Velden en wegen te bekennen….


Teruggekomen uit een voorjaarsachtig Nederland, kon ik ook hier de meeste velden en wegen weer zien. Echter gisteravond werden we verrast door een sneeuwbui die een wit suikerlaagje achterliet dat pas laat in de middag in de schaduw wegsmolt. Wat er nu nog ligt, is randjes van het vegen en op sommige plekken in het bos (in de schaduw) ligt nog wat sneeuw. Het was goed om in Nederland te zijn, het was goed dat ik al mijn verdere plannen (borstelen en zo) heb laten vallen, maar ik ben wel tot de conclusie gekomen dat ik geen leven meer heb in Nederland. Ik heb geen huis, geen eigen plek, geen eigen vriendenkring. Volgende keer hoop ik mijn rijbewijs te hebben, dan kan ik weer wat mensen opzoeken(Yvonne, Noortje, Lydia, Mariam, om maar een greep te nemen) en zelf een plan trekken. Met volgende keer bedoel ik dan juni, want we gaan 7 en 8 mei samen naar Nederland om onze verjaardag te vieren. Leo wordt 65 jaar en hij heeft daar toch wat emotionele, nostalgische gevoelens bij. Onze oudste dochter heeft een huis gehuurd waar we dan allemaal het weekend zullen zijn (Brouwershaven). Op maandag rijden we dan weer terug naar Schiphol en leveren daar de auto in……
Dan gaan we half mei naar Brazilië voor twee weken. Leo moet eerst vier dagen werken en dan hebben we nog een week vakantie. We hebben daar kennissen wonen. Zij zijn al verschillende malen in Nederland geweest en behoren tot de grootste fans van ons land. Zelfs stamppot rauwe andijvie met spekjes werd juichend ontvangen! Ik ben nog nooit in Zuid-Amerika geweest, ik ben benieuwd. Ergens halverwege juni kom ik dan weer een weekje naar Nederland, misschien wel eind juni, want er is een kleinkind op 1 juli jarig en daar wil ik eigenlijk bij zijn. Mijn oudste dochter komt ook nog met man en kinderen, maar dat is nog in april.
Mijn zaaisel was goed opgekomen: mijn tomaten staan in de header. Verder heb ik augurken, paprika’s, uien, basilicum, dille en bloemen binnen gezaaid. Volgende maand komt het volgende gedeelte. Helaas zijn twee grote stenen potten gesneuveld. Volgend jaar zal ik ze toch maar in de garage zetten (die dingen zijn loodzwaar). Het voordeel is dat ik nu weer potscherven heb om onderin mijn bakken en potten te doen. Ik vond het ietsje overdreven om die ook mee te verhuizen uit Nederland…. Ik ben aan een verjaardagslogje aan het werken, waarschijnlijk wordt dat een WW-logje.
Jullie hebben ook nog een logje in het kader van de VZG (Vreemde Zweedse Gewoontes) te goed: Nationale Wafeldag!!

16 Reacties op “Velden en wegen te bekennen….

  1. Wafeldag, mooi woord!
    Vriendelijke voorjaarsgroet uit Nederland

  2. *Rent gillend weg* Nationale Wafeldag, hou op over Nationale dagen waarop iets gebakken moet worden. Ik heb net de Nationale Pannenkoekendag overleefd en bijna 160 pannenkoeken gebakken met 24 kinderen voor in totaal 54 mensen.
    Dat waren 2 allergie dingen bij elkaar: kinderen en pannenkoeken. Ik was compleet gesloopt!!!

    • @JC: Ja, jij zou waarschijnlijk gillend gek worden hier! Niemand praat direct, er wordt vriendelijk geluisterd, maar je moet alles eerst ‘in de week’ leggen. Iedereen hier is op de hoogte van dat soort dagen en andere gewoontes en ze kunnen zich niet voorstellen dat jij dat niet bent…… Gelukkig kan Leo goed met dat soort dingen omgaan en ik werk niet echt. Alleen op school loop ik er een beetje tegenaan, maar voorlopig kan ik er om lachen…..

  3. Gezellig met je kinderen Leo zijn 65ste verjaardag vieren. Wij hebben dit jaar ook een bijzonder jaar. Mijn vader werd 75 en mijn moeder, jaja, vlakbij jullie verjaardag, 9 mei dus 65.
    Leuk om naar uit te kijken! 🙂
    Geniet lekker van alle voorjaarsperikelen. Ik moet je nodig mailen…..komt eraan hoor!
    Liefs, Lydia

  4. Poeh, dat klinkt als een ontzettend druk voorjaar. Ik ben blij dat ik niet zo’n volle agenda heb. Heerlijk iedere dag in de tuin rommelen en genieten van elk zonnestraaltje. Eind april trouwt mijn nichtje en wordt een zus van mijn vader 90 jaar. Verder geen bijzondere dingen. Daar voel ik me het prettigst bij.
    Succes met je kruidentuintje.
    Groet uit zonnig Vlaanderen.

    • @Marja: Ja, dat is inderdaad heerlijk! Ik dacht dat ik het hier rustig zou krijgen, maar ik zit gewoon niet zo in elkaar blijkbaar……..

  5. ah, daar ben je weer – en wat een mooi foto staat er ovenaan – allemaal blije plantjes 🙂

  6. Het is toch wel weer heerlijk om in je eigen “huis en tuin” te zijn! Fijn dat bij jullie ook de sneeuw verdwijnt. Het is hier weer genieten van een heerlijk voorjaarszonnetje.
    Jullie reizen wat af, zeg! Wij “reizen” alleen naar onze ( dit weekend weer opgezette) caravan in Zeeland. En nu alles weer staat, inclusief voortent, hebben wij weer veel zin in het kampeerseizoen. We hoorden alle vogeltjes fluiten, en de bomen en struiken lopen allemaal uit met dit mooie weer.
    Succes met het zaaigoed!
    Groet, Tineke.

