Snoep


Naar aanleiding van een reactie van Morgaine op mijn logje Diabetes van een paar dagen geleden ga ik jullie over twee van mijn opvoedingstactieken vertellen. Morgaine vroeg zich af hoe een berg van 20 kg. snoep er uit zou zien. Ze kon zich er niets bij voorstellen. , wel ik iets beter! Ik vond het altijd leuk als de kinderen mee gingen met boodschappen doen, maar ik vond het minder leuk dat ze altijd zo aan het zeuren waren: “Nemen we dit?” “Nemen we dat?” Op een keer had ik er zo genoeg van dat ik op alles ja zei. De kinderen wisten niet hoe ze het hadden! Thuisgekomen met een berg snoep en koekjes heb ik ze allevier aan de tafel gezet (de oudste was een jaar of veertien en de jongste een jaar of zes, zeven) en al het lekkers op de tafel gelegd. daarna heb ik de spelregels uitgelegd. Als je bleef zitten, moest je blijven zitten tot al het snoep op was. Je mocht je dus van te voren bedenken, maar kon niet meer achteraf opstaan omdat je geen trek meer had. Mijn oudste dochter keek eens naar die berg op tafel en besloot niet mee te doen. Ze is altijd al heel erg matig geweest. De andere drie bleven zitten. eerst begonnen ze enthousiast aan alle snoep, maar als snel hadden ze er natuurlijk genoeg van. Maar ja, ze moesten blijven zitten. Mijn hoogbegaafde zoon vond allerlei vernuftige verstopplekken natuurlijk en weggooiplekken, maar het was echt heel veel snoep. Ik geloof dat ze er 2 uur hebben gezeten voor alles op of weggemoffeld was. Het zeuren was daarna over voor een flinke tijd.
Iets anders was het terugkerende probleem van het tafeldekken. Ik ben een beetje dyspractisch, onhandig en ik kan niet goed timen. Ik heb nog mijn hele leven niet kunnen koken en dan ook nog de tafeldekken tussendoor. Ik vroeg dus (als Leo niet thuis was) altijd aan een van de kinderen of ze even de tafel wilden dekken. Niemand voelde zich aangesproken natuurlijk, er moest TV gekeken worden, gespeeld worden, gelezen worden en niemand kwam in beweging om de tafel te dekken. Ik had het zo’n vier, vijf keer gevraagd zonder dat er gereageerd werd. Toen het eten klaar was en Leo thuiskwam, heb ik de pan (stamppot rauwe andijvie) met een onderzettertje op de kale tafel gezet. Alle kinderen gingen zitten, want als er eten geroepen wordt, horen ze het ineens wel. Toen heb ik voor hen, op de kale tafel een kwak stamppot opgeschept. eerst werden hun ogen heel groot en toen begonnen ze allemaal tegelijk te rennen om borden en bestek te halen. Leo en ik moesten wel een beetje lachen. Als je geen humor hebt en een paar verrassingstechnieken, wordt het opvoeden van kinderen een hele zware klus.

19 Reacties op “Snoep

  1. hihihihi heerlijk zulke herinneringen, en ook zo komisch beschrven, k zie het helemaal voor me:-)
    maar ja humor is levensreddend bij het opvoeden 🙂

  2. hahaha ik zie het al zo voor me de stampot zo op tafel 🙂

    Dat snoepen ken ik hier ook wel, Maar Jacob snoept niet meer hahaah, toen hij een stuk jonger was wilde hij ook alleen maar snoepen en toen heb ik hem 4 dagen alleen maar snoep gegeven bij het ontbijt ,tussen de middag en het avond eten en toen was het zo over 🙂

  3. Hahaha fantastisch !! Ik had die koppies wel willen zien 😉

  4. whahaha, ja kijk, ook ik heb nog een kind natuurlijk, ze snoept erg veel, maar hier vond ook ik een gulden middenweg in, gezien haar een hele doos vol van een paar kilo laten opeten niet echt hielp. Ook niet voor even, heb ik haar laten snoepen zolang ze maar haar bord leeg at, als ik dit lees ook die van hele dagen alleen snoep ook al vast item voor de vaste maltijden, JA, whahaha

    Misschien ga ik dat alsnog maar eens uitvoeren, zien of het nu helpt 😉 alsnog!

    Wat betreft het tafel dekken, ja zo creatief ben ik dan ook wel weer met opvoeden en nog veel meer zaken natuurlijk, als zij zelf niet doet dan niet!

    Je krijgt er hele mooie dingen voor terug in the end natuurlijk en nu verandert dit patroon ook en kreeg ik van de week ook een mooi nieuwe uiting van mijn tiener, hahaha, maar dat komt nog 😉

    XXX

  5. Leuk!
    Het taalgevoel zal ook goed ontwikkeld zijn.

    “Van de vloer eten” en “de hond in de pot vinden” zullen begrippen zijn die jullie kinderen spelenderwijs hebben geleerd.

