In heel Europa was er niemand zoals hij……


Tja, mijn opa dus…… Als katholiek arbeiderskind geboren in 1892 in een gezin met 8 kinderen als een na jongste. Zijn vader was een echte alcoholist, maar zo goed in zijn werk dat hij nooit werkeloos was. Hij bouwde de houten torenspitsen op kerken. Als een kerk af was, verhuisde het hele gezin.
Al snel bleek dat mijn opa een beetje anders was dan andere kinderen, hij leek wel minder intelligent of al dronken als peuter, want hij botste overal tegenop. Gelukkig had hij een opmerkzame moeder, die ontdekte dat hij gewoon heel slecht zag. Rond 1900 was het heel ongewoon om een kind een bril te geven, maar mijn opa kreeg er een toen hij 5 jaar was: een ziekenfondsbrilletje heette dat. Hij vertelde wel dat de mensen hem nakeken op straat als ze hem zagen, zo ongewoon was dat.
Nu hij eenmaal goed kon zien, links en rechts plus elf, bleek dat hij juist heel slim was. Maar ja, een vader die dronk, een arbeidersgezin, waar moest het geld vandaan komen om hem ‘door’ te laten leren? Hij had vier grotere zussen die allemaal verkikkerd op hem waren en een daarvan heette Ant. Het was een mooi en hartstochtelijk meisje die wel wist hoe ze aardig wat geld kon verdienen met haar schoonheid. Haar moeder, een vrome katholieke vrouw, had er erg veel verdriet van. Zij werd ziek en met 54 jaar overleed ze. Mijn opa was toen 16 jaar en had nog een broertje van elf. In die tijd kwamen alle minderjarige kinderen in een weeshuis terecht als de moeder stierf. Deze Ant, die de schande van de hele familie was, is halsoverkop met de eerste beste buurjongen getrouwd en heeft al haar kleinere broertjes en zusjes in huis genomen. De oudste zus verdiende ook al aardig en samen hebben ze mijn opa ingeschreven voor de ‘Tekenacademie’, dat is wat nu de MTS is. Hij werkte van maandag tot en met zaterdag als krullenjongen in een timmermansbedrijf van ’s morgens 6 uur tot ’s avonds 7 uur en had dan van maandag tot vrijdag daarna les van 20.00 uur tot 23.30uur.
Je begrijpt dat hij doodmoe was. Maar als je nu denkt dat hij heel de zondag zou gebruiken om uit te rusten, dan heb je het mis. Op zondagmorgen om 6 uur vertrok hij LOPEND naar Scheveningen, liep daar een poosje langs zee en liep dan weer terug naar Rotterdam waar hij een uur of 11 ’s avonds aankwam…. Hij haalde prachtige cijfers op de tekenacademie, maar na drie jaar school had hij een stagejaar om zijn diploma te halen. Dat kostte niets, maar hij zou dan ook een jaar lang niets verdienen. Dat kon Bruin niet trekken, dus hij kon het niet afmaken…… Hij heeft mijn Oma leren kennen in het Plaswijckpark toen hij een keer met een vriend meeging.
Het was een echte filosoof mijn opa, en met een niet aflatende warme liefde voor natuur en wetenschap. Van hem heb ik de liefde voor de natuur geleerd. Hij heeft mij alle sterrenstelsels geleerd, hij heeft me de namen van alle bomen en een heleboel planten geleerd, hij heeft me leren vissen, hij heeft me leren werken met een passer, hij heeft geprobeerd me te leren timmeren, hij ging met me fietsen over de Kromme Zandweg wat toen nog een kiezelpad was, over het pontje van IJsselmonde naar Kralingseveer, lang voor de Brienenoordbrug daar was. Hij heeft me leren zeilen. Hij had van die interessante mooie boeken over China en over het menselijk lichaam. Hij kon prachtige dingen maken van hout. Dierbare herinneringen heb ik aan hem. En het leukste is: ik heb nog allerlei dingen van hem. Mijn opa was heel zuinig op zijn spullen, mijn moeder kon niets weggooien en ik al evenmin. Toen mijn grootouders stierven, heeft mijn moeder een heleboel van hun spullen mee naar haar huis genomen. Toen mijn moeder overleed, waren die spullen dus in haar huis. Omdat mijn oudste zusje een heel klein huis heeft en niet zo aan herinneringen hangt en omdat mijn middelste zusje in Canada woont en niet alles kan meenemen, heb ik het een en ander gekregen. Een gedeelte heb ik met pijn in het hart weggedaan toen ik naar Zweden verhuisde, maar een gedeelte heb ik echt meegenomen.
In de eerste plaats is daar het dressoir.

Dit dressoir is door mijn opa zelf gemaakt als huwelijkscadeau voor mijn oma in 1918. Het kon me niet schelen wie van ons drieën het zou nemen, maar ik vond wel dat het in de familie moest blijven. Toen niemand het wilde, heb ik het genomen tegen de zin van Leo in. Hij wilde het niet in de kamer, dus heb ik het in de praktijk gezet toen hij een keer in het buitenland was. Na twee jaar was hij er aan gewend en nu staat het hier in de huiskamer. We hebben een oude kist waar blikken perziken in hadden gezeten uit 1937 of zo, die mijn opa een keer uit de haven heeft meegenomen. Die heb ik gevernist en nu is het een plantenbak.

Ik heb een schedel die mijn opa heeft gevonden toen hij aan de Laurenskerk werkte na de oorlog (die was gebombardeerd en is helemaal weer opgebouwd). Die schedel noemen wij Maeterlief, want vlakbij vond hij een grafsteen waar op stond: “Hier leit Maeterlief”
Dan heb ik een kinderbrilletje van hem:

en tattataraaaaaa zijn eigen passerdoos, die hij heeft gekocht/gekregen toen hij naar de tekenacademie ging. Ik gebruik hem nog steeds om mallen voor patchwerkfiguren mee uit te tekenen.

