Sterke zeemansverhalen


In mijn vorige logje hebben jullie -terecht- mijn blijdschap en trots gevoeld over mijn zoon en het leven dat hij heeft opgebouwd. Misschien wordt dat allemaal wat begrijpelijker als je de weg kent die hij gegaan is. Hij is heel intelligent.
Toen hij op de lagere school zat en later op de middelbare, werd dat echt niet goed opgevangen. In die tijd waren er nog geen programma’s voor hoogbegaafden en als je in arren moede een klas oversloeg, had je kapsones. Op een gegeven moment(een jaar of veertien) heeft hij de kont tegen de crib gegooid en is heeeeeel moeilijk geworden. roken, drinken, blowen, liegen enz. In plaats van zoals zij en zij en zij te gaan rennen, ging ik eten. Ik weet nog dat ik volmaakt ongelukkig twee boterhammen met gebakken eieren naar binnen zat te proppen. Ook dan laten je vrienden je in de steek, hoor! Veel mensen dachten dat het iets met onze opvoeding te maken had, hoewel we nog drie kinderen hadden die het behoorlijk deden. De weg terug is lang geweest. Rond zijn negentiende kwam de kentering, maar hij was toen een heel eind achterop. Toen hij een aantal jaren had gevaren als matroos op een zeilschip, heeft hij de zeevaartschool voor zeilers gedaan, die zit in Enkhuizen. Daar was hij ineens geen uitzonderlijk type!
In het wereldje van zeezeilers zijn een aantal markante figuren. Het is een klein wereldje, zeker de zeezeilers (Hollandse) die op de Oostzee varen zijn op de vingers van 2 handen te tellen. Twee verhalen die mijn zoon heeft verteld, ga ik jullie niet onthouden.
Het eerste verhaal gaat over Kees. Kees is een Hollandse jongen die op een dag een mooie boot kocht van zijn laatste geld. Het bleek een kat in de zak. Er ging van alles kapot en tenslotte begaf ook de motor het. Doordat hij steeds reparaties moest betalen, raakte hij het beetje geld wat hij nog had kwijt en doordat hij steeds de boot moest laten repareren, kon hij niet varen en verdiende hij niets. Tenslotte kwam hij zeilend in Flensburg aan en kon niets meer betalen. De schulden stapelden zich op en het ging helemaal niet goed met Kees. Hij kon geen reparaties meer laten doen en lag daar met die boot. Het enige wat hij nog kon doen was erin wonen tot de schuldeisers de boot zouden confisqueren.
Opeens kreeg Kees een helder idee! Hij beschilderde zijn fok en opende een café. Dat was een gouden greep. Kees draait nu een goed jaar en is volledig uit de schulden. Over niet al te lange tijd kan hij zijn motor misschien laten repareren en als varend café nog meer geld verdienen…… Prachtig verhaal hè? We hebben er een pilsje gedronken zaterdagmiddag, erg gezellig!

Een prachtig dwarsgetuigd schip


Stortebeker heet het schip (en het bier dat ze er schenken) Hij was een piraat die vermoord is in opdracht van de Deense koningin


Het tweede verhaal gaat over Floris. Floris zat in de klas bij Jochem op de zeevaartschool. FLoris is een grote stevige kerel met felrood haar en loopt altijd in een korte broek, zomer en winter. Hij is ook niet heel erg van de hygiëne. Mijn zoon zei: “Als je hem in een strip zou tekenen, zou je hem altijd met drie vliegjes om zijn hoofd tekenen” Floris zeilt met een speciaal soort boot waarvan ik de naam ben vergeten. Laat nou president Poetin een grote fan zijn van races met die boot! Vorig jaar won Floris een race met zijn boot en werd toen voorgesteld aan president Poetin. Nou moet je weten dat Russen verschrikkelijk formeel zijn, dus Floris stond ineens met zijn korte broek en morsige kleren tegenover 20 mannen in driedelig costuum met in het midden Poetin en stak zijn vuile hand naar hem uit. Ik had er heel wat voor gegeven om dat te zien.
En dan heb ik nog een fotootje voor jullie. Zodra mijn zoon in de buurt van water is, is hij in zijn element!

En net zoals zij heb ik weleens gedacht: “Waar is mijn lieve, aandoenlijke jongetje gebleven?” Ik had alleen wat langer moeten wachten. Deze warme, vriendelijke, geestige sprankelende man is mijn zoon!

20 Reacties op “Sterke zeemansverhalen

  1. Wat mooi dat je dit verhaal hier neer zet! Op deze wijze. Ook mooi dat mensen iets negatiefs zo creatief kunnen omzetten naar positief.

  2. Oh, wat een mooi verhaal en wat heerlijk dat het gewoon nog allemaal goed is gekomen met jou en je zoon.

  3. Leuk om zo’n foto met verhaal te zien.
    Terecht dat je trots ben op je zoon!
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

  4. Prachtige verhalen zoals sommige mensen zich toch goed kunnen redden.
    En je zoon is een prachtige kerel geworden, daar kun je trots op zijn !

