Van geest tot geest, van ziel tot ziel…..


Lang heb ik geaarzeld of ik dit logje zou schrijven. Het gaat over mijn ervaringen met een paar diep-gehandicapte kinderen. Ik heb ook ervaring met heel hoogbegaafde kinderen en daar zal ik een andere keer een logje over schrijven. Zoals de meesten jullie wel weten was ik logopediste (ben ik logpediste!) met als specialisatie: behandeling van problemen in de sensorische informatieverwerking (sensorische integratie is de oude term). Op een keer werd ik gevraagd of ik het zag zitten om een afweerbehandeling te geven aan een blinde, ernstig lichamelijk en verstandelijk gehandicapte jongen van 18 . Nu ben ik logopediste en een afweerbehandeling bij iemand die niet praat en waarbij het doel niet òf beter eten òf beter praten is, valt buiten mijn werk als logopediste. In eerste instantie heb ik dan ook geweigerd. De ergotherapeute, die het ook kon doen, zat op een andere locatie en was twee uur onderweg om met openbaar vervoer naar Oud-Beijerland te komen. De jongen raakte helemaal in paniek als hij aangeraakt werd en kon bijna niet meer verzorgd worden. Uiteindelijk ben ik accoord gegaan omdat het dagverblijf bereid was mij uit een apart potje te betalen, zodat het niet gedeclareerd hoefde te worden als logopedie bij de verzekering. Tenslotte was het geen logopedie.
Hoe leer je een grote, zware, blinde jongen aanraking te verwerken die dat helemaal niet kan verdragen? Het eerste wat ik ben gaan doen, is een liedje verzinnen dat ik altijd zong voordat ik begon met de behandeling. Ik zong het liedje en deed nog niks tot ik klaar was met zingen. Daarna begon ik met twee handen stevig te wrijven over zijn bovenbenen waar hij het ‘makkelijkste’ informatie kon verwerken. Langzaam ging ik al wrijvende naar zijn onderbenen en en voeten. Op de maat van het wrijven werd weer een ander liedje gezongen. Als ik klaar was met wrijven, drukte ik zachtjes de gewrichten een paar keer even naar elkaar toe en liet ze terugveren. Daarna ging ik de rug wrijven en drukken op dezelfde manier. Dan was het de bedoeling dat ik de armen ging wrijven, maar daar was hij heel gevoelig, vooral in de handen. Regelmatig raakte hij in paniek of kreeg kokhalsneigingen, dan moest ik weer terug aan de benen en de rug beginnen. In het begin duurde de behandeling wel drie kwartier, maar ik kreeg hem geen enkel moment overal ontspannen. Soms lukte het me om 1 arm + hand te ontspannen, maar bij de overgang naar de andere arm, raakte hij dan weer in paniek en trok met een ruk zijn net ontspannen arm weg. Normaal gesproken hanteer ik als norm dat ik stop als er in drie maanden nog helemaal geen resultaat is, maar bij zulke zwaar gehandicapte kinderen verdubbel ik mijn tijdspanne. Drie maanden waren voorbijgegaan en het enige resultaat was, dat zijn benen iets meer ontspannen raakten, maar zijn bovenkant was een ramp.
Toen ging ik met vakantie en hij precies achter mij aan. Ik heb hem toen 6 weken niet gezien. Bij terugkomst had ik verwacht dat ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen, maar tot mijn stomme verbazing had hij ‘onthouden’ hoe het voelde en ook het liedje blijkbaar! Ik zong ook altijd een liedje als ik klaar was zodat hij wist wanneer het afgelopen was en dan raakte ik hem ook niet meer aan. Na een keer of drie, vier, lukte het me voor het eerst om hem helemaal ontspannen te krijgen met beide handen open. Toen gebeurde het: Ik zat met mijn handen in zijn handen en gaf er lichte druk in, zodat hij niet in paniek zou raken en zijn arm en hand weer optrekken. Ineens WAS hij er!. Ik kon als het ware DOOR de handicap heenkijken en zag de persoon daarachter! Hij reageerde en ik kan het niet anders zeggen: we hadden contact op een volwassen manier, buiten de taal om, buiten oogcontact om, maar ik kon met hem communiceren en hij communiceerde terug als een volwassen geest, als een volwassen ziel! Het was een diep emotioneel moment. Ik kreeg even zicht op een bijzondere, uiterst waardevolle geest, iemand die qua zuiverdheid en intelligentie ver boven mij stond, iemand die eigenlijk gevangen zit in een lichaam, waaruit hij als het ware nu even kon ontsnappen. Het allerraarste is nog wel dat ik zo’n soort contact, zulke momenten ook wel met hele hoogbegaafde kinderen heb gehad als ik (voor het eerst soms) hun eenzaamheid verwoordde en de problemen die dat met zich meebracht en ze dat erkenden. Die twee uitersten raken elkaar. Voor zulke momenten doe je het! Voor zulke momenten hou je vol en blijf je vertrouwen houden in de kinderen.
Zijn ouders en zijn twee broers herkenden wat ik hun beschreef. Zij hadden ook een enkele keer zulke momenten gehad. Na die tijd kon ik hem steeds sneller en makkelijker in zijn ontspannen toestand krijgen. Toen ik hem in vijf minuten helemaal kon ontspannen, heb ik de behandeling aan de groepsleiding overgedragen en ben ik gestopt. Ik vond het verschrikkelijk jammer, maar het was beter dat de groepsleiding het overnam, want die konden hem iedere dag en op ieder moment even ontspannen.
Het logje over het autistische kind dat mij ineens aankeek en mijn handen pakte, zal ik morgen of een andere keer vertellen.

