Dramaqueen…


Sta ik helemaal alleen te strijken en ik heb een DVD opgezet. Ik heb hem al een paar keer gezien. Het gaat over een familie met een stuk of vijf kinderen, die naar een ander deel van Amerika gaat verhuizen. De vader reist met de oudste zoon vooruit om vast te gaan planten en de moeder reist er met de andere kinderen een paar maanden later achteraan. Dan gebeurt het: De moeder en de kinderen komen aan en de jongste twee springen van de wagen af en rennen hun vader tegemoet. De ouders kijken elkaar aan over de hoofden van de kinderen heen en dan sta ik te tranen met tuiten te huilen boven de strijkplank! Dramaqueen! Dan moet ik denken aan mijn familie die in 1820 van Monnickendam naar de veenkoloniën in Drenthe verhuisde en hun geboortestad en familie daar NOOIT meer terug hebben gezien. Vroeger was je ook echt helemaal afgesloten van alles als je wegging. Brieven deden er soms ook weken over. Op de een of andere manier kan ik me nu ik hier zit veel beter voorstellen wat dat moet hebben betekend. Evenzogoed: Overdreven om daar om te gaan staan grienen….. Hebben jullie zoiets nou ook wel eens?

Hier zie je de trailer van de film. Jammer genoeg staat HET moment er niet op……

13 Reacties op “Dramaqueen…

  1. Ik vrees dat ik weinig avontuur in mijn bloed heb zitten. Ben blij dat ik gewoon nog in mijn geboortedorp woon op een metertje of 300 van mijn ouders. Een neef van mij woont bij ?Berlijn in de buurt, ik vind het zo sneu voor zijn ouders dat zij hun kleinkinderen zelden zien. En wat is nu Berlijn? Op zes uurtjes rijden.

  2. Oh ja, dat heb ik ook, huilen bij een film of bij een boek. Als het dan een film is die Svenja al gezien heeft zegt ze al van tevoren “oh Mam, jij moet ook huilen bij die film hoor” en dan begin ik al véél vroeger te huilen als ze gedacht had. .))

  3. Oh ja hoor, ik ben ook zo’n jankerd. Bij een mooie film, mooi boek, zelfs soms bij een mooi liedje. Of als er een baby geboren wordt (op tv) of er wordt getrouwd, ja dan sta ik ook te janken.
    Mijn kinderen roepen dan ook: daar gaat ze weer hoor.
    Tja, ik kan er niks aan doen.

  4. Ik heb het eerlijk gezegt meer met muziek..
    Dan kunnen mijn tranen weleens spontaan komen.

    Corina

  5. Wat een mooie film! Jammer dat ze niet alle boeken apart hebben verfilmd.
    Liefs,
    Naomi

  6. Ja, ik herken dat wel.
    Ze noemen mij ook wel ‘emotioneel-incontinent’.
    Heerlijk toch?!

    Mariëlle

  7. Nee, ik ben niet iemand die huilt bij een film. Soms wel maar dan moet ik ook echt in de film zitten…. Ik had het wel toen ik pas bevallen was…. maar daar hebben, denk ik, meer vrouwen last van.

  8. Jankfilms zijn alleen al heerlijk om een reden te hebben om je emoties eens lekker te laten gaan! 🙂

  9. Tja, soms. Soms ben ik heeeel nuchter, te nuchter naar zin van man als hij zich inleeft in een film. En soms (meestal de films die ik dan weer leuk vindt en hij niet, van die vrouwenfilms:-) dan jank ik om de stomste dingen.

  10. ik huil al bij extreme home makeover…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s