Maandag was de begrafenis…


En nog, nog ben ik in een soort roes, een soort rouw. Ik ben in Nederland, maar ik wil alleen mijn kinderen en kleinkinderen zien, verder heb ik nergens fut voor. ’s Nachts maak ik de vreemdste dingen mee, waar hij ook een rol in speelt. Vandaag ben ik met mijn kleindochter het cadeau gaan kopen voor haar zesde verjaardag morgen: nieuwe verjaardagskleren! We zijn met de bus en de Metro gegaan, want ik kan niet rijden hier. Mijn rijbewijs is bij de zweedse transportdienst voor een zweeds rijbewijs en bovendien was het maar tot 19 maart geldig. Morgen krijgt mijn kleindochter als verjaardagscadeau van haar ouders een dagje Efteling en ik ga ook mee. Daar heb ik wel zin in hoor, maar tegelijkertijd is er dat loden gevoel…. Als IK dat al heb, kun je wel nagaan hoe zijn moeder en vader en zijn nieuwe vriendin die overal met haar neus bovenop zat zich moeten voelen!Het valt me altijd weer op met zulke gelegenheden dat ik een soort woede heb, die zich op de gekste details richt. Na het condoleren kreeg je een glaasje drinken en daarbij werden dan van die grote plakken cake geserveerd. Ik word daar zo kwaad van! Rot op met je verschrikkelijke gekochte cake! Bij iedere begrafenis waar ik een vinger in de pap had, heb ik gezorgd dat er kleine chocolaadjes of gewoon boterkoekjes bij de kofie geserveerd werden, geen gevulde koeken of cake. Verder gaat het wel goed met me hoor! Ik heb weer veel geleerd. Met bewondering heb ik gezien hoe sommige mensen boven zichzelf uit kunnen stijgen en zich waarlijk KONINKLIJK kunnen gedragen in een bizar verdrietige situatie. Misschien ga ik vrijdag nog even langs. Zaterdag vieren we de verjaardag voor de familie en dan zit ik weer in Zweden, met mijn Farmville-boerderij.

14 Reacties op “Maandag was de begrafenis…

  1. Heel veel sterkte en probeer morgen toch een beetje te genieten.

  2. Woorden schieten tekort in zo’n situatie. Veel liefs en sterkte.

  3. Begrafenissen zijn een noodzakelijk kwaad, en tegelijkertijd een start van iets, absoluut niet het einde, maar een start, een start van herinneren, van terug leren kijken naar dat wat was, zonder verdriet of woede, zonder onmacht, maar om te leren koesteren: herinneringen, een lach, die ene dag dat…..en weet je nog hoe……en dan leeft iemand voor in harten van geliefden en wordt iemand onsterfelijk. Ik hoop dat jij daar morgen mee kunt beginnen?
    Ku sop je wang!

    (en ik zal mijn connecties in Den Haag even bellen over een wetsvoorstel: cakeverbod bij begrafenissen! zeg je de Fakir even gedag van me morgen? mijn broertje geloofde dat dat ding echt vloog!)

  4. En dan vergeet ik je helemaal te feliciteren met je kleindochter! Gefeliciteerd Oma.

  5. Ik kan hier niet objectief op reageren,maar de dood van je/een kind blijft verschrikkelijk. En dan hem ook nog te moeten begraven.. Ik kan me je koffie/cake gevoel heel goed voorstellen!!! Koffie met iets erbij is niet verkeerd maar vooral GEEN CAKE!!
    Fijne dag in de Efteling. En een felicitatie voor de kleine meid.

    Corina

  6. een prachtige dag voor de kleindochter toegewenst !!!
    het blijft een dubbel gevoel – veel sterkte xxx

  7. Sterkte nog maar een keer en ook een felicitatie voor het meiske!

  8. Gefeliciteerd met je kleindochter.Hoop dat je toch kan genieten van haar,ondanks je verdriet.

  9. Daar wordt denk ik niet eens over nagedacht, over die cake. Lieverd, wat een afschuwelijk iets om mee te moeten maken voor iedereen die erbij betrokken is. Sterkte en een arm om je heen.

  10. Dag,
    ik kan me zulke gedachten en reactie,s heel goed voorstellen en inderdaad cake hoe krijg je het weg he.Toen een goede buurvrouw van ons jong overleed had ze zichzelf van tevoren
    laten filmen en bij haar begrafenis werd die film vertoond in de kerk.Na afloop was er een glaasje port en een bonbon met haar letter erin omdat ze zo dol was op bonbons echt bijzonder.
    Sterkte
    groetjes
    Constance

  11. een hele dikke knuffel bij al dit verdriet en onrecht… begrijp je reactie heel goed… sterkte hoor!

  12. Ooit kreeg ik bij de begrafenis van een diep gehandicapt kind een stukje pizza en coca cola, omdat het ventje daar zo van hield. De hele kerkdienst wist ik me groot te houden, maar dat stukje pizza was het breekpunt. Er zijn mensen die bij verdriet moeten eten, ik stikte er bijna in. Cake bij begrafenissen schijnt als troostvoer te dienen, voor mijn gevoel is dat niet nodig.
    Ondanks de verdrietigheden gaat het leven door, dat zie je maar weer aan zo’n kinderverjaardag.
    Sterkte!

  13. Hou je haaks Janneke!
    Liefs, Lydia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s