WE-300 Geen erkenning


Hij staarde naar de brief. Hij kwam niet meer in aanmerking! Na alles waar hij doorheen gegaan was! Ze begrepen toch dat hij had moeten wachten tot Moeder was overleden? Hij liet alles nog eens de revue passeren:
Geboren 8 mei 1943 aan het spoor in Arnhem. Enig kind gebleven met een vader die niet echt van hem hield en een altijd angstige moeder . Pas op zijn vijfde verjaardag had ze hem voor de eerste keer omhelsd. Van jongsaf voelde hij zich nergens bij horen. Hij had niet eens de naam van zijn Opa gekregen. Hij heette Job in plaats van Ary zoals Opa. Hij vroeg er Vader naar, maar die gromde dat hij niet zo bijdehand moest doen. Moeder zei dat het was omdat ze zo arm waren in die tijd, maar ze bloosde erbij. Hij kon uitstekend leren, maar zonder plezier. Op Middelbare school kregen ze de erfelijkheidswetten bij biologie. Zo ontdekte hij dat er iets niet klopte.
Zijn scherpe gelaatstrekken, donkere ogen en dik krullend zwart haar kon hij niet van zijn ouders geërfd hebben met hun blauwe ogen. Na een poosje tobben, kwam hij tot de conclusie dat zijn moeder een slippertje moest hebben gemaakt. Eigenlijk luchtte het hem op, dat hij geen kind van zijn vader was. Ver weg ging hij studeren en kwam sporadisch thuis. Toen stierf zijn vader. Eindelijk kon hij met moeder praten.
Ze bloosde weer, maar hij had geen medelijden. Uiteindelijk bekende ze, dat hij uit de trein was gegooid als baby door ouders die op transport naar Duitsland gingen. Hij was joods! Maar hij kon geen actie ondernemen. Ze hadden illegaal gehandeld door hem als hun eigen kind aan te melden. Weer moest hij wachten, Ze leefde nog 25 jaar. Eindelijk kon hij die brief schrijven. En nu dit!

Het thema voor de WE-300 is deze maand : vervallen.
Hier kun je lezen wat de spelregels zijn. Het is erg leuk om te doen. Het lijkt een beetje op beeldhouwen. Je moet het verhaal steeds een beetje bijschaven om aan die 300 woorden te komen. Soms moet je kiezen welk woord je ergens gebruikt en ergens anders weghaalt. Het is de bedoeling dat het verhaal maximale zeggingskracht heeft daardoor.

17 Reacties op “WE-300 Geen erkenning

  1. Mooi. Ontroerend. Maar wat zielig ook dat zijn moeder daar kennelijk nooit over heeft durven praten. De mensen in het dorp zullen ook wel hun eigen gedachten erbij gehad hebben.
    Echt een actie die in een opwelling en uit het goede van de mens is gedaan, zonder over de eventuele gevolgen na te denken.

    Mijn eigen verhaal is overigens helemaal van mij. Als er iemand anders op hetzelfde idee is gekomen dan in, is dat gewoon toeval.
    (Niet dat je iets anders suggereerde, maar gewoon even voor alle duidelijkheid =))

  2. Oh, wat een originele invalshoek. Echt heel mooi geschreven en wat jammer dat Job later geen rechten kan doen gelden op wat dan ook.

  3. Dank je voor je reactie op mijn weblog.
    Ik vind je WE300 erg origineel. Het lijkt op een fragment dat zomaar uit een boek komt. Erg mooi.

  4. Wat een mooi beschreven verhaal met een trieste ondertoon…zo zie je maar dat de impact van een oorlog blijvend is….

    Lieve groeten, fijn weekend, Melody

  5. Ja, vreselijk lijkt me dat om met zo iets zo lang rond te moeten blijven lopen!
    Bedankt voor jouw reacties op mijn “vervallen”.

  6. Prachtig Janneke! Kippenvel.
    Ik heb het nog eens en nog eens gelezen. Echt goed!

    Groet Roelien

  7. Mooi Janneke.. ik wil eigenlijk ook, maar kan het (nog niet) opbrengen… wie weet…over een tijdje wel…
    gelukkig is mijn kiespijn over:)…
    grts

  8. Een heftig stuk en hoe veel van die kinderen zullen zo gered zijn…..

    XXX

  9. Super geschreven hoor… al ben ik nu wel benieuwd waar hij geen recht meer op had… 😉

  10. Prachtige manier om je schrijven te scherpen. Lijkt op de methode die ik toepas “The Artist Way”. Maar die is wat spiritueler gestoeld.

