Rampvakantie deel 5 Het slot….


Als we er dan genoeg van hebben, hebben we er ook genoeg van. De volgende morgen vertrokken we, we wilden proberen in 2 1/2 dag terug te gaan, een week vroeger dan gepland. Daartoe namen we – wat we anders nooit deden in de vakantie – de tolweg naar Florence. We schoten lekker op, het was een uurtje of half elf toen de auto ineens vaart minderde en uitliep tot stilstand. De motor draaide, maar de kracht werd niet op de wielen overgebacht. Leo herkende meteen dat het hetzelfde euvel was van een paar maanden eerder: de pully!! De wegenwacht werd opgeroepen en daar kwam een vrachtwagen. Met een lier werd de auto met passagiers en al op de vrachtwagen gehesen en naar een garage gereden. Wel stopte de auto nog even bij de tol en toen kon Leo vanaf de bestuurdersplaats de tol betalen, terwijl we op een vrachtwagen zaten, een ridicule situatie. De situatie die volgde was al niet veel beter! We werden gelost bij een garage die aan een weg stond langs de tolweg, in the middle of nowhere. Tussen de weg en de tolweg lag een strook gras van misschien 50 m. breed. De weg leidde naar een dorp een aantal kilimeters verder, maar daar was geen hotel, ook geen restaurant en ook geen winkel als ik het Italiaans goed begreep. In ieder geval konden we niet 4 km. lopen met onze bagage. We kregen toestemming om onze tent op te zetten op de grasstrook en dat hebben we dus maar gedaan. Ondertussen werd de auto nagekeken en het bleek dat we deze keer geen geluk hadden: er was een splinter van de pully in het motorblok terechtgekomen en de hele motor moest uit elkaar gehaald worden om de splinter te vinden en eruit te halen. Dat zou drie dagen gaan duren. Midden op het terrein van de garage stond tussen de auto’s een romeins paviljoentje met een dak en een tafel in het midden met banken er omheen, allemaal van steen. Het was de enige plek met schaduw in de hele omtrek. Dat is wel belangrijk als het 33 gr. is! In de tent kon je ’s morgens na achten niet blijven, want hij stond vol in de zon. Bovendien was de omgeving niet geheel mileutechnisch verantwoord: als je ’s morgens de tent uitkwam, hadden de dauwdruppels alle kleuren van de regenboog omdat er zoveel olie in zat. Wij namen dus voor overdag onze intrek in het prieeltje. Wel stuurden we onze oudste zoon erop uit om te kijken of hij ergens een riviertje of zo kon vinden waar we konden zwemmen. Ik moet tot zijn verdediging zeggen dat het al schemerde toen hij op weg ging…. Hij kwam enthousiast terug dat hij een riviertje gevonden had! Nou ja, dan konden we tenminste overdag af en toe gaan zwemmen en nu konden we vast een eerste duik nemen, ook al was het al bijna donker. Wij op weg, er was inderdaad een stroompje maar het was niet al te diep….bij een viaduct konden we er in en vooruit maar, we waren opgefrist. Dat we DAAR niet ziek van geworden zijn! De volgende morgen zagen we dat het riviertje (bovenloop van de Arno die ook door Rome stroomt) heeeeeel smerig was. Onder het viaduct waar wij erin waren gegaan lagen grote balen mest, echt waar! In het water dreven allerlei onbestemde dingen zoals stukken plastic, stukken textiel en gewoon bruin-groene viezigheid, echt heel, heel smerig. Daar gingen we natuurlijk geen tweede keer in! Het was voor de kinderen een grote teleurstelling dat er verder niet gezwommen kon worden. We moesten onze dagen doorbrengen in het romeins prieeltje. Onze zoon Maarten bleek een onverwacht talent te hebben. Hij keek ‘televisie’ in een lege bonbondoos! Samen met zijn kleine zus gaven ze dan commentaar op alle ‘programma’s’ en soms begonnen ze te lachen. De oudere kinderen konden natuurlijk lezen en ik heb ook veel voorgelezen. Ik heb ergens nog een foto waar je kan zien dat ik gewoon sta te koken daar op mijn tweepitscampingstelletje op de tafel van dat paviljoentje. Water konden we krijgen van de garage, maar we hadden verder geen brood of zo. Wat we wel hadden waren aardappels, groente en pasta, dus dat maakte ik klaar. Drie dagen hebben we daar gebivakkeerd. het zag er even naar uit, dat we ook het weekend moesten blijven, maar gelukkig heeft toen de meneer van de ANWB-alarmcentrale wat druk op die Italianse garagehouder gezet. Vrijdagmiddag 4 uur was de auto klaar. De terugweg hebben we in twee dagen gedaan met een overnachting in een hotel. We waren toch al ons geld al kwijt. De lol was er vanaf met die auto, volgens mij hebben we hem in de herfst verkocht en een andere gekocht.
En nu komt de conclusie die Purperpolletje al voor mijn neus heeft weggekaapt: natuurlijk kies je het nooit zo uit, maar het is de meest memorabele vakantie geweest die we hebben gehad. Door dit soort tegenslagen en bizarre situaties, merk je dat je als familie een geheel, een eenheid bent. Het is het ultieme “huisje op de prairie”- gevoel!
Het jaar daarop hebben we een hele gewone vakantie gehad in Frankrijk, maar het enige echt de moeite waard daarvan is geweest dat we daar onze vriendin Miriam hebben ontmoet die toen natuurlijk nog niet onze vriendin was.
Dat was hem dus in vijf delen. Vanaf morgen schrijf ik weer over huis-tuin- en keukendingen…….

13 Reacties op “Rampvakantie deel 5 Het slot….

  1. Jemig, wat een verhaal zeg! Gatver, dat riviertje! Maar waarom zijn jullie dan niet ergens in de buurt op een camping gaan zitten? Dat zou de verzekering of zo toch wel betalen lijkt me.

