Begrafenis


Voor het eerst sinds ik hier woon, ben ik naar een zweedse begrafenis geweest. Het was een oude dame van onze kerk die ik niet gekend heb. Omdat ik tot voorzitter van onze vrouwenvereniging ben geroepen, was ik daar in officiële funktie. Bovendien hadden ze mijn auto nodig en mij als kinderoppas, want degene die piano speelt heeft twee jonge kinderen en ze had verder geen oppas. De kapel lag midden in het bos, prachtig, maar je kan er alleen met een auto komen en niet zo veel zweden hebbben een auto. Het dooit flink vandaag en ik heb een foto genomen van de binnentuin waar het water in stralen van het dak af liep, maar dat zie je niet op de foto. Wel zie je dat de sneeuw en het ijs gevaarlijk ver over het dak heen hangen. In de stad zie ook overal grote borden staan: Pas op, vallend ijs! Van de kapel zelf durfde ik geen foto te nemen natuurlijk.

VERSCHILLEN:
– de mevrouw in kwestie was al overleden toen ik nog in Mexico zat, dus ruim 4 weken geleden en ze werd vandaag pas begraven…. Ik dacht in de auto onderweg dat dat misschien te maken heeft met het hard zijn van de grond, maar ze werd gecremeerd, dus dat heeft er niks mee te maken.
– iedereen die naar de begrafenis gaat, heeft in ieder geval een bloem bij zich. Aan het eind van de dienst loopt iedereen, eerst de familie, langs de kist, legt de bloem er op, blijft even staan en aait over de kist, zegt nog iets tegen de dode, of buigt. Daarna knikken ze naar de familie.
– Aan het eind van de dienst blijft iedereen nog even zitten terwijl de pianiste iets speelt en dan worden de klokken geluid. Daarna verlaat iedereen de kapel.
– Er is geen rouwreceptie aan het eind (dus ook geen vreselijke gevulde koeken en enorme plakken cake), maar de familie komt wel op je af om je te bedanken en dan kan jij condoleren.
Voor de rest is het een gewone dienst met een inleidingslied en een openingsgebed, een of twee toespraken, weer een lied en nog een slottoespraak door onze kerkpresident. Daarna een slotlofzang en een gebed en dan dus nog een afsluitend pianospel en dat klokluiden dus. De kist bleef gewoon staan. Ik had met mijn zweedse les net gehad dat je “Jag beklager sorgen” moet zeggen, maar ik kon het bijna niet over mijn lippen krijgen. Toch hoorde ik iemand anders het ook zeggen, dus ik heb het toch maar gedaan…….
Ik wist niet of ze in volledig zwart gekleed gaan hier. Ik ben een keer op een begrafenis geweest van de vader van een yougoslavische vriendin (Servisch)van mijn dochter en daar werden we van te voren gewaarschuwd dat je echt ALLES zwart moest hebben anders was het een belediging. Ik heb het zekere voor het onzekere genomen en een zwarte rok en een zwarte trui aangedaan met een zwarte panty. Ik had er overheen een zwart jasje met paarse stukjes in de mouwaanzet en op de zakken(van Ulla Popken Ellen, weet je wel?). Gelukkig was het net als bij ons. Ze waren wel stemmig, maar niet helemaal in het zwart gekleed.
Het was een hele belevenis voor me. Ik heb het zo goed moelijk opgeschreven. Nu ga ik een vuurtje stoken en stofzuigen.

14 Reacties op “Begrafenis

  1. Wat een bijzondere rituelen hebben ze daar. Dat van die ontbrekende plakken cake vind ik allerminst erg. Dat heb ik hier altijd een vreemd iets gevonden.

    Interessant stuk. Misschien een beetje oneerbiedig. Maar hoe maken ze daar in hemelsnaam een gat in die steenachtige grond? Is dat niet een enorm karwei.

    Hier in België kom je ook niet ver. Elke tuinier heeft een houweel nodig. Een beetje lekker scheppen is er hier niet bij.

    OT. Plato nodigt u uit voor de platoonline kabinetsverkiezingen. Alle vuile trucs zijn toegestaan.

