WE-300 Afscheid



Zowel vader als moeder kwamen uit een binnenschippersfamilie, hun ouders en grootouders ook. Schippersvolk is een speciaal volk. Ze hebben een hard, maar vrij leven. Je bent volledig eigen baas en werkt altijd zij aan zij, maar één ding hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van iedere schippersouder: Als de kinderen zes jaar zijn, moeten ze aan wal op school. Ik was de oudste in ons gezin en toen ik zes jaar was, ging ik naar de Schippersschool in Dordrecht. In het weekend kwam ik weer aan boord, tenminste als mijn ouders niet in Hamburg of Keulen lagen, dan moest ik 14 dagen en soms drie weken op school blijven. Als ik soms niet terugwilde, werd mijn moeder boos en riep dat ze het veel te druk had om mij erbij te hebben. Ik beloofde haar dan in tranen dat ik haar zou helpen. “Ga nou maar, volgende week zie ik je weer” zei ze dan. Nooit liep ze met me mee tot aan de kade om me uit te wuiven. Ik dacht altijd dat ze me liever kwijt dan rijk was. Op een keer was ik iets vergeten. Toen ik terugkwam naar de kajuit, zat mijn moeder te huilen . Toen ze mij zag binnenkomen, veegde ze snel de tranen met haar schort af. Ik begreep dat ze toch om me gaf en me miste, maar dat niet wilde laten merken.
Toen mijn vader overleed, was ik al volwassen en ze kwam aan wal wonen. Later werd ze ziek en kwam in het ziekenhuis terecht. Hoewel ik een gezin had, zat ik bijna altijd aan haar bed. Op een gegeven moment ging ik even een kop thee halen en toen ik terugkwam, was ze overleden! Ze was er gewoon tussenuit geknepen, weer zonder behoorlijk gedag te zeggen. Zo was ze…..

De WE-300 is een initiatief van Plato.wordpress.com. De opdracht is om een verhaal te schrijven over het maandelijkse thema (deze maand is dat :afscheid), dat precies 300 woorden bevat zonder de titel en waarin het themawoord alleen maar in de titel genoemd mag worden.

18 Reacties op “WE-300 Afscheid

  1. Wat mooi geschreven! Ik wist niet eens dat je op zo’n boot hebt gewoond! gespreksstof voor de volgende keer dus!! Kram!

  2. Dus geen eigen ervaring maar die van een ander. Dan heb je je wel heel goed ingeleefd want het verhaal komt zeer overtuigend over. Ik kan me voorstellen dat zo’n dochter er wel mee leert omgaan maar dat er toch altijd iets aan de randen van de geest blijft knagen. Tegelijkertijd laat je ook iets van die moeder zien. Wie kan weten hoe zij onder de situatie heeft geleden? Ze moet indertijd geen andere mogelijkheid voor ogen hebben gehad, anders laat je je kinderen niet zo lijden onder het werk dat je doet, lijkt me.

    Eens te meer een pleidooi voor mijn stelling dat je scholen al vanaf een bepaalde leeftijd mensen moet leren wat een huwelijk en wat ‘kinderen nemen’ betekent.

    Enfin… hele rijen gedachten komen er nu in mij op naar aanleiding van dit verhaal. Mijn complimenten: als je wat schrijft, dan doe je het meteen ook goed.

    Dank je wel. De link staat er inmiddels

  3. Eerste regel: die moet zijn dat.
    Vijfde regel van onder: Het woordje ‘ op’ ontbreekt voor het woord scholen.

    Weer te enthousiast en te snel gereageerd. Dan snelt de inhoud voor de punctualiteit uit.

    • Ik heb het iets aangepast Plato. Zo lopen de zinnen iets beter…..

      • En weet je wat nou het ergste is (kun je zien dat ik gisteren tot middernacht aan het werk was) dat ik leiden schrijf ipv lijden. Het moet niet erger worden. Ik schaam me.

      • Ja, ik wou er niks van zeggen, maar ik had het wel gezien. Bovendien was ik het niet met je eens over de dingen die jij aandroeg, maar goed: ik heb het nog een keer kritisch nagekeken en hier en daar wat verbeterd. Dat kan nooit kwaad…… Ik heb je ‘leiden’ even veranderd, goed?

  4. Kom even langs omdat ik heel geïnteresseerd ben in de WE-300 van andere bloggers!
    Wat een mooi verhaal! Wat is het toch moeilijk…afscheid nemen. In welke vorm dan ook.
    Groeten uit het zonnige zuiden

  5. Al is het een verhaal van een ander het is prachtig verwoord,net of je er echt bij bent geweest.

  6. Prachtig verwoord. Ik dacht ook dat het je eigen verhaal was. Knap hoor.

  7. Ik vind het een erg indrukwekkend verhaal. Kan me het verdriet van die moeder zo goed voorstellen!

  8. Ik krijg kippevel.

    Corina

  9. Mooi verhaal. Onze onderwijsdirectrice/hoogleraar/professor is een schipperskind en ik vind haar geweldig, omdat ze het vrije denken en de daadkracht de wetenschappelijke wereld binnen brengt.
    Monique

  10. Mooi verhaal….. pakkend geschreven ook!

  11. Prikkende ogen bij het lezen van dit verhaal. Het raakt me… Zo goed ingeleefd… alsof je het zelf hebt meegemaakt. Mooi!

  12. Het is moeilijk te geloven dat je dit niet zelf hebt meegemaakt. Zo goed ingeleefd en geschreven.
    Prachtig,
    groetjes ,Ria

  13. Ik begrijp dat dit geen verhaal is wat je hebt meegemaakt, maar zo heb ik het wel gelezen. Ik zit met een brok in mijn keel, zo mooi, zo levendig. Mijn complimenten, hoe jij je in haar schoenen hebt kunnen verplaatsen.

    • Ik heb gewoon min of meer letterlijk opgeschreven wat iemand me ooit eens verteld heeft over haar moeder. Dat is een van de voordelen van een goed geheugen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s