    En wat een prachtig verhaal…..ik begrijp dat jij mijn grote concurrente wordt op de boekenmarkt?!

  11. WOW das een bijzondere WE-300 !

    Mooi …..

  12. Geweldig verhaal!! Proficiat, er is een pareltje geboren!!!

  13. ‘tis inderdaad een mooi verhaal. ik kan niks zo verzinnen als het niet gaat om wat ik zelf heb meegemaakt.

    off topic: wat fijn dat Leo thuiskomt!!

  14. @allen met vragen. Het verhaal is niet helemaal uit de lucht gegrepen. Mijn moeder had een vriendin . Haar man werkte aan het spoor in Arnhem en zij hadden een meisje dat joods was overduidelijk, terwijl zij en haar man blonde friezen waren.Dat meisje was net zo oud ongeveer als mijn oudste zus en die was in juli ’43 geboren. De vriendin van mijn moeder wilde er niet zo veel over kwijt, maar ze zei wel dat soms kinderen bij een overgang uit de trein werden gegooid(dik ingepakt) met een briefje tussen hun kleren hoe de kinderen heetten en wie hun ouders waren. Ik heb als geboortedatum 8 mei gekozen omdat het precies de dag is waarop het ghetto van Warschau vernietigd is èn op de dag af 5 jaar voor mijn eigen geboorte. Deze ouders konden zelf geen kinderen krijgen en hadden dus alleen dit meisje. Nu komt de fictie:In 300 woorden kun je niet zo veel kwijt, maar in ieder geval wilde ik er uit laten komen, dat de vader zich nooit heeft gehecht aan het kind, dat hij zich bedreigd voelde door zijn intelligentie en dat de moeder zich pas durfde hechten toen zeker was dat de echte ouders niet meer terug zouden komen om het kind op te eisen. Naar aanleiding van jullie vragen, ben ik op internet gaan zoeken of er iets bekend is van het meisje en ik kan tot mijn genoegen (en misschien ook dat van jullie) vertellen dat ze haar eigen naam weet. Ze staat in het geslachtregister opgetekend met de naam van haar pleegouders tussen haakjes en haar eigen naam als officiële naam. Het is haar dus niet vergaan zoals in het verhaal. Overigens las ik wel in hetzelfde geslachtsregister dat haar grootouders in Sobibor zijn vermoord op 7 mei 1943 (1 dag voor de vernietiging van het ghetto dus; ze moesten zeker ruimte maken!)en haar ouders op resp. october en november 1943 in Auschwitz zijn omgekomen. Haar moeder was in hetzelfde jaar als mijn moeder geboren en was dus 22 jaar toen ze omkwam.
    @Aline:Als je in of door de oorlog hebt geleden, kom je in aanmerking voor een vergoeding(wiedergutmachung), alleen: je moet het bewijzen. Ik heb verhalen gehoord van mensen die geen vergoedig of erkenning kregen van hun lijden omdat ze te laat reageerden of omdat ze als christenen waren opgevoed en dus geen joden meer waren. Dat is natuurlijk enorm triest, niet van het geld zozeer maar van de erkenning van leed. Dat heb ik dus in dit verhaal verwerkt.
    @JC:Wow, dat vind ik een heel groot compliment van jou. Als we ons eigen werk even goed vonden als elkaars werk, zouden de winkels uitpuilen met onze boeken!

  15. Ik was het weekeinde in Brussel dus ik reageer een beetje laat. Maar wat een verhaal. Gelukkig dat de werkelijkheid niet zo bizar was als de fictie maar het had wel gekund.

    Jouw toelichting geeft nog meer info en dat is mooi. Maar aan het verhaal doet het verder niets af. Ik las het met een mengeling van interesse, plezier en afschuw (door die vader want ik had ook niet zo’n prettige).

  16. oorlog maakt na jaren nog slachtoffers en werkt nog generatie’s door,mooi verwoord.

  17. wat een geheim hebben die ouders mee moeten torsen. je moet er toch net aan denken dat je zo afstand moet doen van je kindje.
    gruwelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s