    Lachende groet,
    Rob Alberts

  6. super, stamppot rechtstreeks op tafel. ik zie het al voor me.

    snoepen………………………… was hier in huis ook een issue.
    ik heb kasper toen hij 5 was 3 magnums achter elkaar laten eten. helaas werd hij er niet misselijk van.
    de dondersteen “lustte nog wel meer”.

    tussen kinderen is een groot verschil hè.
    kas at al het snoep direct op, wouter bewaarde alles zo lang dat het op een gegeven moment niet meer eetbaar was.
    de mieren marcheerden in rotten van vier naar de la waar hij( al een half jaar!!!!!) zijn avond4daagse snoep opgeslagen had.

  7. Haha, wat heel erg grappig. En dat het ook nog werkte!

  8. Oh Janneke, wat een schitterende acties! MEt name die van die snoepberg vind ik hilarisch.

    Je hebt gelijk: humor en verrassingstechnieken….mooi

    En ik ga dei truuks onthouden want ik ga ze vast eens nodig hebben…

  9. Humor, dat is wat het verschil maakt bij het opvoeden onder stress! Geweldige voorbeelden, dank je. Ik ga nog even nadenken over of ik ze ga nadoen, hahahahaha

  10. Haha, ja dat werkt ook.

    Hier ook niet veel animo voor tafeldekken maar ook niet voor eten! Terugkerend drama elke avond…

  11. Geweldige verhalen! Ik heb beide tactieken nu nog niet nodig, dochter (6) eet liever fruit als snoep, en tafeldekken vind ze nu nog heel interessant, maar onthouden ga ik het zeker!

  12. Glimlach een hele goeie die kwak op het tafellaken hahahah

  13. Haha, grapjas! Geweldig om te bedenken én dan ook nog uit te (durven) voeren!

  14. @Allen:Dat met dat snoep werkt echt alleen maar als je zeker weet dat je TE VEEL snoep geeft, anders moet je het niet doen.
    Drie magnums is dan gewoon te weinig…… 4 dagen alleen maar snoep te eten geven is ook een goeie…..
    Dat van die stamppot kwam natuurlijk op het moment zelf op. Misschien als je dat van te voren bedenkt, dat het dan minder krachtig is. Ik heb ooit mijn jongste dochter gewaarschuwd dat ik haar een keer in haar pyama in de klas zou zetten en haar kleren mee zou geven.(ik stond iedere ochtend een kwartier eerder op en iedere ochtend was ik haar nog de laatste vijf minuten snel aan het aankleden) Ik had zelfs de juffrouw al gewaarschuwd dat ze dat kon verwachten, maar ik heb het uieindelijk nooit gedaan. De andere kinderen zijn dan een factor die je niet kan sturen en misschien zou ze er echt heel erg mee gepest worden.

  15. Dag Janneke,
    Leuk dat je een berichtje achterliet op mijn weblog!
    Je had een vraag over de Red Hat Society. Het chapter waar ik Queen (voorzitter, zeg maar) van ben heet De Paarse Pimpernellen. Elk chapter heet weer anders uiteraard. Op mijn weblog staat de link naar de site van De Paarse Pimpernellen alsmede de link naar de internationale site van de RHS.
    Als je mijn site van De Paarse Pimpernellen leest zul je daar ook een verslagje en foto’s vinden van bijvoorbeeld het bezoek van het Zweedse chapter Rhapsody in Red aan ons.
    Ik zal zeker een keer schrijven over mijn chapter maar wil dat niet zoveel doen op mijn eigen weblog. Daarvoor is de site van De Paarse Pimpernellen geschikter.
    Leuk overigens ook om te lezen over jullie leven in Zweden.

  16. Tafeldekken is niet erg meer een issue hier, elk kind heeft een vaste dag waarop hij/zij tafel moet dekken en ik roep 5 min. ofzo van te voren. Indien geen tafelgedekt word dan geen eten. ( loopt heel soms spaak als betreffende kind geen zin in dat eten heeft, of ziek/ weg is want dan moet een ander). Snoep is een ander verhaal, af en toe ineens spoorloos verdwijnend snoep/chocola, maar wie van de 7 doet het ?
    Hebben jullie je nog laten registreren ivm de verkiezingen straks?
    groeten Henriette

  17. Hahaha! De stamppot op tafel! Ik had erbij willen zijn!

  18. Haha, wat een leuke actie. Ik heb ook ooit eens zoiets gedaan bij mijn zus. Die wil de kinderen met van alles volstoppen voor ze gaan eten. Chips, koekjes, snoep, nou ja verschrikkelijk veel. En wij maar roepen: nee, ze moeten nog eten etc. Op een keer was ik het zat en zei op alles: ja hoor, goed. Eet maar lekker op. Kinderen blij, zus blij. Mijn dochter had voor het eten al overgegeven en mijn zoon (de alleseter) tijdens het eten. Wat was mijn zus boos! Maar ze heeft het wel afgeleerd om mijn kinderen zo vol te stoppen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s