Buiten de box denken


De twee katten die we te logeren lijken, lijken alleen maar uiterlijk op elkaar. Van binnen zijn ze heel verschillend. Het lijkt wel op het begin van een sprookje over twee broers die op elkaar leken. Maar in tegenstelling tot het sprookje, zijn deze poezen alletwee goed, alleen anders.

Fidel is de liefste kat, maar beslist niet de slimste van de twee. Hij komt graag regelmatig binnen en gaat dan bij de kachel zitten slapen of komt op je schoot. ’s Nachts gaat hij gewoon naar buiten.
De andere kat heet Snöbåll (sneeuwbal) omdat hij wat wit op zijn borst en pootjes heeft. Het is een felle, onafhankelijke, slimme kat. Hij vindt het heerlijk hier. Hier heeft hij een heel buitengebied om te spelen en te jagen. Hun eten staat in de serre en de serredeur staat altijd een beetje open zodat ze altijd naar binnen en naar buiten kunnen net als alle andere katten van de buurt die gezellig een vorkje komen meeprikken en een dutje komen meedoen als Fidel en Snöbåll er zijn..
Nu komt het: ze zijn zo gewend om buiten en in de serre te zijn dat ze maar moeilijk naar binnen te lokken zijn en daar zit die muis! Steeds maar weer lopen ze naar het etensbakje in de serre en verder gaan ze buiten op jacht.

snöbåll in de zomer


Mijn zoon zei al dat ze de muizen eerder naar binnen jagen dan andersom.
Op een gegeven moment ben ik brokjes in huis gaan strooien zodat ze ze daar op zouden kunnen eten en zo in het hele huis zouden komen en evt. de muis(zen) zouden ruiken of zien. Nou eet de minder slimme kat die brokjes wel op en kijkt me vrolijk aan om meer, maar die slimme vindt het geloof ik te belachelijk voor woorden dat hij brokjes èn BINNEN èn van de grond en niet uit een bakje moet eten…….. Hij kijkt me echt zo aan van: ben jij nou gek of ben ik het? Nou heeft die minder slimme kat op die manier wel de muis ontdekt. Hij heeft twee uur voor het gaatje naast de koelkast zitten waken en toen ineens toegeslagen…..MIS!!! Daarna heeft hij nog drie uur wat verder weg gezeten zonder dat er een muis tevoorschijn kwam. Sindsdien hebben we niets meer van een muis gemerkt…

Bij mensen is het zo dat de slimsten vaak buiten de box denken en de minder slimmen houden zich vaak aan de regels. Toch is ook daar nog niet het laatste woord over gezegd. Die minder slimme kat vertrouwt helemaal op mij, dat ik hem eten geef en als ik dat op de grond strooi is dat dus goed, dan zal ik er wel een reden voor hebben. Ineens kwam de vergelijking met Noach in me op. Het was natuurlijk een achterlijke opdracht die hij kreeg om een schip te bouwen in de woestijn, terwijl er nergens een druppeltje water viel. Maar hij deed het toch en kijk nu eens! Als hij niet buiten de box had durven denken, waren wij er allemaal niet geweest! Nee, gehoorzaamheid is zo gek nog niet. Dat ik nou zo oud heb moeten worden om tot die conclusie te komen………

6 Reacties op “Buiten de box denken

  1. Mooie beesten!
    En grappige conclusie 😉

  2. Haha grappige katten. Mijn kleinzoon heeft ook een kat, ook eentje die niet zo slim is. Hij drinkt steeds uit de bak waar de schildpad in zwemt. En het kon niet uitblijven, het moest een keer misgaan. Op een keer ging hij weer drinken, de schildpad zwom nieuwsgierig naar boven en hap: in de kat zijn neus, haha, ik moest zo vreselijk lachen toen mijn kleinzoon dit hevig verontwaardigd vertelde.
    Een collega had ook een jong poesje die nogal geinteresseerd was in haar aquarium. Op een keer zag hij zijn kans schoon en graaide in de bak, maar helaas, hij graaide mis en duikelde zo in het aquarium.
    En Noach, ja die was beslist wel slim. En gehoorzaam. Gelukkig maar.

  3. Waarom heb ik nu een glimlach?

    Corina

  4. Het zijn mooie poezen. Wij hebben er ook twee. Fientje dat is bij de luchttroepen (klimt overal op, niets is haar te hoog) en Marieke hoort bij de grondtroepen. Maar zo verschillend. Fientje is een miauwer. Ziet ze me niet, miauwen… eten, miauwen, hoort ze me op de trap, miauwen, etc..

    Marieke daarentegen dat is de rust zelf… en dat merk je ook aan haar gewicht. Ruim 6 kilo terwijl zusje 3 kg weegt, schriel van de zenuwen.

    Maar zalige dieren.

  5. Poezen zijn geweldig. En ik ben blij dat mijn kinderen vaak niet gehoorzamen voor ze er over hebben nagedacht(-:

  6. 🙂 leuk stukje Janneke…..grappige eindconclusie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s