Ver weg…


Gisteren had ik een echte off-day. Ten eerste had ik het voor het eerst KOUD! Het hout was bijna op en ik kon nog een halve dag stoken. Omdat Leo het altijd zo koud heeft als hij ’s avonds thuis komt, had ik het aansteken van de kachel zo lang mogelijk uitgesteld. Maar om een uur of half twaalf heb ik het toch gedaan. Er zou hout gebracht worden gisteren, maar Bengt is niet gekomen. Verder was ik MOE. En ik was CHAGRIJNIG. Sinds onze electriciteitscrash doet mijn eigen Internet het niet en zit ik zo lang op een onbeveiligde verbinding(van een van de buren waarschijlijk). Ik skypte Sjoerd (mijn steun en toeverlaat in technische aangelegenheden), maar die kan alleen mijn computer fixen op afstand als ik werkelijk met mijn eigen verbinding op Internet zit. Hij raadde mij aan mijn kabeltje te vinden zodat ik dan met een kabeltje de verbinding kan maken. Hij vertelde me precies in welke plastic zak hij het had achtergelaten, maar ik kon het niet vinden. Ik wilde in de garage gaan zoeken, maar ik zag er tegenop de kou door te moeten om naar de garage t gaan. Om half een was ik moe en koud tegelijk. Ik heb dus een kruik gemaakt en heb vervolgens tot vier uur geslapen.
Ik had ’s morgens ook nog mijn jongste dochter aan de telefoon gehad. Haar man is op cursus in Italië en ze had 2 oppaskinderen en twee eigen kinderen waarvan er een haar de hele nacht wakker had gehouden met tandjes. Ik kreeg tussendoor ieder keer even een kind om mee te praten, ook het oudste oppaskind die ik nog nooit gezien heb. Ik heb liedjes gezongen voor de 10-maandige, een kort gesprekje gevoerd met de twee-jarige (“waar is Pappa?” “Pappa weg” “met het vliegtuig?” “jaaa …..” “Waar is mamma?” “…Daaaaa!” ) en met een vierjarig jongetje dat ik dus nog nooit gezien had (“Ben je vandaag met je zus meegekomen?” “Ja, we hebben vakantie en nu ben ik bij Lieke” “Ja, en ik ben Liekes moeder”. “O en ben je dan de Oma?” “Ja, want S.imeon en J.esse zijn de kinderen van mijn kind, dus ik ben hun Oma” “ja” ). Tussendoor hoor ik allerlei kreten en kinderen die juichen of protesteren en de kalmerende stem van mijn dochter er tussendoor: “Geef dat maar even terug, daar was M.ette mee aan het spelen” “Doe dat maar niet, dat vind hij een beetje spannend, ga jij maar op die andere, Ja, dat kan je ook als je groot bent, maar nu nog niet” enz. enz.
En dan voel ik me TEKORTSCHIETEN. Ik wil haar helpen, even een kind in slaap sussen, misschien even naar de kinderboerderij of boodschappen voor haar doen of zo of IETS!!!
Om vier uur ben ik sneeuw gaan schuiven, want dat moet bijgehouden worden en toen Leo thuiskwam, heb ik boerenkool gemaakt met rookworst die we op Schiphol hadden gekocht. Na het eten zat ik alweer te dutten, Leo zei dat het het laatste restje jetlag was en om 8 uur ben ik weer gaan SLAPEN. Om kwart voor vier was ik uitgeslapen. Ik heb vannacht in bed mijn WE-300 verhaal liggen bedenken en dat volgt dus later.
O, en ik kon het kabeltje dus ook niet vinden in de garage, maar Leo vond het binnen een minuut toen hij thuis was! Nu gaan we straks de verbinding fixen. Ik ben weer blij. Het is ondertussen kwart voor vijf en ik denk dat ik nog even terug naar bed ga. Misschien dat ik dit stukje nog een beetje inkort en er dan ook een WE-300 verhaal van maak. Het onderwerp is zorg. Dan moet ik het alleen hebben over dat ik me bezorgd maak omdat ik niets voor mijn kinderen kan doen hier in Zweden. Dit stukje heeft nu 642 woorden, dus dat is ruim twee keer zo veel èn het is geen verhaal. Ik heb een veel mooier thema in mijn hoofd, dus dat zal het wel worden. Zijn jullie al in slaap gevallen van mijn gezeur? Ik ga het in ieder geval proeren.

7 Reacties op “Ver weg…

  1. Ik ben nog steeds wakker, hahahaha

    Off Days, we kennen ze allemaal, gelukkig gaan ze ook weer voorbij, ook voor jou 😉

    XXX

  2. Ha Janneke,
    Ik ben tot tranen toe geroerd van jouw blog vandaag . Zo herkenbaar niet even iets voor je dochter te kunnen doen !!!!
    Liefs uit Puttershoek.
    Sylvia

  3. Ja, dat herken jij natuurlijk als geen ander! Hoe is het nu met haar?Wanner gaat ze bevallen?

  4. Heel herkenbaar, alleen dan andersom. Als ik mijn moeder aan de telefoon heb en ik ben ziek, dan springt ze het liefst meteen in het vliegtuig… Zo lief!

    En Zweden lijkt me zo mooi, helaas nog nooit geweest…

  5. Nou, gelukkig is het nu al weer de 24ste: nieuwe rondes nieuwe kansen!

  6. Goedenavond daar in Zweden surf net via Teunie,s blog bij jullie binnen en ben nu al gefascineerd door al die sneeuwfoto,s ik doe jullie alvast mijn groetjes en ga lekker verder op jullie blog lezen.Oh en wat fijn om te lezen dat ik niet alleen weleens chaggerijnig ben heerlijk nog meer mensen met off day dagen en ze gaan ook weer over.Groetjes uit Haastrecht van Constance

  7. Ja, herkenbaar. Ik zou ook zo even over willen om te helpen, maar helaas gaat dat niet :(.

    Gelukkig gaan off-days ook weer over 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s