20 Reacties op “Van geest tot geest, van ziel tot ziel…..

  1. Een mooi en ontroerend verhaal.
    Zang en muziek geven veel gevoelens weer.

    Het moet een fijne herinnering voor je zijn.

    En ik vind dat je trots mag zijn op dit resultaat!

    Vriendelijke groet.

  2. Wat een mooi verhaal. Dat zijn de dingen waar je het allemaal voor doet, en wat een voldoening zal dat geven !!

  3. Wat mooi. En wat bijzonder
    . Ontroerend. Maakt me blij!

  4. Wat een diep ontroerend verhaal. Het bevestigt voor mij weer eens dat ook onze gehandicapte medemensen waardevol zijn, bijzonder en uniek!

  5. Wauw, wat vind ik dit mooi!
    Ik krijg er kippenvel van.

    Verbaasd ben ik niet en ik kijk er ook niet vol ongeloof naar.

    Ik heb ook eens mogen ervaren in mijn werk maar vooral geleerd van collega´s dat er meer manieren van communiceren zijn en dat er andere levels van energie-uitwisseling zijn met autistische of hoogbegaafde kinderen of met mensen die lichamelijk of geestelijk gehandicapt zijn (zeker waar aanraking of massage wordt ingezet).

    Ik vind het geweldig om te lezen en ben heel blij dat je het hebt opgeschreven.

    Wat bijzonder herkenbaar is, is je zin: ineens was hij er….

  6. Nou ik wilde eigenlijk hetzelfde opschrijven als Roelien “Ineens WAS hij er” Dat is een zin die ik in mijn werk ook wel eens heb gebruikt, om soortgelijke ervaringen te beschrijven.
    Wat een ontzettend mooi werkveld is de zorg voor verstandelijk gehandicapte mensen toch!
    Ik hoop het nog jaren te doen!

  7. poehe, heftig, maar heel mooi, ook een klein beetje herkenbaar, werk niet speciaal met gehandicapte, maar zo af en toen komen ze toch voorbijzeilen op mijn afdeling(ic) en jah wij willen ook vaak dingen doen die heel evrvelend en naar en onbegrijpbaar zijn, soms lijkt het toch of je contact hebt en dat het gevoel er is van ze willen iets goeds voor/met me doen, en zelfs de begeleiders zeggen dan, zo is hij/zij thuis echt nooit
    vreemd, maarw el heel ehm fijn, hoe gek dat ook klinkt….