Het is een heel lang logje geworden. Nu ga ik slapen en morgenochtend vroeg post ik het. Daarna ga ik eerst een briefje op de post doen en dan naar Uppsala, twee dagen naar vrienden van ons. Het is drie en half uur rijden…..

15 Reacties op “In heel Europa was er niemand zoals hij……

  1. Pfff ik ben helemaal stil van dit prachtige logje. Dank je wel dat je dit met ons deelt. *kram* Ellen

  2. Wat een geweldige herinneringen. Ik heb genoten van je verhaal. Bedankt.
    Veel plezier in Uppsala.

  3. Prachtig zulke herinneringen. En daaruit blijkt ook maar weer dat een open oog en oor je veel kennis geven. En zonder alle ingewikkelde diploma’s toch altijd werk hebben. Tegenwoordig vind ik daar teveel nadruk op liggen. Je moet studeren…… je mag niet meer “met je handen” de mooiste dingen maken en daar je geluk in vinden. En die kast; prachtig, wat mooi. Mensen die zulke dingen kunnen maken zijn goud waard.
    hartelijke groet en tot laters
    Gerrie

  4. Prachtig!!
    Ingrid

  5. Heerlijk om te lezen… Mijn vader en moeder kwamen ook uit een groot katoliek gezin, dus in die zin komen de verhalen een beetje bekend voor. Mijn vader was ook heeeel slim, de leraar van de lagere school ( heette dat zo) kwam vragen of hij alsjeblieft mocht doorleren, maar mijn oma was streng maar rechtvaardig, of alle 15 of geen eentje… Leuk dat je ook nog zoveel spullen naast de herinneing hebt.

  6. Wow, wat een mooi logje dit. Echt heel gaaf al die spulletjes!

  7. Ik reageer niet vaak, zoals je weet, maar deze blog is erg leuk! Het begon meteen te kriebelen. De spullen van mijn voorouders hebben hier nog geen plaatsje, moet ik toch maar eens opzoeken en een plaatsje geven. Jouw blog inspireert!

  8. Wat bijzonder dat je zulke mooie herinneringen en ook tastbare herinneringen aan je grootvader hebt. Mijn ene grootvader stierf toen ik 2 was. En de andere toen in 13 was, helaas ook veel te jong om goed mee te kunnen praten en dingen vragen.

  9. Wat mooi!!

    Corina

  10. leuk hoor om dit allemaal te horen vooral omdat ik zelf uit Rotterdam ijsselmonde kom, de kromme zandweg daar heeft mijn moeder het van bijn a 8o jaar altijd over, zij zijn in de oorlog gebombardeerd en toen in vreewijk komen wonen.

    groeten uit Kudelstaart

    • Mijn opa’s en 0ma’s woonden ook in Vreewijk (Heer Jansstraat en Lange Geer) en ik ben geboren in Sportdorp en later verhuisd naaar Zevenbergsedijkje (zijweg van de Hordijk). Ik heb op school gezeten op de Mare en op de Frankendaal. Volgens mij ben jij dan een jaar of 8-10 jonger dan ik….

  11. Mooi dat je zulke herinneringen hebt aan je opa. Heel waardevol. Ook (emotioneel) waardevol zijn de spulletjes die je nog van hem hebt en mooi ook dat je ze koestert. Blijf er zuinig op zijn.

    Je blog nieuwe stijl vind ik ook mooi (ik houd erg van rood)

  12. Wat leuk dat jij uit Rotterdam-Zuid komt! Ik heb aan de Emelissedijk gewoond, en wij zijn pas nog eens daar wezen kijken. We reden o.a. ook over het Zevenbergsedijkje. Een bekend gebied voor mij. Ik heb in Rotterdam-West op school gezeten, omdat wij daar woonden tijdens mijn schooljaren. Verder heb ik op de opleidingsschool voor kleuterleidsters gezeten, die toen gevestigd was aan de Groene Hilledijk. Daarvan had ik een vriendin, die ook in Tuindorp Vreewijk woonde.
    Weer een mooi verhaal over je opa! Ik heb nog een mooi zakhorloge van mijn opa. dat bewaar ik ook als herinnering aan hem….Van mijn andere opa heb ik ook zo’n soort oude passerdoos, grappig, he?
    Je blog nieuwe stijl is erg mooi!
    Groet van Tineke.

    • Ja, ik heb Hordijkerveld gebouwd zien worden, evenals Lombardijen……. Ik heb ook 1 jaar in Spangen op school gezeten omdat mijn ouders (onderwijzers) beiden op die school werkten….

      • Tineke Gebuis

        Wat leuk dat je reageert, Janneke!
        Ik ben op mijn 15e in Hordijkerveld komen wonen, en wij woonden in de laatste flat die werd opgeleverd voor de strenge winter van 1963. Ik zat toen op de meisjesmulo aan de Schonebergerweg. Ik liep dan met een zaklantaarn over de Rijerdijk ( er lag een dik pak bevroren sneeuw, er stonden nog geen lantarens), en stapte op de Hordijk op de bus, naar het Breeplein. Daar stapte ik over op een andere bus, die me naar de Rochussenstraat bracht. Van daar liep ik dan naar de Schonebergerweg. Een soort ” wereldreis” in die tijd!
        Een grappig idee, dat wij toendertijd in de zelfde buurt woonden! En volgens mij zijn wij van de zelfde leeftijd!
        Tja, soms is de wereld klein……
        Groet, Tineke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s