  2. Interessant om dat mee te maken in een andere cultuur hoewel het natuurlijk verdrietig blijft.
    Maar ben je meteen tot voorzitter gebombardeerd van de vrouwenvereniging? Dan word je wel meteen in het diepe gegooid zeg!

    En nu ga ik bij Plato lurken want ik ben benieuwd…

  3. Goh, dat gaat dan toch weer heel anders dan bij ons. Vier weken na overleden geeft je heel veel tijd om over de dag van afscheid na te denken, dat vind ik bij ons juist weer heel kort. Soms te kort. Aan de andere kant; wat doe je i die vier weken als het een naaste is? Thuisblijven, toch werken?
    Wat goed dat je al zo in de gemeenschap bent opgenomen, daar neem ik mijn petje voor af.
    Dank voor dit kijkje in je dag van vandaag.

    Fijn weekend Janneke!

  4. Wat lang, 4 weken na overlijden pas begraven. Of cremeren dan. Doen ze in Zweden dan ook aan balsemen? Anders wordt het toch een nare bedoening?

    Die plakjes cake in NL vind ik ook iets raars. Waarom niet een lunch ofzo na afloop? We hadden een poos geleden een high tea na afloop. Rustig thee drinken met hapjes en ondertussen langs de familie. Was eigenlijk best goed. En beter dan die kleffe cake en veel te sterke koffie die al te lang staat.

  5. Maar weet je nu waarom ze vier weken gewacht hebben? Ik vind het interessant om te lezen hoe andere landen met dit soort zaken omgaan. En echt, hebben veel Zweden geen auto? Is dat niet lastig juist?

  6. Apart om mee te makne hoe het in andere landen gaat…gelukkig dan wel van iemand die je niet hebt gekend. Anders lijkt het me heel moeilijk.

    Toen mijn lieve tante overleed had mijn vader expres geen “cake met koffie” geregeld. Er waren Franse kaasjes en wijn. Uiteindelijk werd het rouwen met een lach en een traan. Zoveel mooier dan die ongemakkelijke stilte over die cake…

    Alvast een fijn weekend…

  7. Weer iets interessants om mee te maken, zo’n begrafenis in een andere cultuur. Wel spannend lijkt me, omdat het zo gevoelig ligt als je “foutjes” maakt (verkeerde tekst, verkeerde kleding).

  8. @Plato: Ik vraag me ook af hoe ze dat bij een begrafenis doen. Misschien wachten ze dan wel twee maanden.
    @Plato, Kleine Kikkertje: Ik heb pas nog (in mijn logje over sprits) geschreven dat ik, als ik zelf bij de organisatie van een begrafenis was betrokken, ik altijd kleine koekjes liet aanrukken i.p.v. die enorme gevallen. Een high tea gaat me misschien iets te ver, dat is voor mij verbonden met feest.
    @Madelief: Ik kende de mevrouw in kwestie niet en ze had een respectabele leeftijd bereikt, dus ik was nu helemaal niet bedroefd. Ja, zeg dat wel: in het diepe gegooid! Ik was in Nederalnd ook al een keer presidente geweest en op zich is de organisatie hetzelfde, maar IK SPREEK NOG NIET VOLDOENDE ZWEEDS!! Je moet dan ook 2x per maand les geven in de kerk. Goede reden te meer om er hard aan te trekken.
    @Door: dat van dat werken had ik nog niet bedancht! Dat ga ik zondag even navragen. Het is veel makkelijker om in de gemeenschap opgenomen te worden als je a). in een kleine gemeenschap op het platteland woont en b). als je bij een kerkgenootschap hoort waar iedereen intensief contact met elkaar onderhoudt.
    @Kleine Kikkertje:Ieder gewoon huis heeft hier al een joekel van een vrieskast, terwijl het hier echt niet zo warm is, zeker niet in de winter. Laatstaan zo’n rouwcentrum. Ik denk dat die mevrouw keurig bevroren is tot haar begrafenis.
    @Toaske: Ik zal zondag nog eens vragen of ze altijd zo’n lange tijd ertussen hebben. Het enige dat ik wel weet is, dat hoe warmer een land is, hoe sneller de begrafenis plaatsvindt, logisch natuurlijk. Misschien dat ze op de Noordpool alleen maar wachten tot er een ijsbeer langskomt…. En die auto! Het heeft mij ook verbaasd. Wel moet ik zeggen dat het openbaar vervoer hier prima is geregeld, ook over lange afstanden. Goedkoop is het trouwens niet. De levensstandaard is niet zo hoog als ik dacht en de luxe wordt in wonen gestopt i.p.v. in vervoer. Je MOET eigenlijk samen werken om een beetje uit de kosten te komen. Van wat Leo verdient, kunnen we goed rondkomen hoor (en we zijn gewend behoorlijk zuinig te leven), maar het heeft beslist niet de hoogte van een professorensalaris in Nederland.

