De deur van de hofauto ging open en als diarree kwamen de prinsjes eruit gerold…..


Ook dit logje hoort bij mijn 250.000 hit-prijsvraag zie dit en dit logje.
Toen ik in 1969 trouwde, wilden we wel kinderen, maar niet meteen. Het was in die tijd een beetje egoïstisch om kinderen te krijgen, want er dreigde een grote overbevolking. Het was dat het zo zielig was, maar eigenlijk moest iedereen maximaal 1 kind krijgen. Althans dat was zo de gedachtengang in de omgeving waar ik verkeerde (grote stad, middelbare schoolopleiding en een tikkeltje links). Het was een verwarrende tijd. Aan de ene kant lagen de rollen nog heel vast. Een vrouw bleef thuis als ze trouwde en zorgde voor het huishouden. Als je man bij de politie werkte, mocht de vrouw niet door blijven werken na het huwelijk, want anders waren ze ‘chantabel’ Ik heb nooit begrepen waarom, maar het zal wel…. Als twee mensen gingen trouwen omdat het meisje in verwachting was, heette dat een ‘motje’ . Een leerkracht moest met vijf maanden zwangerschap stoppen met werken, want het was toch geen gezicht zo’n dikke buik voor de klas……
Aan de andere kant waren er de hippies en de dolle mina’s die vonden dat de vrouw onderdrukt werd en dat ze haar potentieel niet kon waarmaken. Je kent het wel: het enige recht van de vrouw is het aanrecht en zo…
Het samenwonen deed voorzichtig haar intrede(eigenlijk alleen nog maar bij de studenten), maar de ouders van die samenwonende kinderen speelden vaak mooi weer tegenover de rest van de familie en vrienden en soms werd het samenwonen hevig verborgen gehouden voor de ouders. Toen Leo en ik wilden gaan samenwonen, was de reactie van mijn schoonmoeder: “En wat moet ik dan zeggen? Mijn zoon woont samen met een meid?!?”. Omdat we verder veel van haar hielden, hebben we toen maar ‘keurig’ gewacht en zijn anderhalf jaar later getrouwd. Na drie jaar huwelijk ben ik gestopt met de pil. In die tijd had je alleen nog die hele zware pil van Organon. Na een jaar werd ik pas weer ongesteld en nog een jaar later – ik had het al bijna opgegeven – werd ik zwanger. Ik had net een heel pijnlijk loslatingsproces van mijn eigen moeder achter de rug en ik was hard van plan me niet al te zeer aan mijn kind te hechten, want anders zou het loslaten zo pijnlijk zijn……
Het krijgen van een kind, het werkelijk krijgen, was voor mij dan ook een hele overgang. Ik moest alles loslaten waar ik daarvoor zo van overtuigd geweest was. Ik kan het niet goed uitdrukken, maar ik wist meteen dat het goed was, dat het goed is om kinderen te krijgen, dat het iets is wat goed is en bij het leven hoort. Beter kan ik het niet zeggen helaas. Verder heb ik me gewoon aan haar gehecht hoor! Ik zou later wel zien hoe dat met het loslaten zou gaan…..
Ik ben een van de weinige mensen die bevallen leuk vindt. Nou ja, leuk is misschien niet het goede woord. Het doet heus pijn en zo, maar ik vind het een ongelofelijke, magische, uiterst positieve gebeurtenis. Ik heb heel veel respect voor mijn lijf gekregen dat zo goed in staat is om dat voor elkaar te brengen. Ik heb respect gekregen voor een lijf dat borstvoeding tevoorschijn brengt, voor een kind dat ‘weet’ wat het moet doen en voor een kind waarin vanaf het begin een karaktertje zit wat langzaam, langzaam tevoorschijn komt. Hoewel we hevig van plan waren om twee kinderen te krijgen, zijn het er toch vier geworden en wat ben ik blij dat het zo gegaan is! Ik had er wel zes willen hebben, eerlijk waar!
We hebben veel commentaar gekregen in de loop van de tijd en als ik weer eens zwanger was. Iemand beschreef mij eens tegenover een vriendin van mij en hij zei: “ja, klein en donker en altijd zwanger” . Iemand heeft mij eens onomwonden gezegd dat ik net een konijn was en iemand heeft mij weleens hypocriet en een verrader van de emancipatie genoemd, omdat ik zo geëmancipeerd was, maar wel vier kinderen op de wereld zette. Ik had het er een keer over met een veel jongere vriendin van mij. Zij was een van de zes kinderen en haar leeftijdgenoten hadden ook zo veel commentaar. Eentje zei: “So hee, dan hebben jouw ouders het ook vaak gedaan!!!, zes keer!” Als ze dan thuiskwamen met het commentaar van klasgenoten, dat het onverantwoord was en zo en met de overbevolking en met de vervuiling en met de staat waarin de wereld verkeert, je kent het wel, dan zeiden haar ouders: “Nou, maar als alle kinderen zoals jullie zijn, is het helemaal niet erg als er veel kinderen geboren worden hoor!” En eigenlijk moet ik toegeven dat ik het daar mee eens ben! Goede stabiele gezinnen waar kinderen met liefde en warmte worden opgevoed, zijn een belangrijke kracht in de samenleving. Kinderen zijn de hoop van de toekomst, zijn de leiders van de toekomst, de werkers van de toekomst, de ouders van de toekomst. Kinderen zijn de hoop van de toekomst. En een hoop kinderen, betekent een hoop hoop!

