Tenenkrommend/plaatsvervangend schaamrood


Naar aanleiding van haar logje van vanmorgen, moest ik denken aan een paar staaltjes die ik heb meegemaakt van verregaande ongevoeligheid, ontact enz.
Nu moeten die logjes in de wachtrij, in de wachtrij blijven staan. Deze eerst:Het zal ongeveer 1970 zijn dat we bij vrienden in De Pijp logeerden. Ik ben altijd vroeg op, dus ik ging brood halen om een uur of half negen. Het was druk bij de bakker, zo’n 25 man. Ik sta geduldig te wachten en achter me wordt deur opengegooid, zegt een vrouw in onvervalst Amsterdams: “Ik heb ook altijd wat, nou is mijn man weer dood!” En als je dacht dat het niet erger kon, dan heb ik nog deze voor jullie: Het was zulk weer zoals nu in Nederland, ik denk dat het in 1993 was, aan het eind van de kerstvakantie in januari. Ik ging een paar dagen naar mijn vriendin in Abcoude en ik wilde nog even een bloemetje voor haar kopen. Er is daar een piepklein, schattig bloemenwinkeltje. Toen ik daar binnenkwam, stonden er twee verkoopsters en een vrouw met een zoontje van een jaar of tien in de winkel. Met mij er bij was hij al aardig vol. De ene verkoopster was duidelijk de eigenaar en de andere was een knap meisje, lief om te zien met sproetjes. Nog voor ik geholpen kon worden, komt er een vrouw binnen met twee dochters van een jaar of 19 en hun vrienden. De vrouw die er al was, kende de vrouw die binnenkwam en zei: “Ha, hoe gaat het met jullie?” “Nou” , zei de vrouw , “Daarom ben ik hier, mijn man is vorige week bij het schaatsen onder het ijs terecht gekomen en verdronken. We komen bloemen uitzoeken” De twee dochters begonnen te huilen en werden getroost door hun vriend. De vrouw met het zoontje zei dat ze het wel in de krant had gelezen, maar natuurlijk niet wist dat het om haar man ging. Iedereen was vreselijk geschrokken. Ik probeerde mezelf onzichtbaar te maken.De eigenaresse loodste die moeder met dochters en haar aanhang snel naar een andere ruimte (die er blijkbaar nog was) met een boek met rouwstukken en de moeder met het zoontje ging snel geschokt weg. Ineens waren we met zijn tweeën de jonge verkoopster en ik. Zij maakte mijn boeket en had een vriendelijke, nadenkende uitdrukking op haar gezicht. Ik was nog steeds geschokt en voelde me ongewild getuige van een verschrikkelijk drama. Als ik in de grond had kunnen kruipen, had ik het zeker gedaan.45 jaar was die man geworden…… De eigenaresse kwam terug van achteren, ook nog geschokt. Zeg die lieve jonge verkoopster tegen haar baas : ‘Ja……, schaatsen!!…., ik denk dat ik morgen ook maar eens ga schaatsen….Heb jij al geschaatst?” Ik vond haar op slag niet meer knap en niet meer lief. Ik ben er van overtuigd dat die vrouw en dochters haar konden horen.
Heeft een van jullie wel eens een situatie meegemaakt waarbij iemand getuige gaf van volkomen onbegrip en ongevoeligheid voor het verdriet van iemand anders? Zet een logje erover op je eigen blog en laat het mij even weten, of, als je geen blog hebt, zet het dan in je reactie.

13 Reacties op “Tenenkrommend/plaatsvervangend schaamrood

  1. zo, wat een stupide opmerking van die bloemenmevrouw!

  2. O mijn hemel, wat een tactloos mens!!! Zo tactloos was ik toch niet, hè??? Ik ben nu even heel bezorgd….

    • @Wondelgijn, nee natuurlijk was je niet tactloos. Het is meer omdat dat meisje zich duidelijk schaamde voor haar moeder en jij was daar ongewild getuige van, net als ik in die winkel stond en mezelf niet weg kon maken.. Dat was eigenlijk waarom ik er aan moest denken.

  3. tjonge… soms kun je alleen maar denken: ze weten niet beter.. wellicht kon dat knappe lieve ding hier duidelijk niet mee omgaan..het is dan ook moeilijk: je verplaatsen in een ander… gelukkig kun je het leren door levenservaring en door goed voorbeeld….enne nee hoor Wondelgijn, jij was helemaal niet tactloos.. juist niet..

    grts

    • @ Clair:Dat knappe ‘lieve’ ding had helemaal niet meegekregen wat voor drama het is als je man vrolijk gaat schaatsen en nooit meer terugkomt(45 jaar!). Ze had alleen gehoord schaatsen en ze dacht : “schaatsen, …ja leuk, kan ik ook wel eens gaan doen” Ik zweer je: toen ze dat gezegd had, zag ik alleen nog maar een bot, stompzinnig gezicht!

  4. Uhhhh, of ik het mee gemaakt heb van anderen, ja vast wel, maar het schiet mij niet zo 1,2,3 te binnen, wel weet ik dat ik zelf weleens ietwat onhandig uit een hoek ben gekomen in bepaalde situaties, maar .. ja er is een maar… dan had ik een gesprek juist gemist oid en kwam dan heel vrolijk weer binnen met een opmerking, snap je wat ik bedoel?

    ook dan kun je jezelf wel onder de grond stampen op zo’n moment maar gelukkig ben ik er heel goed in om dan snel om te draaien en er gewoon te zijn als dat nodig is…

    XXX

  5. Er schiet mij even niets te binnen. Moest wel lachen om je eerste alinea: “Ik heb ook altijd wat…” zie het helemaal voor me, kan zo in een Amsterdamse tv comedie..

  6. oja, voor de duidelijkheid, het is natuurlijk té erg voor woorden, daarom doet het het ook zo goed als grap in een comedie.. Dat juffie met die schaatsen.. ook vreselijk zeg. Kan me voorstellen dat je daar door de grond wilde gaan.

    • @ Mammalien: natuurlijk! Wij gebruiken die grap al jaren in onze familie als iemand een onhandige opmerking maakt. Dat tweede verhaal is minder grappig…

  7. Vreselijk he? Ik heb toevallig onlangs zo’n logje geschreven, je vindt het hier: http://evavertelt.wordpress.com/2009/11/11/assertiviteit/

  8. Oh joh, zo iets is ook wel typisch Amsterdams hè als iemand dat zó kan zeggen!
    Wij hadden het vorig jaar met condoleren na de begrafenis van mijn vader, die in 10 dagen tijd dus ziek werd en overleden is. Kwam er iemand naar ons toe en die zei: oh ik ben toch zó geschrokken hè, ik stapte uit het vliegtuig nét terug van vakantie en toen het eerste wat ik las was een sms-je dat je vader is overleden! Nou, ik schrok toch! Dus ik keek haar alleen maar aan en zei: ‘Ja, wij zijn ook wel geschrokken…’ En toen realiseerde ze zich dat ze dit wel heel stom had gezegd.

  9. Ohhhhhh die zin ik heb ook altijd wat…ohhhhh ik vond hem echt errug….en dat meisje was echt een opmerking van een niet nadenkende puber zoiets…

  10. Zal mij vast weleens overkomen zijn maar ze schieten me nu niet te binnen.
    Soms kan ik zelf ook wel eens blunderen, maar die heb ik geloof ik uit mijn geheugen gewist. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s