  9. Ik ben reuze benieuwd of die vier weken normaal is. Interessant om te horen hoe een crematie in een ander land gaat.
    Waarin moet je les geven in de kerk?
    Mariam

  10. Zo hé, nu al voorzitter! 😀 Wat leuk, zo integreer je wel snel!

    En apart he, die andere tradities.

    Fijn weekend! Met veel dooi 😉

  11. tjonge…je doet al heel veel.. voorzitter, orgel spelen, woordje in Zweeds…ik ben ook geen fan van cake bij de koffie…hier wordt hij toch vaker vervangen door een kleine Brabantse koffietafel…het doet goed om met elkaar te eten, vind ik, zeker bij een begrafenis. Het geeft je alle kans om herinneringen op te halen en te delen..

    Ik denk dat de 4 weken toch te maken hebben met de weersomstandigheden…bevroren blijft het ook allemaal wel goed… je moet alleen niet gaan ontdooien lijkt me….

    het regent hier.. goed voor het gras, alleen dat heb ik niet

    fijn weekend
    grts

  12. Bijzonder om dit in een ander land mee te maken inderdaad. Mijn familie is Indisch, en daar wordt begraven ook (net als trouwen overigens) anders geregeld dan in Nederland.
    Ik hoop maar dat het niet te snel dichtbij komt voor jullie!!

  13. Bijzonder om mee te maken, in een ander land met zo’n andere gebruiken.
    Die cake na afloop, dat begint gelukkig steeds anders te worden. Ik heb laatst een crematie mee gemaakt waar we na afloop toasten met wijn en tapas, omdat zij dat zo gewild had. En ze lag niet in een kist, maar in een gewaad. Vond ik prachtig.

  14. Mariam:Dat zijn lessen over hoe je in het dagelijks leven vorm geeft aan je geloof. Het gaat met een lesboek hoor, dus je hoeft de onderwerpen niet zelf te verzinnen. Die lopen uiteen van omgaan met drank- en drugsverslaving in je omgeving of hoe je schulden vermijdt tot hoe je je gebed effectiever maakt of wat je moet doen met een opdracht om iedereen te vergeven zelfs bij afschuwelijke misdaden(hoe actueel!) . Er zitten voorbeelden in het boek van mensen die dingen hebben meegemaakt in het kader van het onderwerp en er is tijdens de lessen ruimte om eigen ervaringen (of worstelingen) te delen en er met elkaar over te praten.
    @Miriam: je wens is uitgekomen. We hebben HEEL VEEL dooi!!
    @Frieke: Ik speel zelf geen orgel hoor. Ik paste tijdens de dienst op de kinderen van degene die piano speelde en geen oppas had.
    @Wondelgijn: Ja, ik vind oosterse tradities ook echt mooi…. Nee zeg, alsjeblieft, laat nog maar heel ver weg zijn!
    @Joeltje: Ja, met tapas kan ik me wel iets voorstellen. Dat zijn ook kleine hapjes. Ik vind het met een begrafenis met name vreselijk om die grote stukken naar binnen werken (wat dan ook). Ik voel me dan net een kannibaal!! Je hebt nota bene net een lichaam weggebracht!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s