pokkenreis en wiebelig


Wat heb ik me verslikt zeg, in mijn lichamelijke toestand! Natuurlijk kan je niet verwachten helemaal beter te zijn na een val van nog geen anderhalve week geleden, waarbij een aantal ribben zijn gekneusd. Eerst had ik Leo om kwart voor vijf ’s morgens op de trein naar Stockholm gezet, want hij moest naar Zürich en daarna moet hij naar Egypte. Hij komt pas in de nacht van 1 op 2 november weer thuis en dan ben ik al een paar dagen weer thuis. Taxi gebeld, keurig op tijd op het vliegveld. So far so good. In het vliegtuig was de plaats naast mij vrij zodat ik mijn tas keurig op die stoel kon zetten en niet hoefde te bukken, so far so good. Toen kwam de aankomst. Ik heb deze keer een koffer extra meegenomen en die neem ik niet mee terug, maar die gaat met de verhuizing mee terug. Wat een ellende is dat, zeg! Ten eerste moet je eerder op het vliegveld zijn om hem in te checken. Ten tweede moet je weer een half uur op die koffer wachten in Amsterdam. Deze keer duurde het zelfs drie kwartier voordat de band eindelijk startte. Ik had in Zweden al een reisadvies uitgedraaid naar Hendrik Ido Ambacht. Ik zou met de fyra gaan, hardstikke vlug. Op het perron begon het gedonder al. De trein vertrok van een ander perron dan in het reisadvies stond. Ik had bijna de Intercity naar Den Haag genomen en ook bijn de fyra gemist. Verder had ik me natuurlijk vergist in twee koffers achter je aan slepen en dan op moeten tillen bij een trap en dan weer uittrekken. Ik had speciaal en 1e klas kaartje genomen, maar toen ik bij na de fyra miste, be ik maar gauw ingestapt. Met twee koffers achter je aan door en gangpad van de trein slepen is ook niet echt an te bevelen. In ieder geval: er vond op een gegeven moment een soort bewustzijnsvernauwing plaats. Het enige waar ik nog aan kon denken was het reisadvies. De trein naar station Lombardijen vertrok vanaf hetzelfde perron als waar de fyra an zou komen, dus…..makkie zou je denken……. Maar natuurlijk liep het weer helemaal anders. Er stond geen trein toen ik aankwam, dus ik ging eens even kijken. Tegen de tijd dat ik door had dat de trein van het andere perron vertrok, was ik al helemaal gestressed. De trap af , alles inklappen, rennen naar het volgende perron, trap op. Halverwege de trap hoorde ik het fluitje, ik rennen maar de condutceur zag me niet en hij sloot de deur. Ik kon de trein nog aanraken, maar toen vertrok hij. Ik begon te huilen. Ik was compleet uitgeput en had pijn enz. enz. Toen heb ik maar de trein naar Dordt genomen. Vandaar kan je ook de bus naar HIAmbacht. Ik was net Barendrecht voorbij toen ik me ineens bedacht, dat ik maar een treinkaartje tot Lombardijen had….en daar ging de deur open voor de conductrice. Ik legde haar uit wat er was gebeurd en ze zei er niets van dat het kaartje niet geldig was. Mijn gezicht sprak zeker boekdelen. De bushaltes in Dordrecht waren ook nog verplaatst en ik wist niet waarheen. Ondertussen had mijn dochter de tijd van de bus opgezocht. Met nog vijf minuten speling vond ik inderdaad de bushalte, maar toen zei de buschauffeuse dat ze niet daar stopte, dat ik dan een andere bus moest hebben. Het was ongeveer 10 minuten lopen zei ze. Ik zei:”Doe maar, ik loop wel” en ik begon weer te huilen. Iedereen schrok zich te pletter, iedereen begon me te helpen, de chauffeuse zei, dat ze dan wel even illegaal zou stopen enz. Allemal heel lief. Uiteindelijk kwam ik vijf minuten later bij mijn dochter aan, dan de reisplaner had voorpeld. Er was gewoon niks aan de hand. Wat een paniek kan ik maken, zeg, om niks. Ik ben gewoon lichamelijk niet in orde en dat heeft zo’n impact op je veerkracht! Ik voelde me nu net mijn schoonmoeder de laatste jaren van haar leven. Die kon ook zo in paniek raken als er iets niet ging zal ze verwachtte. Ik schrijf nog verder, maar misschien niet meer vandaag.

5 Reacties op “pokkenreis en wiebelig

  1. wat een schattige lieve brief. ik dacht even. dat IK hem had geschreven! had gekund op andere tijd in andere plaats. mijn man en ik en een dochter met schoonzoon zijn huizen, of eigenlijk een groot of twee kleine huizen aan het zoeken in zweden. en zo kwam ik opeens bij jullie uit. grappig! dag en hej! ha det bra. godelieve

  2. Agossie, maar dat gevoel van heen en weer rennen ken ik hoor, jarenlang met een zware weekendtas naar Amsterdam gereisd en weer terug, op weg naar…….
    en dat gesleep van perron naar perron, ze sturen je soms van de ene kant naar de andere kant, dus dat je puleltje volliep kan ik me prima voorstellen, 2 zware koffers notabene. Ik hoop dat je wat herstelt bent inmiddels. Kus!

  3. Dag Baasbraal,
    Ik lees nog niet zo lang mee. Wat een reis! Maar waarom heb je geen taxi genomen? Geen gesleep met koffers, niet overstappen enzo, misschien in de file staan, maar je kan dan toch rustig zitten. Via Schiphol Travel Taxi zijn de kosten naar Dordrecht € 51,00 en retour € 87,00. Niet direct goedkoop, maar volgens mij weegt dat wel op tegen alle sores. Sterkte met het inpakken, afscheid nemen en met de terugreis. Ik blijf je volgen, Groet Mariam

  4. Niks te paniek om niks! Kom op meid! Dit heeft ook helemaal niks met leeftijd te maken: ik herkende dit gevoel dat je beschrijft zo goed dat de tranen ook bij mij in de ogen sprongen. Het is nogal herkenbaar! Wat jij zo stoer in je leven doet heeft nogal impact hoor, en je man is er niet en je bent gevallen en…

    Je bent superstoer dat je dit helemaal alleen doet, zo’n intense lijf kort na zo’n valpartij. Geef jezelf een compliment!

  5. dikke kus, je bent een sterke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s