Soms zit het mee, maar soms…..


Het begon al bij het wakker worden vanochtend: regen! Het wordt afgeraden in juni t/m/ september in Z-Korea te reizen, want dan is het regentijd. Maar ja, wij konden niet op een andere tijd, want Leo heeft hier zijn conferentie vanaf morgenavond. Daarom zijn we ook vòòr de conferentie gegaan en niet erna. Nu hebben we tot vandaag schitterend weer gehad, maar 1 dagje erbij was toch leuk geweest. We hadden een plekje uitgekozen om naartoe te reizen zo’n 60 km. voor Seoul bij een traditioneel Koreaans dorpje. Zo stond het op de kaart. Waar we geen rekening mee hebben gehouden was, dat Seoul zo groot is, dat de stad al 100 km. voor de stadsgrenzen begint! We zaten dus eigenlijk al in de buitenwijken van Seoul en er waren alleen maar grote wegen, winkels en woonwijken met enorme flats, niks aan! Het regende pijpestelen, erg naargeestig. Toen besloten we naar de kust te gaan aan de andere kant van waar wij geweest zijn en daar nog een nachtje te blijven. Daar begon de ellende pas goed! We raakten verdwaald in een industrieterrein zo groot als ik het nog nooit heb gezien (misschien zo groot als het Rotterdamse havencomplex) en als er zee was, was hij niet te bereiken. Wij hebben hem in ieder geval niet gezien. We hebben er twee uur rondgereden, de weg gevraagd, nog een keer rondgereden en toen besloten een dag eerder naar Seoul terug te gaan. Alleen: We kwamen het Industrieterrein niet af! Er zit een GPS in de auto, maar die is in het Koreaans, dus dan kom je van de regen in de drup. Op een gegeven moment ben ik ergens naar een portier van een iets groter bedrijf gegaan om te vragen waar we zaten en hoe we naar Seoul konden komen. De portier kon geen kaart lezen en hij haalde er een meisje van kantoor bij die drie woorden Engels sprak. Zij nam me mee naar het kantoor waar een ander meisje zat die vier woorden Engels sprak. Ze vroegen waar in Seoul ik moest zijn dan, Ibis-hotele. Toen heeft ze op het Internet het telefoonnummer van het Ibis hotel opgezocht en dat gebeld. Die telefoniste sprak Engels. Ik legde haar uit dat ik eigenlijk alleen maar de weg naar de Rijksweg wilde weten en waar we zaten. De weg naar het Ibishotel konden we dan zelf wel uitvogelen. Of het nu tegen de cultuur is, of dat de telefoniste toch minder goed engels verstond dan ik dacht: er veranderde niets. Ik kreeg niet te weten hoe ik uit het Industrieterrein kwam, op de rijksweg! Hun inzet was geweldig! Twee meisjes zaten aan de computer om het adres van het Ibishotel te achterhalen (wat ik gewoon had!) en af en toe vroegen ze aan een man die er ook zat iets en dan keek hij op zijn computer en gaf hun antwoord. Na ruim een half uur hadden ze de routebeschrijving min of meer klaar, een briefje uitgeprint, maar nog steeds wist ik niet hoe ik uit het bedrijventerrrein kwam. Op het allerlaatst werd daartoe nog iemand anders gebeld en hij sprak ook engels, alleen kon ik hem niet verstaan! Die woorden had ik nog niet gehad in mijn Korengelse lessen. Het meisje maakte n.a.v. zijn verhaal ook nog een schimmig tekeningetje waar ik nauwelijks wijs uit kon, maar dat heb ik maar even niet laten blijken, want ik wou eindelijk wel eens WEG! Dus vriendelijk geglimlacht, gebogen (alleen mijn hoofd, er zijn grenzen) en naar buiten. Daar zag ik dat Leo net bij de portier navraag naar me deed. Wat bleek? HIJ HAD DE GPS IN HET ENGELS ONTDEKT EN INGESTELD!!!! Daar hebben we het nu de hele vakantie zo moeilijk mee gehad. Hij had zich een beetje zitten vervelen en had wat knoppen ingedrukt en toen was er ineens een Engelse tekst verschenen! Dat weten ze bij het verhuurbedrijf ook niet, want ze zeiden tegen ons dat de GPS alleen in het Koreaans was. Nou, het was maar goed ook dat we er een hadden, anders waren we nu (23,11 uur) nog niet in een hotel geweest! Het was superingewikkeld met allerlei splitsingen, tunnels over- en onderdoor, snelwegen die elkaar kruisten en om elkaar heendraaiden. Als je een afslag verkeerd nam, duurde het zeker 30 km. voor je het weer goed kon maken. Dat is ons 1x gebeurd nl.
Het volgende drama was de benzine! Omdat we de auto morgen met een volle tank moeten terugbrengen, wilde Leo zo laat mogelijk tanken, anders moest hij twee keer en dat kon dan misschien niet omdat er net niet genoeg uit de tank was. We hadden natuurlijk niet erop gerekend dat we zo verschrikkelijk veel zouden rijden vandaag en toen was de benzine ineens bijna op. We reden op rijkswegen in langzaamrijdend verkeer. Het was verschrikkelijk druk op de weg omdat iedereen op tijd wilde zijn voor de wedstrijd (met 2-0 gewonnen hè? Ik ben hardstikke trots op Zuid-Korea!) en we zagen nergens een pomp! Ik heb hem geknepen en stiekem een schietgebedje gedaan en toen vonden we een benzinestation. De meter stond al helemaal op nul en schommelde helemaal niet meer. Pfoe! Toen we vanmorgen weggingen, hadden we gedacht om een uur of een op de plaats van bestemming te zijn en nu was het 7 uur! Onze ellende was nog niet voorbij, want een vriendelijke recptionist van het Ibishotel liet me weten dat het hotel tot de nok toe vol zat. Leo was versleten; ik kon het hem gewoon niet aandoen om nog verder te gaan zoeken. Voor mogenavond hadden we gereserveerd, maar voor vanavond was geen plaats meer. Ik begon bijna te huilen, niet eens voor mezelf. Ik legde hem uit dat we een verschrikkelijke reis achter de rug hadden en gelukkig zag Leo toen twee mensen die daar ook sliepen. De receptionist bekeek Leo’s reservering en hij ging nog eens kijken en ja hoor: de laatste kamer op Niet Roken hadden we! Hier kunnen we de komende vijf nachten blijven!!!! Toch weer een engeltje op mijn schouder! We hebben heerlijk gegeten net en naar de tweede helft Korea-Griekenland gekeken en nu ligt Leo achter mij te slapen en ik zit nog even jullie te berichten. Ik ga nog maar een film kijken. Morgen nog een fotologje, nu niet meer.

