Een ongeluk komt nooit alleen, maar bij mij kwamen ze met zijn zessen…….


Ja, waar zal ik eens beginnen? Misschien worden het wel een aantal logjes zoals het verhaal van onze rampvakantie.….. (en Deel 2. en deel 3, of deel 4 en deel 5 als je zin hebt om het te lezen)Toen ik uit Nederland terugkwam vorige week zondag, hadden we de tropische temperatuur van 5 gr. C. De sneeuwlaag was flink verminderd en op de wegen was het op een aantal plekken zelfs al droog. Toen begon de winter opnieuw met eerst sneeuw en hele harde wind, zodat er sneeuwduinen ontstonden, vervolgens werd het prachtig, prachtg, maar koud weer en het werd alsmaar kouder. Je begrijpt dat het op sommige plaatsen spiegel- spiegelglad is en je weet nooit waar omdat er nieuwe sneeuw overheen ligt. Toen ik zondagochtend naar de kerk vertrok om 10 uur, was het -15 graden. Omdat het echter volledig windstil was en de zon uitbundig scheen, leek het lang zo koud niet gevoelstemperatuur weet je wel. Ik moest iemand ophalen die in januari was gevallen in de sneeuw/ijs en haar arm lelijk gebroken had. Dat is nu aan het helen, maar ze is er een paar keer aan geopereerd en heeft nog niet veel kracht in haar arm en is onzeker natuurlijk. We waren keurig op tijd, ik had absoluut geen haast en we waren er bijna. Op het laatste kruispunt (zonder stoplicht)moet ik dan altijd rechtsaf om te kunnen parkeren. Voor mij was een auto, de weg was helemaal vrij. De auto trok op en ik daarachter. Precies in de overgang van 1 naar 2, remde hij plotseling en ik kon dus niet meer op de motor remmen. Ik remde en de remonderbreking werkte prima, maar de auto zelf werkte niet mee en ik kwam op zijn achterkant met een vaartje van 10-15 km. Ik had niet zo veel schade: hun trekhaak had een deuk achtergelaten in mijn voorbumper en in mijn nummerplaat. Bij hun was de schade echter veel groter. De trekhaak was naar de auto toe gedrukt en had een scheurtje in het frame daaronder gemaakt. Ik weet dat dat een hele grote schade is en met een beetje pech is de auto total loss. Schrikken, schrikken. “Ja’, zegt die vrouw (er zaten een man en een vrouw in van ongeveer 50 jaar) “mijn man wilde rechtdoor, maar ik zei dat we rechtsaf moesten en toen remde hij plotseling”……. Nou ja, de schuldvraag is natuurlijk duidelijk, dus we hebben telefoonnummers uitgewisseld en hij zou de schade laten opmaken bij de garage en mij dan bellen. Valt de schade mee, dan betaal ik het zelf dacht ik toen nog , is het meer dan 500 Euro, dan laat ik de verzekering betalen. Ik heb net drie maanden een zweedse verzekering nota bene! Nou ja, gebeurd is gebeurd, het is maar geld, niemand gewond, vooruit maar. Wij naar de kerk waar we maar twee minuten te laat aankwamen…….. Jullie begrijpen dat ik na de kerk extra, extra voorzichtig terugreed. Ik hield grote afstand tussen mij en mijn voorgangers, remde alleen op de motor enz. enz. Op een gegeven moment kwam ik vanaf een rotonde en reed naar een rondweg rond de wijk Skäggetorp. Ik had de zon pal in mijn gezicht en reed dus extra, extra voorzichtig voorzichtig. Ik moest rechtsaf en moest goed kijken dat ik de bocht juist nam. Alles ging OK, en ik draaide de weg op. Ineens zie ik mijn passagier in elkaar krimpen en ik hoor haar een gil geven en vervolgens een splitsecond later word ik van linksachter geraakt. ook dit was geen verschrikkelijke harde botsing, ik denk dat hij zo’n 15-20 km. reed. Niemand gewond, hij een deuk in zijn rechtervoorspatbord en ik in mijn linkerachterspatbord. Ik was me wel te pletter geschrokken zeg! Ik had hem HE LE MAAL niet zien aankomen! Wat bleek nu: die rondweg is een voorrangsweg. Je komt niet direct van de rotonde op de weg, maar er zit een weggetje van misschien 15 m. tussen. Ik heb gewoon helemaal niet naar links gekeken,zo bezig was ik met het nemen van een correcte bocht naar rechts. Alweer mijn schuld dus voor de verzekering. Als ik opgewonden ben, denken mensen altijd dat ik boos ben en dat was ook in dit geval zo. Ik bleef maar zeggen: “Ik heb je helemaal niet gezien, ik heb je helemaal niet gezien!” Uiteraard wekt dat niet helemaal het vertrouwen van de tegenpartij. Die jongen was ook een buitenlander en allebei konden we niet zo goed Zweeds praten. Hij had de auto van zijn broer te leen en reed voor de eerste keer erin. Hij belde de politie en zijn broer. Had hij het maar in een andere volgorde gedaan! Zijn broer kwam met een schadeformulier en hij zei tegen zijn broer dat de politie helemaal niet hoefde te komen, want we waren het eens, maar toen waren ze al onderweg. Toen heb ik eerst mijn passagier weggebracht (ik was drie minuten bij haar huis vandaan) en om te bewijzen dat ik niet zou weglopen heb ik mijn zweedse identiteitskaart bij hun achtergelaten. Morgen verder…..

8 Reacties op “Een ongeluk komt nooit alleen, maar bij mij kwamen ze met zijn zessen…….

  1. Oh Janneke, ik leef zooo met je mee…..!!! *knuffel*

  2. Nou, dat was me het zondagje wel.

  3. Wat een ellende. En dit is pas deel 1?

    Ik ben veranderd van blog. Je kunt nu meelezen (als je dat wilt) op http://www.emmadevries.punt.nl

  4. oh my god! wet van murphy is hier wel heeeeel actief geweest… en dan is dit nog maar het begin zo te lezen…
    pfff

  5. Wat naar voor je!!

    Corina

  6. Jemig wat een ellende. Maar gelukkig: niets ernstigers dan wat blikschade.

  7. Ik moet de rest nog lezen maar meis, meis, wat naar voor je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s