19 Reacties op “De deur van de hofauto ging open en als diarree kwamen de prinsjes eruit gerold…..

  1. overweldigend, zoveel herkenbaar. Ik laat het even bezinken.

  2. Tja, en dan ben ik weer van een generatie later, waar 4 kinderen ook niet de normaalste zaak van de wereld is……
    ooooh…zijn de laatste een tweeling….zoiets van, oooh dan kan je er niets aan doen…..Vier in drie jaar is dan weer abnormaal, want een 2 tot 4 jaar tussen de kinderen dat schijnt “normaler”te zijn…….Maar ze zijn prachtig en stuk voor stuk uniek!
    Lydia

  3. Heerlijk om te lezen dat je ook met zoveel plezier moeder bent geworden. Ons kwartet dateert van 76, 78, 79 en 81. Het commentaar was niet van de lucht. Ik heb me er niets van aangetrokken. Positief logje!

  4. Echt waar? Ik had geen idee dat het zo erg was. Ik zie vier kinderen niet eens als zo veel. Dat iemand het woord konijn zou gebruiken vind ik echt een schande. Mijn ouders kregen hun kinderen in ’86, ’90, ’92, 94 en ’98 en ik heb me er (oudste) nooit raar bij gevoeld. Mijn moeder was altijd heel relaxed en een broertje of zusje krijgen hoorde inderdaad bij het leven. Nu ben ik 24 en zwanger, ik krijg inderdaad veel blikken op straat en ben minstens zes jaar jonger dan de meeste vrouwen in de wachtzaal van de verloskundige. Maar ik dacht dat dat aan België lag.

    Wist je dat 1 op de 6 Belgische vrouwen kampt met onvruchtbaarheid? De reden is meestal dat ze te oud (35+) zijn begonnen met het proberen te stichten van een gezin. Zo tragisch vind ik dat!

    • @Oker: Ja, met 24 ben je ook in Nederland erg jong. Hier in Zweden krijgen de mensen ook vrij jong kinderen, maar dat is omdat de voorwaarden zo goed zijn, Je krijgt hier een jaar verlof en garantie dat je terug kan komen op je oude plek. Gefeliciteerd trouwens! En wat leuk dat je nog steeds meeleest, ik vroeg me het af……
      Ja, die onvruchtbaarheid is een groot probleem…. Ik heb ook gelezen dat mannen verminderd vruchtbaar kunnen zijn door die vreselijk goeie luiers die je tegenwoordig hebt. Dan worden de balletjes te warm en dat is niet goed. Ik heb het alleen maar gehoord. Mijn dochter had een collega die met een jaar of 33 eens aan kinderen begon en dat lukte niet. Toen ze naar de dokter ging, zei hij dat ze in de overgang was en dat ze niet meer vruchtbaar was. Ze was het wel geweest…….. Lijkt me verschrikkelijk zeg!

  5. fijn, toch nog gehecht 🙂 … ik ook hoor naar boven en naar beneden!!!
    liefs

  6. mensen toch ! waar moeien ‘ze’ zich toch weer mee – een konijn … Maar eigenlijk zijn er zo ook nog andere dingen; zo heb ik een jongen en een meisje, maar ondanks dat ik duidelijk gezegd had dat ik een groot gezin wilde, meende men te moeten zeggen dat ik na een ‘koningswens’ wel moést stoppen … en nu het maar niet wil lukken voor die derde, zijn de commentaren ook niet van de lucht … pfff

    • @chocho: Ja meid, je kan het nooit goed doen! Te veel kinderen, te weinig kinderen, te vroeg, te laat. Je oet het leven maar gewoon laten vallen zoals het valt en al die mensen lekker laten kletsen…..

