“Doodgaan, da’s niks voor mij meneer. Doodgaan, dat moet je lìggen…”


Naar aanleiding van de reacties op mijn logje gisteren, heb ik de regels ietsje aangepast. Iedereen mag raden, maar je zet het niet in het reactieveld. Als ik alle leuke opmerkingen heb geplaatst en bijbehorende verhalen heb verteld, komt er een speciaal logje en daar kan je per mail op reageren. Ik zet dan alle uitspraken nog even op een rijtje en dan moet van zo veel mogelijk uitspraken de bijbehorende persoon raden. Die mail telt voor de Give-away..

Bij iedere opmerking vertel ik een verhaal uit mijn eigen leven of iets wat me bijzonder heeft getroffen bij iemand anders en dat enigszins op de titel slaat.

Vandaag dus iets over de gevaren waar mijn kinderen aan hebben blootgestaan voordat ze veilig en wel volwassen waren. Ik heb het niet over die keer dat onze jongste dochter bijna verdronk in een riviertje in Luxemburg, niet over die keer toen onze oudste dochter een zuurtje kreeg van de buurvrouw en daarin gestikt was als ik de baby, die ik uit bed haalde verschoond had zoals ik altijd deed. Ik ga ook niet vertellen over die keer dat onze oudste zoon nog net over de rand van het kampeerbedje heen de scheermesjes van zijn opa’s hobby te pakken kreeg.
Ik heb het over carnaval 1981. Onze jongste zoon was bijna twee jaar en we hadden vrienden in Heeswijk-Dinther. Die man was daar huisarts met een praktijk + apotheek aan huis. Daar gingen we s’ zondags naar de optocht kijken en voor die tijd gingen we ons allemaal aankleden en schminken en zo. Er waren daar nog een heleboel meer mensen en ook een flink aantal kinderen. Iedereen liep druk door elkaar heen en de ‘meiden’ waren druk bezig met glitters en oogschaduw en zo…… Mijn jongste zoon was ook verkleed. Ik had hem een chocoladebruin t-shirt van Leo aangetrokken wat tot zijn enkels kwamen tot zijn polsen en daar had ik een gedraaid koord omheen gebonden in dezelfde kleur,voila een mini-monnik! Hij zag er schattig uit. Het is altijd een heel makkelijk kind geweest die een beetje zichzelf vermaakte. Daarna kwam de optocht. Wij kennen zoiets in het westen niet, dus we keken allemaal onze ogen uit. Daarna weer terug naar huis, even wat eten en die jongste moest natuurlijk nog slapen…. Ik wilde hem net even ergens neerleggen, toen onze vriend met een lijkbleek gezicht naar binnen kwam. Hij was even in de praktijk geweest en daar had hij ontdekt dat iemand met hartpillen had gespeeld (dat kon alleen maar onze zoon geweest zijn)en hij miste een hele en een stukje van een andere. Het waren pillen die de hartslag vertragen en een kind zou gewoon in slaap vallen en niet meer wakker worden als hij er een gegeten zou hebben. Er zat maar 1 ding op: zijn maag moest worden leeggepompt en tot die tijd moest hij wakker gehouden worden……. Wij op zondagmiddag naar Veghel….. Vol vertrouwen liep het manneke aan mijn hand het ziekenhuis binnen. Hij wist niet wat er zou gaan gebeuren…… Hij kon nog niet praten, dus ik kon ook niets uitleggen. In het ziekenhuis stonden ze al op ons te wachten. Toen gebeurde er iets wat me niet gauw zal overkomen, wat me alleen maar overkwam omdat ik er totaal niet op voorbereid was en wat me sindsdien nooit meer is overkomen. Een van de zusters nam het kind mee de kamer uit en twee anderen blokkeerden mij de weg! Ik mocht er niet bij zijn! Ze legden het als volgt uit: “Als u erbij bent, neemt hij het u misschien kwalijk dat u meewerkt aan iets wat zo naar is voor hem en nu zijn wij de kwaaie pier” Ik betwijfel of dat waar is, maar in ieder geval: Ik hoorde hem in de verte schreeuwen en kokhalzen en huilen en ik was er niet om hem bij te staan! Aan het eind hebben ze hem laten ontsnappen om mij de kans te geven hem ‘te redden’…. Mijn hemel : ik krijg warempel weer tranen in mijn ogen als ik er aan denk! Het is hierbij nog niet afgelopen, want daarna werd hij panisch als hij maar ergens een witte jas zag. Dat kan je natuurlijk niet hebben, want als hij een keer naar het ziekenhuis zou moeten voor het een of ander of gewoon naar de dokter, zou niemand hem kunnen benaderen van de paniek. Daar heb ik dus een oplossing voor gevonden: good old desensitisatie. In Dordrecht, waar we toen woonden, had je het Gemeenteziekenhuis met polikliniek. De wachtruimte van de polikliniek was een grote hal waar de verschillende spreekkamers op uit kwamen. Je kon daar gewoon naar binnen en dan gaan zitten. Dat heb ik een half jaar iedere week gedaan op vrijdag. Op vrijdag is er markt in Dordrecht en op de heenweg ging ik met mijn zoontje in die hal zitten. In het begin krijste hij zodra we binnenkwamen en moest ik hem stevig een minuut of drie vasthouden. Na een poosje konden we er vijf minuten zitten zonder paniek, tot er een dokter de hal overstak natuurlijk. In de herfst konden we rustig in de polikliniek blijven, konden dokters en verpleegsters langskomen zonder dat hij in paniek raakte. Ik moet zeggen dat hij tot op de dag van vandaag vrij wantrouwig is naar de medische stand. Ik heb dat eigenlijk nooit met elkaar verbonden tot nu toe……
Morgen weer een ander verhaal en een andere uitspraak….

8 Reacties op ““Doodgaan, da’s niks voor mij meneer. Doodgaan, dat moet je lìggen…”

  1. Bizar Janneke.
    En wat een oplossing. Echt iets voor jou om dat te doen en vol te houden. Goed van je! Bewondering voor.

  2. Wat een angst en wat een ludieke therapie! Je hebt geweldig veel inlevingsvermogen. Petje af.

  3. Barbaren grrr – en dat in de zorgverlening 😦

  4. Jemig wat een bizar verhaal. En dat allemaal zo dichtbij hier! Heftig zeg wat er gebeurd is en zijn angst is heel begrijpelijk. Goed zeg, van jouw zelfverzonnen therapie.

  5. Goed gedaan, maar triest dat ze dat zo deden. sjongejongejongejonge.

  6. Wat een schrik! Ik moet je bekennen dat ik dat verhaal ook heb gehoord, over kwalijk nemen en zo. Hmmmm….ik weet niet wat ik ervan moet vinden eerlijk gezegd. Rationeel is er wat voor te zeggen, maar mijn hemel, in de praktijk?

    Schitterende therapie heb je verzonnen trouwens. En nu ga ik je vorige logje lezen, wat je er hier over schreef intrigeeert me!

  7. Ik heb dat ook in mijn leven gemerkt dat herhaaldelijke confrontatie’s zonder gevaar wel een hele goede therapie kunnen zijn.

    Corina

  8. Hoe kunnen professionals zich vergissen in de gevolgen van hun daden. Tijdens het lesgeven heb ik gelukkig tot 10 leren tellen, voordat ik iets zeg.
    Vrolijke Pasen
    en
    vriendelijke groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s