    • Er zijn verschillende redenen: Er was niks in de buurt, we waren in een soort niemandsland langs de grote tolweg. We wilden Leo in ieder geval, maar ik ook omdat ik beter ben met communicatieals we de taal niet spreken) in de buurt van de auto blijven. We hadden al snel gemerkt dat ze minder hard doorwerkten aan de auto als we even weg waren. Bovendien: we hadden geen auto! Hoe moet je de (kampeer)spullen van 6 mensen naar een camping, misschien wel 80 km. verderop verplaatsen en hoe kom je dan bij die garage als er beslissingen genomen moeten worden? Hoe ga je heen en weer? Dan had Leo alleen bij de garage moeten blijven zonder slaapgelegendheid (we sliepen met zijn allen in een grogte tent), terwijl ik alleen op een camping zat, zonder auto of zo. Nee, hoe dan ook, dit was de enige oplossing. Bovendien: behalve een reis- en kredietbrief sluiten wij nooit een reisverzekering af. We hebben uitgerekend dat je door de bank genomen meer aan je verzekering betaalt dan je terug krijgt als er zich iets opdoet. De paar keren (dit was er dus een van) dat we echt wat hadden moesten we gewoon zelf voor de kosten opdraaien. Maar als je het uitrekent, is dat dus goedkoper.

  2. Inderdaad een rampenvakantie, gelukkig dat jullie het allen hebben overleefd zonder ziek te worden.
    Het is wel een vakantie om nooit te vergeten . Ik heb na deel twee alles achter elkaar gelezen , zoveel rampenopeen gestapeld, niet normaal zeg, jullie waren toch niet op een vrijdag de dertiende vertrokken?
    Ik ben niet erg vaak aan de pc met het mooie weer van de laatste tijd, te warm en te veel te doen in huis en tuin.
    Ik wens je een fijne dinsdag toe.

  3. Verschrikkelijk! Ik heb er Lieke nooit over gehoord, dus zal niet een héél groot trauma zijn geweest voor de kinderen…..
    Pffffffffffffff

    • Ik heb allang gemerkt dat kinderen heel anders tegen dat soort gebeurtenissen aankijken dan wij. We hebben ook een keer in Luxemburg gekampeerd met echt verschrikkelijk rotweer. Lieke was nog heel klein. Op een gegeven moment had ze haar laatste schone kleren aan en ik zette haar dus in de kinderstoel. Daar zat ze vrolijk te zingen en te spelen, terwijl het 12 gr. was ofzo en de regen bij stralen uit de lucht viel. Ze zeggen dat we allemaal zoals kinderen moeten worden…….. Ik doe mijn best, maar lukken wil het niet altijd zo goed.

      • In sommige dingen ben ik heel erg ‘als de kinderen’, in sommige dingen minder 😉

        En het ene kind is het andere kind niet ;), denk ik, alhoewel dat ook wel weer kan veranderen met de leeftijd… Sommige kinderen zien eerst iets negatiefs in iets en dan kost het veel moeite om dat een beetje naar het positieve te draaien……*zucht* 😉

  4. Pffff…ik dacht dat er nooit een einde aan dit rampverhaal zou komen. Hoeveel frustratie kan een mens hebben……?
    Als je dit hebt gehad kun je daarna de hele wereld aan. Het is inderdaad wel waar dat je samen van zoiets sterker wordt maar of ik het jaar erna op vakantie had gedurfd…ik weet het niet?
    Groeten, Jolanda

    • O ja hoor! We hebben daarna nog een heleboel vakanties gehad naar verweggelegen gebieden (Scandinavië, Schotland en Ierland, Verenigde Staten, Canada), maar het is zoals je zegt: Daarna kan je alles aan! Je weet ook dat je met de kinderen echt niet naar een camping hoeft met een programma of zo, want vervelen doen ze zich zelfs niet in een romeins paviljoentje tussen de kapotte auto’s met 33 gr. overdag zonder zwemwater…..

  5. brrrrrrrrr dit is een belevenis
    en inderdaad tot wad en waar kan een mens dit verdragen
    groetjes

  6. We hebben eens op een camping gezeten met allemaal vrienden. ’s Avonds vroeg een vriend ons om ons meest bizarre verhaal te vertellen. Wie het won kreeg een meloen. Nu, als je had meegedaan had je zeker weten de meloen gewonnen.
    Wat een verhaal. Maar je hebt gelijk wat kinderen betreft. Wij denken altijd maar dat alles geregeld en fantastisch moet zijn terwijl kinderen zich zonder problemen aanpassen aan de situatie. Wij zijn eens met ons vijven op de fiets 5 weken naar Frankrijk geweest, ook in een tent. We hebben ons een ongeluk gefietst en zijn later ook wel op sjieke vakanties geweest naar Zuid Frankrijk. Maar onze kinderen hebben de beste herinneringen aan die vakantie op de fiets. Terwijl wij daar toch iets anders over dachten. Zo primitief, en zo dit en zo dat.
    Zo zie je maar.

    • Ja, zo is het precies! Ook al is wat je beleeft op dat moment niet zo gunstig, je BELEEFT wel wat en dat blijft je bij…..

  7. Wat een verhaal, wat een vakantie!
    ‘Wie ver reist kan veel verhalen’ Jullie hebben in ieder geval veel meegemaakt en achteraf kun je veel vertellen ……. maar op het moment zelf niet zo leuk allemaal, vooral dat riviertje brrrrr ….

  8. Mens wat een enorme rampenvakantie !! Maar zekers wel een “weetje nog” vakantie. en misschien kan je er inmiddels alweer hartelijk om lachen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s