Altijd wat met die Mexicanen:de terugreis


Op de heenreis naar Hermosillo kwam het shuttlebusje pas om half elf. Nu was er afgesproken dat het busje om 7 uur zou komen. Allles was geregeld en betaald. We konden zelfs om half zeven nog even ontbijten in stijl. Wij lieten ons wekken om zes uur, maar toen de telefoon ging waren we al wakker. Even onder de douche en toen we ons aan het aankleden waren, ging de telefoon weer. “There is a channel here waiting for you.” Omdat ik voor we onze vakantie gingen vieren, door de radio en de krant was geïnterviewd over die school met autistische kinderen, dacht ik dat de plaatselijke televisie nog een interview wilde afnemen. Ik vroeg of ze even wilden wachten, dat we binnen tien minuten naar de desk zouden komen. Toen we vijf minuten later met onze koffers in de hand en de deur open stonden om weg te gaan, werd er weer gebeld. The channel kon niet langer wachten en zou later terugkomen. Ik zei dat we er aan kwamen en weg waren we. Komen we bij de frontdesk, staat ons busje al te wachten! Waarschijnlijk had hij gezegd: “The travel is here” en ik had het niet goed verstaan. KWART OVER ZES!!!! Daar ging ons ontbijt. Nu bleek dat ze om zeven uur iedereen opgehaald wilden hebben en Hermosillo uit wilden zijn. We hadden gewoon verkeerde informatie gekregen! Nou ja, wij ingestapt -plaats genoeg deze keer- en daar gingen we. De zon was nog niet op. Om kwart over zeven verlieten uiteindelijk we Hermossillo. We rekenden ons al rijk. Op de heenweg hadden we er acht uur over gedaan. Met een beetje geluk kon ik deze keer om drie, vier uur in het zwembad liggen, dat met die citroenbomen langs de kant. Wij vinden het allebei heerlijk om zo’n beetje door het land te rijden, We houden er van om het landschap te bekijken, woestijn, grote kale geel/oranje rotsen, hele hoge cactussen en af en toe een dorpje,restaurantje of groepje mensen. We houden er van om tussen de Mexicanen te zitten, hun gesprekken aan te horen (die we voor 5-10% kunnen verstaan) en ik vind het heerlijk weg te dommelen tussen dat geroezemoes van stemmen en het gebrom en gewieg van de auto. Op 130 km. van de grens komt dan de eerste controle: op wapens. Iedereen moet er uit, alle bagage wordt op een band gelegd en doorgelicht, terwijl je er zelf bij moet staan. Na 20 minuten oponthoud, kan je weer verder.
En toen begon de file. Eerst stapvoets rijden, dan scheiden de vrachtwagens zich van de personenauto’s en kleine busjes. Daarna sta je vnl. stil en iedere 5 minuten schuif je een auto op. Mijn rug ging pijn doen, Leo begon een beetje te schuiven. Vanaf 12 uur(we stonden toen ruim twee uur in de file)ging het nog langzamer, waarschijnlijk omdat een gedeelte van de douaneambtenaren ging lunchen. Eindelijk om 10 voor 1, (we hadden nu drie uur en 10 minuten in de file gestaan), konden we de slagboom door. Dan ben je er nog niet, want ALLE auto’s en vrachtauto’s en bussen werden minitieus gecontroleerd. Wij hadden de pech dat er drie grote touringcars voor ons waren. Alle mensen er uit, alle bagage er uit, alles op de band, alle paspoorten gecontroleerd en gescand. Daarna werd er nog een hashhond door de bus geleid.
Om kwart over een mochten we eindelijk gaan rijden! We hadden DRIE EN EEN HALF UUR in de file gestaan om de grens over te komen. Het deed me denken aan het Oostblok vroeger. Ik begrijp dat ze vinden dat ze in oorlog zijn, maar sommigen overdrijven. Al met al kwamen we door dat leuke geintje om half zes het hotel binnen. We hadden ELF UUR in dat busje gezeten of met koffers gesjouwd! Ik had niet eens zin meer om in het zwembad te gaan en nu zal ik er waarschijnlijk nooit meer in zwemmen, want we laten dat gewoon niet nog een keer gebeuren. Er gaat nl. gewoon een vliegtuig van Phoenix naar Hermosillo. We hadden niet ontbeten, de koekjes die we de vorige dag hadden gekocht voor onderweg waren papperig, de boterhammen (in zo’n plastic ‘jasje’) hadden een verschrikkelijke plasticsmaak en de chips waren redelijk, maar met azijnsmaak. Alleen het water was eigenlijk goed. We hadden dus honger en het dichtstbijzijnde restaurant was van het Sheratonhotel bij de buren. Daar zijn we dus heengegaan en hebben HEERLIJK gegeten, zeg! Niet van die enorme hoeveelheden vlees of vis, maar mooi verdeeld met groenten(ook aspreges!) en sla. Ze hadden ook een verrukkelijk toetje van gebakken ijs, kennen jullie dat? Het is een meruengekorst(stijfgeklopt eiwit met suiker) om ijs heen wat heel snel wordt gebakken, zodat de korst hard is en het ijs nog niet gesmolten. Als we weer in Zweden zijn, ga ik het een keer maken. En nu ligt Leo te slapen en ik heb geen slaap, wan ik heb uren in het busje geslapen. Het is twaalf uur geweest. Onze vier dagen reizen, zijn er eigenlijk drie. We raken nl. ergens onderweg 8 uur kwijt. Ik hoop van gansenr harte dat we in Linköping kunnen landen, want er wordt heel veel sneeuw verwacht daar zaterdag.

7 Reacties op “Altijd wat met die Mexicanen:de terugreis

  1. Gebakken ijs….. mmmmmmm.

    Een goede reis en hopelijk valt het mee met de sneeuw?!

  2. Ahhh wat een reis weeer! Zo een soort toetje maak ik af en toe ook, ik neem dan dit recept:

    http://www.rezepte-zubereiten.de/Fisch-und-Meeresfr%C3%BCchte/9443/Ueberbackene-Eisbaiser-im-Orangenbett.htm

    Meringue heet dat hier en in Duitsland dus Baiser voor het geval je eens een recept zoekt.

    Goede reis!

  3. Als Janneke maak je overal wat mee 😀
    Geweldig! (voor ons, om te lezen)

  4. Dat is nog eens reizen. Wel, als het zo doorgaat zie ik ons de komende jaren ook in Mexico verschijnen en dan hebben we mooi wat aan jouw ervaringen. Die bus lijkt me helemaal niks. Een memorabel verslag van een memorabele reis, alles bij elkaar. En het is niks dat je 8 uur kwijt raakt maar dan die kou. Die snijdende kou. Hier verlangt iedereen zo langzamerhand naar de lente. En dan is dit België/Nederland. Maar Zweden…. sterkte 🙂

  5. Die grenspassage lijkt inderdaad op de vroegere Sovjetgrens-passage. Wachten, wachten en nog eens wachten. Vreselijk …… en vooral nooit vragen ‘waarom?’

    Wow….. Gebakken ijs lijkt me heerlijk!!!

    Ik wens verder een voorspoedige reis toe en hopelijk niet al te veel sneeuw in Zweden.

    Wat genieten we van jouw verslagen en wat maak je veel mee.

    Groetjes Mariam

  6. Goeie terugreis!!!
    Luit en Nel

  7. Oh help daar word je niet vrolijk van ; van zo’n lange busreis !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s