen daar zouden denken van een schemerlampje in vorm van een vuurtoren? Maar het was nog goed en het werkte, dus. . . .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s