Donderdag ga ik het weten…….


Vandaag ben ik even bij de school voor zweedse taal langsgegaan. Ik had me in augustus opgegeven voor zweedse les en ze hadden me beloofd de eerste week van september te bellen, maar ik had nog steeds niks gehoord. Omdat ik nog steeds een zweeds-praten-aan-de-telefoon-fobie heb, had ik het bellen uitgesteld maar het ergeren niet en vandaag ben ik eens even verhaal gaan halen… Goed dat ik zelf gegaan ben, want aan de telefoon was ik volkomen afgescheept geweest. Het blijkt nu dat ik me waarschijnlijk voor de verkeerde cursus heb opgegeven en nu sta ik op een wachtlijst voor die verkeerde cursus. Na een beetje doordouwen aandringen, kon ik een afspraak maken met een studiebegeleider. Vanmiddag ben ik daar heen geweest en ik ben precies op tijd om donderdag een test te maken.
Slaag ik voor de test, ga ik naar de cursus:Svenska som andra språk(Zweeds als tweede taal), als ik niet slaag, moet ik naar Svenska för inwandere(Zweeds voor immigranten) en daar ligt het tempo veel lager. Ik kan nu eigenlijk wel zweeds praten, maar ik wil op mijn uitspraak en woordenkennis oefenen en ook op mijn grammatica natuurlijk. Ik verheug me er erg op om weer echt te moeten LEREN en hard eraan te moeten trekken. Als het doorgaat, moet ik vier ochtenden naar school. Zo met de winter voor de deur waarin ik toch niet meer in de tuin hoef te werken, lijkt het me heerlijk. IK WIL HET KUNNEN!!! Ik wil goed zweeds kunnen praten en niet zo’n enorm accent meer hebben, dat soort dingen. Misschien kan ik dan wel een cursus zweedse geschiedenis gaan doen of biologie of zo. Een mens moet zich een beetje blijven ontwikkelen toch?
Toen ik terugkwam bij de auto, zag ik dat mijn rechterachterwiel lek was. Ik dacht: “nou, ik begin gewoon aan het verwisselen van dat wiel en dan komt iemand me vanzelf helpen”…… Nou, niets was minder waar. Daar stond ik dan HARTJE STAD en lunchpauze. Er kwamen 10 mannen per minuut langs in de geschikte leeftijd (tussen 20 en 50) en iedereen keek, maar niemand bood aan om te helpen. Ik weet prima hoe een band verwisseld moet worden, maar ik ben niet sterk genoeg om het te doen. Ten eerst krijg ik die bouten al bijna niet los, vervolgens krijg ik dat wiel niet losgewrikt en daarna krijg ik het reservewiel er niet op en de bouten niet stevig aangedraaid, Gelukkig kreeg ik de bouten wel los door bovenop de sleutel te springen en dat is een heel gewicht. Maar toen dat wiel, hoe ik ook trok en wrikte, er kwam geen beweging in. Ik moest huilen van onmacht. Nog steeds kwam NIEMAND me helpen, terwijl de tekenen toch overduidelijk waren dat ik hulp nodig had. De reserveband lag zowat midden op de stoep (expres gedaan). Je kan echt ook TE beleefd zijn…. Op een gegeven moment heb ik toch maar een meneer aangesproken die er niet zo erg kantoorachtig uit zag en die begon meteen heel lief te helpen, maar hij kreeg hem ook niet los. De band was niet helemaal leeg, dus ik heb toen maar de bouten er weer op gedraaid en ben op weg gegaan naar een bandenverwisselzaak. Ik was al een meter of 200 onderweg toen ik me bedacht dat ik de bouten veel te los had aangedraaid. Ik stopte en toen zag ik dat de band echt niet helemaal leeg was. Hij had daar op een stoeprand geparkeerd gestaan en daardoor leeg hij leger in de stad. Toen ben ik in plaats van naar een bandencentrum te rijden, naar een benzinepomp gereden en heb de band opgepompt. Hij is de hele dag hard gebleven, gelukkig maar. Nu moet ik die ellendige reserveband weer op zijn plaats in de achterbak wringen……..