  8. inderdaad, daar doe je het voor hé…

    wat een bijzondere ervaring, en ook ik vind het zinnetje ‘ineens WAS hij er’ zo mooi… dat is het helemaal… ineens voel je, merk je, zie je, en vooral, ervaar je dat bijzondere, diepgaande contact… heel mooi!

    fijn dat je die bijzonderer ervaring hier wilde delen… zulke dingen geven zin aan het leven hé!

  9. Wat mooi beschreven en wat bijzonder om dit te kunnen en mogen doen.
    Ontroerend ook voor jou denk ik, dat je uiteindelijk echt tot hem kon doordringen.

  10. Wauw. Wat bijzonder en mooi..

  11. ontroerend janneke.
    een brok in mijn keel.
    ik heb je aan t werk gezien ( en voelde wat er gebeurde).
    je bent een bijzonder mens.

  12. Heel leuk om te lezen over je werk en dit soort ervaringen. Blijven doen!!

    Ik kan me heel goed voorstellen dat dat zo’n enorme voldoening geeft, zo’n ontzettend moeilijk te bereiken persoon, zo lang ben je bezig met vrijwel geen resultaat en dan ineens tóch weten door te dringen! Dat is knap en enorm gaaf voor jou maar wat moet het ook voro zo’n jongen betekenen… vreselijk om zo opgesloten te zitten en dan toch af en toe even “naar buiten” echt contact hebben. Mooi hoor. Ik heb het met kippenvel gelezen.

  13. Oh wat een ontzettend mooi en interessant verhaal. Knap dat je dit hebt kunnen doen. Wat moet het leven vreemd zijn voor zo’n jongen. Zo geïsoleerd van alles en iedereen. Doet me denken aan de film ‘The diving bell and the butterfly’ over een man die na een hersenbloeding aan het locked inn syndroom lijdt.

  14. O wat bijzonder omdat te mogen doen zeg..en wat zal het ontroerend voor je geweest toen hij je toeliet zodat hij zich ontspande, ook al is het dan voor even.

  15. Wat een prachtige ervaring! En wat een schitterend systeem om te zingen en zo aan te geven wat je gaat doen. Heel mooi.
    Mijn man had zoiets met een zwaar lichamelijk gehandicapte jongen. Hij was een van de weinige mensen die het geduld had om met hem te communiceren. Op een keer hielp hij de vader in de tuin. Hij zette de jongen in de rolstoel bij het hek en zei: Je moet goed opletten hoor. En me waarschuwen als er iemand aan komt.
    De jongen knikte blij en inderdaad, toen er iemand aan kwam stootte hij allerlei geluiden uit. Mijn man prees hem uitbundig voor de waarschuwing en de blik waarmee hij mijn man aankeek….zo dankbaar. Hij voelde zich nuttig! Zulke ervaringen maken je een rijk en blij mens.

  16. Ik moet even slikken… wat een mooie ervaring! Ik kijk nu al uit naar je andere verhaal!! Ook omdat onze oudste een persoonlijkheidsstoornis heeft, maar desondanks met 2 benen stevig in de maatschappij staat!! (niet zonder slag of stoot, niet zonder veel tranen en onmacht gevoelens van onze kant uit, maar toch… hij doet het maar ‘even’!!)
    Je bent een bijzonder mens…

  17. Heel heel heel bijzonder …. Mooi!

  18. Hemel, wat en indrukwekend verhaal. Ik kan niet wachten om meer te lezen uit je “memoires online”….

    Ik heb het eerder gedacht: wat heb jij een belangrijke rol gespeeld in het leven van veel kinderen!

  19. Hej Janneke,
    Een heel bijzonder en ontroerend verhaal… en ook heel herkenbaar!
    Onze Kleine Kadee “was” er lange tijd precies “niet”, en hoe langer hoe vaker “is” hij er nu “wél”, en dat is heerlijk.
    Je ziet de blik in de ogen veranderen, iets in de uitstraling, er is écht contact maar dan op een veel hoger niveau.
    Fijn dat je dat hebt kunnen bereiken met die jongen en hebt kunnen doorgeven!

  20. Janneke, wat een bijzondere ervaring! Je doet zo veel goed XX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s