Alles is relatief…


Voor het eerst in drie vier maanden had ik niet zo’n zin om iets te schrijven vandaag. Ik kan natuurlijk schrijven over de Opera waar we heen zijn geweest gisteravond.
Don Giovanni van Mozart werd opgevoerd in een zaaltje met drie rijen stoelen aan de ene kant en drie rijen stoelen aan de andere kant. In het tussenpad werd het gezongen en gespeeld. Wij zaten op de voorste rij en als het ware tussen de spelers. Het werd gespeeld door een amateurgezelschap. Soms kon je dat horen omdat ze de grote snelheid of het enorme verschil in toonhoogte niet helemaal konden volgen, maar over het algemeen was het erg mooi, ontroerend en humoristisch in die volgorde.
Ik kan schrijven dat we daarna gezellig en lekker uit eten zijn gegaan in een restaurant wat eigenlijk heel erg op De Heren van Beijerland leek en waar we nogmaals onze verbazing uitspraken over het feit dat we nu hier wonen en uit een Opera kwamen i.p.v. van een verkoopdag van SIGMA. Ik kan vertellen dat we een taxi terug hebben genomen, omdat ik voor vandaag wel weer genoeg gelopen had met mijn zere ruggetje. en dat het zo luxe aanvoelt als je af en toe zomaar een taxi kan nemen.
Ik kan vertellen dat ik vandaag in de kerk voor het eerst echt bijna alles kon verstaan en zelf meer zweeds dan Engels heb gepraat. Dat ik op de terugweg de meest gouden berk ooit zag en toch nog een poging wilde wagen er een foto van te nemen. Toen ik naar mijn tas greep, bleek die nog in de kerk te staan en toen moest ik weer terugfietsen. Daarna heb ik de foto’s genomen om ze op mijn blog te zetten, maar mijn toestel liet zich niet in de maling nemen en de berk is wel mooi, maar niet zo van goud als wanneer ik zelf kijk.

Dat had ik allemaal kunnen doen, maar ik had er geen zin in, want bij een vriendin van mij staat de wereld even stil nadat ze een knobbeltje in haar borst heeft ontdekt en een andere vriendin van mij dreigt te verbitteren nadat ze beschadigd is door mensen die alleen maar van haar hadden moeten houden.
Dan is mijn verhaal echt niet het belangrijkste ever. Alles is relatief.
Maarja, Lydia zit te wachten en de Drs. zit te wachten en misschien nog wat mensen, dus vooruit:
hier komt de berk:berk in herfst 001
berk in herfst 005

11 Reacties op “Alles is relatief…

  1. O wat erg ik haat het echt dat soort nare berichten…hopelijk is het knobbeltje goedaardig en waarom moeten mensen elkaar altijd zo kwetsen? wat voor zin heeft dat en hoe kan je dat nou doen als je van iemand houdt?

  2. He,wat een nare berichten, ik hoop dat het allemaal goed komt en zal meeduimen!!
    Groet enne ik vind het fijn om hier mee te mogen lezen, dank je wel voor je reacties op mijn blog, je bent van harte welkom!
    Roelien

  3. Ik ben blij dat je genoten hebt van de Opera en lekker luxe met de taxi terug ging, en dat je Zweeds zo goed gaat, knap hoor!!
    Alles is relatief, ik heb genoten van de mooie foto’s van de berk, het viel me hier op dat er nog maar weinig herfstkleuren zijn in de bossen. Ik had vandaag een dag met een gouden randje, iemand nam me mee de natuur in maar een gouden randje zoals deze berk………..

    Dank je wel lieve Baasbraal voor de mooie berk. XX

  4. Je kop is weer pakkend…..maar heeft inderdaad ook iets triest.
    Snap dat je geen zin had in schrijven…ik zou dan ook niet schrijven. Fijn dat je het laat weten, dan kunnen we een iedergeval even stilstaan bij mensen zoals jij omschrijf in je blog, die het moeilijk hebben. Dat laat je niet koud.
    En de berk…het goud kan ik er bij denken. 🙂
    Hou je haaks. 😉
    liefs, Lydia

  5. De berk is adembenemend goud.
    Jij bent onnoemelijk lief.
    Je geeft onbaatzuchtig en wat je geeft is als een hele warme deken.

    Loggen verrijkt mijn leven en ik ben heel blij dat ik jou in deze wereld ken….en dat je mij een vriendin noemt maakt me blij. Zo vind ik jou namelijk ook.

    En dank je wel voor de gouden berk. Ik ben stinkende jaloers dat hij niet in mijn achtertuin staat 😉

    liefs…

  6. Ik snap helemaal wat je bedoeld. Soms wordt je even met beide benen terug op de grond gezet en lijkt alles waar je je zo druk om maakt maar een futiliteit.

    En aan mijn kant van het scherm is de berk net zo prachtig goudgekleurd 😉

  7. Juist als er nare dingen gaande zijn, kun je troost vinden in de natuur, die in de herfst adembenemend mooi is. Ik hou erg van de herfst, en ik duim morgen extra mee en steek er ook nog een kaarsje bij aan. . . . . .tkomtgoedtkomtgoedtkomtgoed. . . . .

    (psst : ik heb de tweede foto van je berk ingepikt , als ik er een knutsel mee maak zal ik je op de hoogte brengen)

  8. Het leven is relatief, dat is hier maar weer eens duidelijk.
    Ik hoop dat je vrienden troost kunnen halen uit je blog en de aandacht die je hen geeft.
    Je bent een goed mens

  9. Ja, en ik mis je. ik stuur veel sterkte, energie, blijdschap, troost en liefde (die jij doorgeeft aan anderen) en genezing naar je toe. Vi ses snart! Succes met inpakken! KRAM

  10. Het maakt je altijd weer stil, hè, zulke berichten? Ik duim met jou en je vriendin mee dat het knobbeltje goedaardig blijkt te zijn!! En wat je andere vriendin betreft…. tja, dat is erg moeilijk. Want hoe veerkrachtig kan een mens zijn?? Ik hoop dat zij buiten zichzelf kan gaan (leren) staan, om dan tot de ontdekking te komen: “Hé, wat een leuk mens is dat!! Ach, verhip, dat ben ik…”
    Ondertussen gaat jou leven ook door en moet je niet zelf vergeten te genieten, hoor!! Meeleven is prima! Medelijden kan omslaan in me(d)e lijden…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s