  7. Geen eigen vriendenkring in Nederland? zijn die dan ook allemaal geëmigreerd?
    Ben benieuwd naar die wafeldag. Zelf schijn ik jarig te zijn op pannenkoekendag waarop wij overigens gingen ‘dineren’ bij de grote gele M. 😉

    • @Toaske: Jessica is dezelfde tijd dat ik er was ook in Nederland geweest en zij heeft dezelfde ervaring. Je bent a.h.w. uit het leven van je vrienden gevallen. Hun leven gaat gewoon door (natuurlijk!) en jij komt dan af en toe eens aankakken. Ze vinden het wel leuk om je te zien, maar ze verwachten min of meer dat je gewoon hetzelfde bent als vroeger. Je bent natuurlijk wel DEzelfde, maar je mist een jaar, anderhalf jaar uit jullie gezamenlijke leven. Niet iedereen is geïnteresseerd in je belevenissen. Sommige mensen zijn zelfs een soort van beledigd als je naar je blog verwijst als ze vragen hoe het gaat. Ze vinden dat je ze persoonlijk op de hoogte moet houden, maar zelf doen ze geen moeite om op de hoogte te blijven………
      Sommige mensen denken dat ik verwaand geworden ben als ik enthousiast vertel over Leo’s baan, over ons huis en onze grote tuin en dat ik blij ben dat ik op mijn leeftijd nog behoorlijk zweeds heb leren praten in anderhalf jaar. En dan is er geen tijd om dat gewoon recht te zetten. Je ziet elkaar te kort en te plotseling. Dat gaat natuurlijk niet op voor iedereen, maar een heleboel mensen kunnen de interesse voor net iets buiten hun straatje gewoon niet opbrengen.

  8. Oh, zit dat zo in elkaar. Had ik eigenlijk niet verwacht en ik vind het ook niet logisch terwijl het tegelijkertijd ook wel logisch klinkt zoals jij het uitlegt.

  9. Annelies van Dalen

    Ben wel wat verbaasd over je uitleg. Misschien mag ik dit deel aanvullen – een blog is heel leuk, maar helaas wel eenzijdig. Zo weet ik een hoop over jou, maar wat weet jij nog van mij? Dat je als het ware uit het leven van je vrienden valt heeft mogelijk ook met jouw interesse voor de ander te maken. Een punt is dat je, gezien je volle agenda, andere prioriteiten gesteld hebt en daarbij is het onmogelijk om EN je nieuwe vrienden in Zweden EN je sociale contacten in je geboorteland te onderhouden. En dat, Janneke, neemt niemand je kwalijk. That’s life.
    En nee, je bent niet, zoals je zelf veronderstelt, dezelfde persoon als twee jaar geleden. Een deel van jou is hetzelfde, maar een groot deel is veranderd. Ook dit is heel normaal.
    Echter, Janneke, iemand verwijzen naar je blog is inderdaad niet erg sociaal. Het voelt koud, net als een digitale hug. Ik heb liever een echte arm om me heen.

    Weet dat ik geniet van je blog. Ik reageer zelden of nooit op blogs, maar deze keer wilde ik toch graag iets kwijt.
    Uit je kennissenkring van Nederland een warme groet,

    • @Lieve Annelies, Helaas kan ik geen arm om je heen slaan, want ik ben er niet!! Ik doe erg veel moeite om in mijn blog de warmte van een lijfelijke aanwezigheid te vervangen en natuurlijk slaag ik daar niet in. Ik ben erg blij met je berichtje, want inderdaad: als de mensen niet reageren weet ik ook niet of ze het lezen natuurlijk. Iedereen die niet op mijn blog in het openbaar wil reageren, kan me mailen en er zijn heel wat mensen die dat doen…….. Je kunt me zelfs bellen (of je door mij laten bellen) als je het even mailt. Jij was een van die mensen die ik de afgelopen keer heb gemist, ik heb je niet op de Ringconferentie gezien en ook niet op de begrafenis en ik heb beide keren naar je uitgekeken. Dat is geen verwijt hoor! Alleen: hoe kan ik weten dat je contact wilt als je daar helemaal niets van laat merken? We hebben even gechat, maar dat vind ik echt een oppervlakkig contact. Ik kan niks met chat. Dus: je kan me mailen, schrijven, bellen en als je het leuk vindt, kunnen we zelfs iets gaan doen als ik in juni weer in Nederland ben.

  10. Hoi,Mag ik even?
    Ook wij zijn geemigreerd en toch hebben we hetzelfde gevoel als Janneke.De mensen hebben ook zoiets als, jij bent weggegaan enjij kan ons op de hoogte houden. Geen probleem,van onze kant,maar soms is het handig als iemand iets hoort ook eens reageert.Wij hebben ook tijdverschil en dan is het ,ja ,maar,de tijd he.
    Als je het leuk vind en echt vrienden bent ,bel je elkaar op wat voor tijd en net als wat Janneke zegt,laat maar weten,dan bellen wij.
    En Janneke,gewoon jezelf blijven,het is maar net HOE je en blog leest. Op toon of echt zwart op wit.
    Groetjes, Wilma

    • Dank je Wilma! Ik blijf altijd mezelf, maar dat wordt niet altijd herkend door mensen die bepaalde verwachtingen van je hebben…….. No hard feelings hoor! Het was slechts een constatering… Ik wist niet dat er zo fel op gereageerd zou worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s