  5. Mooi Janneke! En ‘bemoedigend’ 😀

  6. Wat heerlijk om te lezen!
    Vast veel lezers met volwassen kinderen zullen dit herkennen en dan doel ik met name op wat je schrijft over je zoon. Ik heb ook een dochter met ongeveer dezelfde achtergrond. Vreselijke jaren waren het, tropenjaren, ik herken je verhaal over die boterhammen direct:-)
    Maar ze is nu 32 en een fijne warme vrouw met een schat van een partner. Ze is gelukkig en doet het professioneel ook heel goed.
    Dan heb je veel om dankbaar voor te zijn en dat zijn we zeker!

  7. Sorry, vergat mijn naam onder de reactie te zetten!
    Janny

  8. Wat een mooi logje. En jouw zoon klinkt als mijn oom. En die vaart nu al jaren rond op het IJsselmeer en de Waddenzee in een van zijn drie eigen schepen.

    • Nou, Cisca: ik wil wedden dat mijn zoon hem kent en andersom! De bruine vloot is niet zo groot. Hij heeft eerst een aantal jaar op de bruine vloot gevaren nl., voor hij naar de zeevaartschool ging….

  9. wat een mooi, herkenbaar, verhaal janneke.

    mede door jouw inbreng ben ik nu ook een trotse blije moeder.

  10. ik heb de twee logjes achter elkaar gelezen en vind het vreselijk indrukwekkend.

    Wat fijn dat je zo trots bent…..en terecht, ijzersterk hoe hij het heeft weten te redden. Wat heb ik mazzel dat er nu dingen zijn om het sneller te signaleren.

  11. Lieve, lieve Janneke, is het heel raar dat ik nu tranen met tuiten zit te janken om jouw blogje? We hebben net weer een teleurstellend weekend achter de rug met middelste, waar hij (wederom) zijn belofte weer eens niet is nagekomen. Wachten op een kind dat gewoon niet komt, ook niks van zich laat horen, zodat je maar hoopt dat er niks gebeurd is, is niet leuk. (en dat is een understatement)
    Ik put een heleboel troost en hoop uit dit blogje dat het ooit, ooit toch weer goed gaat komen met hem….
    Ik hou me nu gewoon even vast aan jou en jouw kind…. Mag dat?

    • Hoi Wondelgijn,
      Mijn moeder heeft ook een hoop te verduren gehad met mijn broer. Die is nu veertig, heeft uiteindelijk nu een HBO-studie afgerond – terwijl hij ondertussen hard heeft gewerkt, is getrouwd (15 jaar geleden al hoor), is heeeel leuk en lief en intelligent, dus ik denk dat het wel goed komt met jouw zoon!
      Ik zit aan de andere kant van het “kinderleven”, wacht op de eerste – nog 3,5 week voor ik uitgerekend ben! – en denk vaak: gelukkig komen ze niet meteen als tieners 😉
      zet m op!
      Jezz

    • @Wondelgijn: Nou, ik zit hier ook in tranen! Dat gevoel dat ze je geven, dat je gewoon niet eens de moeite waard bent om aandacht aan te besteden! Meid, blijf van hem houden en blijf het zeggen! Alleen als je dat kan opbrengen natuurlijk, anders maak je het erger. Heel veel sterkte en ik weet zeker dat de energie die je in hem hebt gepompt eens wordt uitbetaald… liefs,

  12. Wat heb je dat mooit opgeschreven, ik kan me voorstellen dat je trots bent op je zoon.

  13. Maarreh.. wat doet een zeezeiler eigenlijk? (waarom zeilt ie op zee? en waar verdient ie z’n loon mee?)

    • Een kapitein van een grote zeilboot neemt groepen mee voor een dag, voor een weekend, voor een week of voor meerdere weken. Die mensen leren dan reilen en zeilen op zo’n grote boot en zien wat van de wereld (in dit geval Denemarken of Rusland, soms het zuiden van Zweden). In dit geval is mijn zoon en zijn boot aangesloten bij een chartermaatschappij die de groepen binnenhaalt.Hij krijgt gewoon betaald per dag of per reis.

  14. Hoi Janneke,
    Lees al heel lang je blog als stille meelezer maar moet nu wel reageren.
    Jouw verhaal zou mijn verhaal kunnen zijn alleen is mijn zoon nu 26 en weet nog steeds niet wat hij wil. Heel erg slim en creatief maar nog zoekende naar datgene wat hem echt voldoening geeft. Ik blijf hoop houden dat het uiteindelijk goed met hem gaat komen. Dank je wel voor je verhaal, ik put er moed uit.

    • Ja, dat gaat wel gebeuren hoor! Toen de mijne 26 was, was hij ook nog zwalkende (soms letterlijk op zee). Ik geloof dat hij dei Zeevaartschool pas 6 jaar geleden heeft gedaan en toen was hij 29. Het zal een stuk schelen als hij een vaste vriendin krijgt. Dat geeft stabiliteit

  15. @ Jezz en @ Janneke, jullie zijn lief!! Dank je wel… XxX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s