10 Reacties op “Soms zit het mee, maar soms…..

  1. Janneke ik kan me goed voorstellen dat Leo bek-af is na dat autotochtje in het industriegebied van Seoel.
    Ik denk dat ik maar ergens in de auto was gaan slapen en de volgende ochtend verder was gaan zoeken naar de uitgang.
    Tja in een land waar je de mensen niet verstaat en de verkeersborden niet kunt lezen is het niet eenvoudig de weg te vinden.
    Goed dat je man de engelse knop op de tomtom had gevonden. Of heet dat ding in Korea de Kim kim?

  2. Ahhhh ik leef met jullie mee! Onvoorstelbaar voor mij trouwens om niet te kunnen praten met de mensen, dat zou nou één van mijn ergste nachtmerries zijn.
    Nu maar lekker rusten en hopelijk genieten jullie2!! Hup Bed Lee

  3. Moeilijk, een Koreaanse GPS en wat slim van Leo om dat op de laatste dag nog te ontdekken. Bah, verdwalen is niet leuk, gelukkig is het toch nog gelukt allemaal. Nooit geweten dat Seoul zo’n verschrikkelijk grote stad was. Ik verheug me op de foto’s.

    groetjes

  4. Wat een avonturen! Laat Leo maar lekker pitten, hij zal het wel even nodig hebben. Ik zie uit naar het fotologje.
    Take care..

  5. Wat een verhaal zeg. Vreselijk om zo rond te rijden en nergens terecht te komen. Gelukkig dat de navigatie nu wel Engels was. Goed uitrusten en dan fris weer verder 😉

  6. Pffff.

    Pfffff.

    Pfffffffffff.

    O, zo helemaal niets voor ons…. Wij vinden de weg vinden en rijden naar Bergen op Zoom al moeilijk en ver en energievretend….

    Maar dus ook niet iets voor jullie. Geweldig dat jullie toch die kamer konden krijgen! En later vind je het vast een leuk verhaal. Veel later.

  7. Poe wat een verhaal zeg. Ik snap dat uiteindelijk het huilen nader dan het lachen staat !! Maar gelukkig is het allemaal goed afgelopen 🙂

  8. O jongens, o jongens, natuurlijk is die arme man kapot!! Maar gelukkig dat jouw engeltjes nog hun werk doen… 😉 Ben erg benieuwd naar de foto’s!!

  9. Dit is weer zo’n typisch geval van pdH. Leg ik je wel uit als jullie thuiskomen als je het niet weet 🙂 Ik had vandaag ook zo’n geval van pdH namelijk. Wat duren die twee weken toch lang zeg! Hier regent het vrij veel, dus het gras heb ik niet kunnen maaien in het zwembad. Verder lijkt alles ok. Vandaag eigenlijk de hele dag zon gehad, maar eerst naar de kerk en daarna koken (koteletten en daarna zuurkoolschotel) en schoonmaken dus toen ik eindelijk buiten zat met een boek verdween de zon. Ik denk dat het zo gaat regenen. Nou ja, er komen nog wel meer mooie dagen! Ik kan nu iig lekker even gaan zitten (of liggen…:).

    Ja, gelukkkkkig zat er engels in die gps!

    dikke kram Jezz

  10. Wat een avontuur zeg. Hoe niet leuk het nu ook was, straks lachen jullie het er om en wordt het een verhaal dat de kinderen elkaar blijven vertellen: weet je nog die keer dat pa en ma … 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s