12 Reacties op “Donderdag ga ik het weten…….

  1. Hmmm, onbeleefde Zweden of is dit het nadeel van in een geemancipeerd land zijn?
    Goed dat je het toch nog gered hebt!
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

    • Nee, eigenlijk is het superbeleefd. Zo beleefd en vrijblijvend dat het stuitend is… In Nederland had ik binnen drie minuten iemand gehad die me zou helpen….. Maar als je het vraagt, zijn ze supervriendelijk en behulpzaam, dat is het rare.

  2. Ik woon inmiddels ruim 7 jaar in Zweden en verbaas me over hun “sociale incompetentie” zoals ik dat zie. Even hulp aanbieden is toch geen probleem? Als men de hulp niet wenst zegt men gewoon nee…
    Succes met de Zweedse cursus!

  3. Ooh ik snap dat je dan wel kan janken ….en helaas is het in nederland niet anders hoor, alleen is het dan geen “sociale incompetentie” .

  4. Lijkt me een prima tijdverdrijf, vier ochtenden in de week naar school. 😉
    Wat een gedoe met die band. Hopelijk is ie morgen nog hard!

  5. Veel succes voor de test van donderdag, ik hoop voor je dat je naar de cursus Zweeds als tweede taal kan. Ik zal voor je duimen!

    Wat een gedoe met die band! Toen wij enkele jaren geleden in het noorden van Zweden langs de weg stil stonden, vanwege panne, stopte de eerste auto die voorbij kwam om te vragen of hij hulp kon bieden (verder kwam er geen auto langs).

    Mariam

  6. Arme Janneke!
    Je moet het gewoon echt de eerste de beste vragen! Hulp aanbieden gebeurt hier niet vaak (of daar, nu ik in Köpenhamn zit ;). Ik vraag tegenwoordig altijd iemand als ik mijn fiets in de auto probeer te stoppen. Ze durven gewoon hun hulp niet aan te bieden, want stel je voor dat iemand nee zegt. Dan sta je daar met je mond vol tanden.
    Maar precies zoals jij zegt helpen ze altijd graag en zijn ze heel aardig. Maar het is zweeds, vooral hier in Linköpingstrakten. Ik geloof dat ze behulpzamer zijn in Norrland.
    Ik hoop dat je in de SAS komt, SFI is te makkelijk voor jou. (Invandrare) Ik hoop ook dat je daar meer leert converseren. Ik deed alleen de op-afstandcursus, 1 middagje in de week en daar leer je niet echt van converseren. Dat leerde ik op mijn werk.
    Hoppsan, nu begint de baby ook in mijn ribben te kunnen porren!!
    Have a nice day, Jezz

  7. Succes met de test en zometeen met de cursus. Leuk! Leren!

    Wel een afknapper dat niet direct alle Zweedse helden op je af sprongen om die band te verwisselen…

  8. Wow, ik vind je wel superstoer, hoor. En Zweeds leren én banden kunnen verwisselen, goed bezig!!!

  9. Bedankt voor je berichtje op mijn blog……..leuk !!!..ik volg je al heeeeeel lang echt ……..maar laat weinig commentaar achter ……zal het wat vaker gaan doen….proberen…..hahahhah!! liefs Ria….

  10. Dan zijn ze in Zweden wat dat betreft niet veel anders dan in Nederland! Ik let sinds kort wat meer op de behulpzaamheid van de Nederlanders. De uitkomst van dit onderzoekje was minder positief dan ik van tevoren had ingeschat. Als mensen je kennen of als je duidelijk iets vraagt, dan willen ze meestal wel, maar anders moet je je eigen boontjes maar doppen. Zo stond ik met een baby in de draagdoek, in de regen in de stad staat met mijn paraplu te klunsen.

    Mijn verklarende theorie tot nu toe is dat Nederlanders het zo druk hebben dat ze de ruimte in hun hoofd niet kunnen vinden om iemand even spontaan te helpen. Het lijkt namelijk dat mensen uit landen waar ze het wat kalmer aandoen behulpzamer zijn dan de Nederlanders. Deze theorie moet ik nog maar eens verder testen…

    Succes met je cursus! Klinkt leuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s