Ondeugende kinderstreken deel 3: Bijdehandje


Als kind was ik een weglopertje. Als er maar ergens een deur openstond of een hek, dan was ik weg! Ik klom ook over ons tuinhek als ik de kans kreeg tot mijn moeder me vastbond aan een touw met een handdoek om mijn middel.Ik wilde altijd van alles zien, vond ALLES interessant. Mijn ouders zijn me wat keren kwijt geweest dat de hele buurt aan het zoeken was. Na een paar uur zat ik dan bijvoorbeeld helemaal verdwaasd op een schommel in de speeltuin met de afdruk van takjes in mijn wang. Als mijn moeder dan vroeg waar ik was geweest , zei ik “In het bos”. Dat was heel knap van mij, want in Sportdorp was in de verste verte geen bos te bekennen. Ik was dan in slaap gevallen onder een paar struiken. Ik weet het nog. Die struken stonden in een strook groen van misschien 3 meter breed tussen de lagere school en de kleuterschool en ik had naar de kinderen van de kleuterschool gekeken die buiten speelden en was in slaap gevallen.
Het verhaal wat ik wil vertellen is van dat ik een keer met de bus was meegegaan. Ik stond toevallig bij de bushalte toen hij er aan kwam en ik ben ingestapt, zo makkelijk was dat. Ik denk dat ik een jaar of drie was. Ik vond het heerlijk om met de bus te gaan. Dat deden we niet zo vaak. We fietsten of liepen meestal. De bus reed van sportdorp (Rotterdam-Zuid) naar de Hillevliet. Ik zat dus heerlijk in de bus en keek naar buiten. Ik kende een groot deel van de route, want mijn oma woonde daar in de buurt. Op een gegeven moment waren we bij het eindpunt en ik stapte nog steeds niet uit. De chauffeur begreep toen dat ik niet bij iemand hoorde en heeft me mee teruggenomen naar Sportdorp. Omdat ik zo vaak al was weggelopen had mijn moeder een touwtje om mijn hals gedaan met een briefje waar mijn naam en adres op stond. Twee dames brachten me thuis op verzoek van de chauffeur. Ik weet nog dat ik tussen hen in liep aan de hand met gestrekte armen , zo klein was ik. Terwijl we zo liepen zei de ene dame tegen de andere: “Wat een bijdehandje hè?” “Ja zeker een bijdehandje”, zei de andere. Ik liep daar en keek van de ene hand naar de andere aan het einde van mijn armen daar omhoog en dacht: “Zou dat nou betekenen dat ze me bij de hand hebben? Vast niet, het betekent vast iets anders.” Maar WAT het dan betekende, dat begreep ik niet. Al met al was ik een uur weggeweest. Mijn moeder was aan de was en had me nog niet eens gemist! Ter verdediging moet ik wel zeggen, dat er in die tijd nog bijna geen auto’s waren en dat het heel veilig was om kinderen buiten te laten spelen. Dat kan je je nu toch niet meer voorstellen…. Later die dag, toen ik mijn moeder vroeg wat bijdehandje betekende, moest ze lachen. Ik kan me niet herinneren of ze het ook heeft uitgelegd……….

17 Reacties op “Ondeugende kinderstreken deel 3: Bijdehandje

  1. Geweldig verhal, ik zie je al liggen onder struiken, hahahaha

    Groeten Marja aka Borduurmuppet

  2. Oei, jij was een soort Draakje dus toen je klein was! Gewoon op de bus stappen, briljant!
    Het stelt me wel gerust: ook jij bent zonder kleerscheuren groot geworden, dan moet dat met Draakje ook lukken!

  3. o, o, je zou nu bijna nog weglopen als je de kans kreeg, en niet zo als nu kan relativeren wat je aan het doen bent. Hoewel, volgens mij verdwaal je nog wel ergens in….een boek, de tv, je computer ed. en ben je nog steeds nieuwsgierig naar wat daarachter is….hihi…….ik zie je helemaal in die bus stappen en je van kwaad bewust zijn……..van wie zouden die kleinkinderen het toch hebben…..
    Liedje

  4. ik zie je zitten zo langs e hillevliet daar heb ik ook heel wat voetstappen liggen 🙂

  5. Het verklaart in eens wel waar je kleinkinderen hun streken van weg hebben………………….

  6. Mooi verhaal, maar ik zou er als moeder echt helemaal gek van worden… (loslaten is ook een vak, maar ik wacht daar liever nog even een paar jaar mee, oke? (-; )

  7. Overigens zie ik ook heel duidelijk verschillen, mijn man werd zeg 40 jaar terug veel meer “los”gelaten dan onze kinderen nu. Op 8jarige leeftijd alleen met de bus naar Rotterdam… ik moet er nu niet aan denken! Ik durf oudste niet eens alleen naar de supermarkt (want drukke weg oversteken) te laten gaan….

  8. Wat een heerlijk verhaal weer. Ga door met die ondeugende kindersteken logjes!

  9. soms zit het dan toch op de genen he!.Maar wel leuk dat je het weer terug ziet dan.
    Er komt nog meer?
    Groet, Wilma

  10. Opnieuw een glimlach alleen ga ik er verder niet op in want weggelopen kindjes bezorgen me nog steeds kippevel.

    Corina

  11. Hahaha wat een streken zeg, heerlijk

  12. en als ik het zo lees hebben je kleinkinderen het niet van een vreemde

    Groet Monique

  13. Leuk logje weer! Ik zie het zo voor me: Je loopt lekker te kuieren, en kruipt onder struikjes, en valt pardoes in slaap! Enig!
    Wat een andere tijden waren dat toch, alles was nog zo simpel en onbedorven…En die buschauffeur die je weer mee terug neemt en dan aan 2 dames overhandigd, die je weer netjes thuis brengen!! Daar moet je nu eens om komen. Nu wordt er gelijk een email-alert gestuurd, dat er een kind vermist is..
    Krijgen we nog meer ondeugende kinderstreken te lezen?
    Groet, Tineke.

  14. Je had me aangestoken Janneke.
    Zie mijn blog.

    Corina

  15. Gelukkig levert het achteraf wél een mooie anekdote op 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s