  7. mooi geschreven!!

  8. Wat mooi. En wat mooi beschreven. Ik ben het met je eens. Ik zie een aantal gezinnen om me heen in duigen vallen en ik zie wat het met de kinderen doet. Ik herinner me mijn eigen jeugd.

    Ik kijk naar mijn koters en ik zie wat ik kan ze halen bij mij en bij hun vader en bij ons. Ja. Je hebt gelijk.

    Mijn lijf snapt bevallen dan weer niet, helaas. Maar als beta en wetrenschapper vind ik het geen probleem dat de wetenschap bij de bevallingen konden helpen 🙂

    • @Rapunzeltje: Nou heb ik je link nog niet veranderd! Ik zal het na dit antwoord meteen doen! En meid, zolang er kinderen zijn als de middenvelder met zijn lieve en wijze opmerkingen, zolang er kinderen zijn zoals Wijzemans die denken en denken en ons eraan herinneren dat alles niet vanzelfsprekend is, zolang er kinderen zijn zoals die jongste van jou die ons eraan herinneren dat grootgroeien diepe vreugde, maar ook veel frustratie met zich meebrengt, maar ook dat het leven zééér de moeite waar is, zolang er ouders zijn zoals jullie, is de wereld een betere plaats. Door je diepe eerlijke gevoelens en twijfels op te schrijven (ook al schrijf je niet alles- goed recht-), maak je de wereld tot een plaats die meer de moeite waard is om te leven. In mijn ogen zijn jullie helden, niet alleen jullie maar ook al die anderen die van harte en integer leven!

  9. Wat een mooi logje. Ik heb er van genoten. Zo belangrijk inderdaad: stabiele gezinnen. helaas lijken het er steeds minder te worden. Waar gaat het toch mis denk ik vaak.

  10. Henriette ( uit Belgie)

    Herkenbaar blogje, in zoverrre dat we vooral veel commentaar gehad hebben als “het zal wel heel druk zijn zoveel kinderen …”, “wat zul jij veel was hebben”enz. Het meest rechtstreekse was het commentaar van de buren ( vroegere woonplaats) toen we een verdieping op de carport wilden bouwen en zij hun bezwaar gingen verdedigen ( het zou lelijk worden, niet passen in het straatbeeld zo,n konijnenhok en als we dan zoveel kinderen wilden dat dat maar ergens anders moest) Verder zat er bij de felicitatiekaarten nav de geboorte van de jongste ook een anonieme die sterk tegen het krijgen van meer dan 2 kinderen was.
    Henriette

  11. Wow Henriette, vooral bij jouw commentaar viel mijn mond wijd open! Wat kunnen mensen toch onbeschoft zijn en hun mening nog op willen dringen ook. Wat zullen jullie een brede rug moeten hebben ontwikkeld zeg!!!!!

  12. Henriette ( uit Belgie)

    Lieke,
    Tja buren heb je niet voor het uitkiezen en we hebben daar wel een paar dingen meegemaakt die ik nog steeds niet goed kan begrijpen, maar ik kan/ kon het redelijk goed van me af laten glijden. Een anonieme brief echter is veel vervelender, daar krijg je een onveilig gevoel van waar je nergens mee heen kan. Al met al voel ik me veel beter in het huis en buurt waar we nu wonen.
    Henriette

  13. pheger@caylix.com

    Beetje late reactie,
    Wij hebben een groot gezin en je werd er heel duidelijk in Nederland op aangekeken.Trok me er niets van aan.
    Hoorde zelfs de opmerking, wij hebben er drie, nu ja , twee was genoeg,maar als er met een iets gebeurd, dan hebben we er altijd nog twee.
    Gaf toch een kotsmisselijk gevoel,zo van, ik ben dus een reserve wiel,ik bedoel kind.
    Groet, Wilma

  14. Ik vind bevallen ook niet zo heel erg eigenlijk…. Gek hè? Van mijn tweede bevalling heb ik zelfs van de eerste tot de laatste minuut genoten! Alleen de derde was zo stormachtig, dat de naweeën mij iets te heftig waren! Zo… niet nuttig meer! Jongste was er tenslotte al…. 😉

    • Ja, inderdaad die naweeën zijn volkomen overbodig. Dan ligt dat kind onbarmhartig aan je borst te zuigen en jij maar krimpen van de pijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s