Eva is ook logopediste (deel 15)


Eva, een van de mensen waar ik grote bewondering voor heb, om de eerlijke manier waarop ze haar leven beschrijft, heeft de volgende twee vragen gesteld:

1) wat maakte dat je indertijd de keuze maakte om logopediste te worden? een in die tijd – hier in belgië toch – niet zo’n gekend beroep…

Nou, ik heb even diep gegraven in mijn eigen archief. Ik zou toch zweren dat ik er ooit een logje ove geschreven heb hier in Zweden, maar waarschijnlijk heb ik het verhaal aan de familie van Jessica verteld toen we het koud buffet in elkaar aan het zetten waren.
Het is zo: ik had als kind een doof vriendinnetje, Ria Grip heette ze. We waren een jaar of acht, denk ik. Ria moest leren praten en liplezen, maar stiekem gebruikte ze gebaren. Stiekem leerde ze mij al die gebaren, dat vond ik natuurlijk prachtig. Het was best een innige vriendschap. Allebei zaten we ver van onze wijk op school (ik zat op een Montessorischool en dat was 25 minuten lopen) en dus sloten we vriendschap met elkaar. Op een dag was ik naar de Diergaarde geweest met mijn ouders en ik had OP EEN OLIFANT GEREDEN!! Helemaal opgetogen was ik en ik wilde het mijn beste vriendin vertellen, maar…….. ik wist niet hoe!!
Toen bedacht ik dat wat ik nu alleen met haar had (dat ik het niet kon vertellen) dat zij dat altijd met iedereen had! Ik ging naar mijn moeder en zei: “Moeder, ik wil later dove kinderen leren praten, hoe moet ik dat doen?” Mijn moeder zei: “Dan moet je logopediste worden”. Hoewel ik nog van alles meer wilde worden (dierenarts, moeder van een weeshuis, tolk/vertaalser) kwam ik toch steeds weer terug op logopediste. Dus dat ben ik geworden.
Hoewel ik nooit met dove kinderen heb gewerkt, ben ik de fascinatie om kinderen aan het praten, aan het communiceren te krijgen nooit verloren. Het was mijn grootste beloning als een kind zich kon gaan uiten na verloop van tijd (en soms bloed, zweet en tranen).

2) over de geneugten van de zweedse keuken: heb je al surströmming geproefd? zo ja: wat vond je ervan? zo nee: wat zou jou overtuigen het toch te proeven?

Leo en ik zijn al ons hele leven gek op alles wat met vis te maken heeft. Natuurlijk heb ik al Strömming gegeten! Natuurlijk vind ik het lekker! Voor diegenen die niet weten wat het is: het is jonge haring (iets groter dan sardines) en je eet hem in zijn geheel(alleen de kop er af), wel gebakken (In de olijfolie, hoe Zweeds!). In het voorjaar wordt er speciaal op gevist in de Botnische Golf, hele schoolklassen doen er aan mee (het is een keuzevak op school, net als jagen). SURströmming heb ik echter nog niet gegeten.
Ik wil het wel proberen, maar het is er nog niet van gekomen. Het is Midzomernachtseten en we hebben hier nog geen Midzomernacht meegemaakt. Surströmming is nl. diezelfde Strömming maar dan gefermenteerd. Er schijnt een vreselijke stank vanaf te komen. Je moet het blik buiten en onder water openmaken voor de stank en voor de druk die op het blik staat.Ik ben benieuwd, maar ik wil het zeker proberen. Op de Uni van Leo zijn de meningen over Surströmming sterk verdeeld. Je vind het òf heerlijk, òf je vindt het vreselijk. Ik kom er op terug waarschijnlijk na Midzomernachtfest.

7 Reacties op “Eva is ook logopediste (deel 15)

  1. wat bijzonder dat je zo jong al wist wat je wilde worden zeg….

  2. oh wat een leuk verhaal dit ook weer 🙂 (je blogt je eige suf met al die vragen 😉 )
    maar zo jong het al weten… dan zat het in je… dat kan niet anders….en dan heb je de goeie keus gemaakt( waar ik bij mij zelf nog wel eens over twijfel omdat ik nog steeds zoveel dingen zo leuk vind)
    gr sillie

    • @Sillie: Maar ik heb ook nog andere dingen gewild hoor, toen k logopediste was. Ik en eerst aan een studie pedagogiek begonnen en wilde op mijn 45e nog medicijnen gaan studeren en revalidatie-arts worden, maar ja, ik had vier kinderen! (Waar ik trouwens onwijs van genoot hoor)!

  3. Wat een mooi verhaal en wat ben je toch een mooi mens. Ik kan me heel goed voorstellen dat je ervaring met je vriendin je ertoe bracht om iets voor zulke mensen te kunnen doen.

    Wat leuk zeg, al die antwoorden op al die vragen. Het lijkt wel een intervieuw. Leuk!

    Groetjes
    Famke

  4. Wat een ontroerend verhaal! Ben je nog steeds bevriend met dat dove meisje?

    Groetjes, Mariam

    • @Mariam,@Toaske:Ik ben track kwijtgeraakt. Toen ik tien was, zijn wij verhuisd. Ik geloof dat haar ouders blij waren dat ze van me af waren. In ieder geval is ze nooit komen logeren en ik al helemaal niet bij haar. Haar ouders wilden haar persé leren praten en liplezen, maar zij kon veel beter uit de voeten met gebaren. Toen ik een jaar of 18 was, zat ze toevallig bij me in de bus en ze vertelde me dat ze kupper, kupper was (gebaar van krullen draaien, kapster dus). Ze heeft waarschijnlijk nooit geweten wat een impact ze op mijn leven heeft gehad…..

  5. Wat een opmerkelijke redenering van een kind. Hoe oud was je toen precies? Heb je trouwens nog contact met je jeugdvriendinnetje.
    Die surströmming lijkt mij niet echt heel erg tof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s