cijferlogje (speciaal voor Repel)

Mijn moeder was een echte bèta. Als je iets zei over volgende week donderdag bijvoorbeeld, zag zij een kalender voor zich, terwijl ik gewoon iets had van “o ja, volgende week donderdag” en dan reisde ik er in mijn hoofd naartoe. Mijn moeder was naast een bèta, ook sociaal niet handig. In mijn jeugd en daarna natuurlijk heb ik met verbazing meermalen geconstateerd hoe mijn moeder iedereen die iets over haar te zeggen had (bazen en officieel gezag zoals politie, badmeesters en belastingambtenaren) alsmede iedereen die vond dat hij iets over haar te zeggen had (familie, vrienden en kennissen) stelselmatig tegen zich in het harnas joeg. Op het werk (onderwijzeres en later leerkracht op een huishoudschool) had ze voortdurend problemen met het hoofd of de directrice, met sommige collega’s en ook soms met ouders. Ze was strondeigenwijs, wist het altijd beter en wat nog het ergste was: ze had bepaalde vooroordelen (en voorkeuren trouwens) die vaak nergens op gebaseerd waren. Die vooroordelen werden dan ook in de eerste minuut van de kennismaking geboren en hadden niets te maken met de geëikte vooroordelen zoals ras of zo. Zelf was ze er van overtuigd dat ze alleen maar eerlijk was en de rest van de mensheid niet. Toen ik een kind was, geloofde ik dat ook. Voor mij was het zijn van een bèta en zo zijn als mijn moeder een beetje hetzelfde. Omdat ik niet sociaal zoals mijn moeder wilde zijn, werd ik ook beslist geen bèta. Ik wilde niet leren knutselen, ik wilde niet leren rekenen (vandaar dat ik na de kleuterschool een advies voor de BLO=Speciaal Onderwijs kreeg) en ik dacht echt dat ik het allemaal niet kon.Toen wij in de zesde klas zaten (groep 8) kregen wij rekenhuiswerk mee op zaterdagochtend, de volgende zaterdagochtend gingen we dan dat met de hele klas nakijken. Ik had het NOOIT gemaakt! Iedere keer kneep ik hem geweldig vanaf woensdag, maar toch maakte ik het niet. Ik ben nooit gesnapt, maar ik denk achteraf dat de meester het wel heeft gemerkt, maar de strijd gewoon niet aanging. Dat jaar (1960) was er een regeling dat je geen toelatingsexamen hoefde te doen voor Middelbare School als de leraar vond dat je kon. Mijn leraar vond dat ik NIET kon en dus moest ik toelatingsexamen doen. Ik werd toegelaten en ben MMS gaan doen, want dan kreeg je geen wiskunde. Omdat ik geen HBS had gedaan, moest ik een psychologische test doen voor de Logopedie-opleiding waaruit onder meer kwam dat ik de intelligentie had voor iemand die HBS-B had gedaan. Hoewel ik later ontdekte, dat een bèta zijn en sociale vaardigheden hebben héél goed samen kunnen gaan, heb ik bijna mijn hele leven last gehouden van onder andere een weerstand tegen cijfertjes. Andere weerstanden heb ik overwonnen zoals het naaien (bijvoorbeeld dit logje: KLIKKLIK).
Dit allemaal als inleiding. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik kennisgemaakt met het fenomeen BODYWRAP. Het is een heeeele grote pleister met in plaats van lijm aan de onderkant een kruidensmurrie. Waar je hem opplakt, zorgen de kruiden ervoor dat de blaasjes om de vetcellen heen verzwakt worden, zodat de vetcellen leeglopen en afgevoerd worden door het lichaam. Een kuur bestaat uit vier van die Wraps die je ergens moet aanbrengen waar je het vet eraf wil en met minstens drie dagen tussentijd. Voor je begint moet je je omvang meten waar je gaat plakken om te kijken of je centimeters verliest natuurlijk. Over de eerste serie heb ik een logje geschreven – KLIKKLIK maar weer – maar ondertussen heb ik twee series wraps gedaan en daarom volgen nu de cijfertjes, de rauwe cijfers….
Mijn taille was 114 cm.
Mijn heupen waren 124 centimeter
Mijn buik 10 cm. onder de navel heb ik helemaal niet gemeten de eerste keer.
Deze beginstand is NA de eerste wrap genomen, wnat ik kon mezelf er niet toe krijgen om me op te meten en de cijfertjes op te schrijven voor de eerste wrap. Hoe meelijwekkend kan je zijn?.
Na drie wraps en anderhalve week verder was mijn taille ———103 cm
Na drie wraps en anderhalve week verder was mijn buik bij heupen 118 cm
Daarna heb ik vier weken helemaal geen wrap gedaan. Hoewel ik tijdens die wraps geen ons was afgevallen had ik 11 resp. 8 cm. verloren.
Hoewel ik tijdens het NIET wrappen 2 kilo ben afgevalllen, heb ik op mijn taille slechts 3 cm. en op mijn heupen 2 cm. verloren.
Toen ik twee weken geleden begon was mijn beginstand dus: taille 100
———————————————————-heupen 114
——————————————-10 cm. onder de navel 119
Na de eerste wrap verloor ik al meteen 2 cm. op de taille,
————————————–11 centimeter op de heupen en
—————————————7 cm. op de billen.
Na de tweede wrap verloor ik niets, maar die heb ik omgedaan terwijl we naar Malmö reisden. Je moet je rustig houden als de wrap erop zit en ik dacht ook dat ik vier uur rustig in de auto zou zitten, maar we moesten tanken en naar het hotel en terug naar de auto en zo en ik denk dat ik toch niet rustig genoeg geweest ben. Als je zweet doe je nl. de werking teniet…..
Na de derde wrap was ik alleen 1 cm onder de navel kwijt en de eindstand na de vierde wrap is nu:
—————taille: 94 was eerst 100, daarvoor 114 = 20 cm na twee series wraps met een maand ertussen
————-heupen:: 100 was eerst 116, daarvoor 124 = 24 cm na twee series wraps met een maand ertussen
10 cm.onder de navel: 109 was eerst 119 cm…………= 10 cm na 1 serie wraps.
Het gevolg is nu dat ik maat 44/46 aankan, waar ik 2 maanden geleden met moeite in maat 48 kwam.
De volgende serie ga ik op mijn heupen doen. Ik hou jullie op de hoogte, foto’s volgen…
En nog even dit: ik krijg hier geen cent voor betaald!

Malmö, daarheen en weer terug

Malmö is de zuidelijkste stad van Zweden en het ligt tegenover Kopenhagen (gescheiden door de Grote Sont). Dat is te merken. Op de desk van het hotel stond een grote doos met folders en visitekaartjes van bezienswaardigheden. Er was NIET ÉÉN kaartje/foldertjes bij van Malmö, alleen maar van Kopenhagen. Maar ja, we waren een paar maanden geleden al in Kopenhagen met de Hansa Green Tour (moet ik nog een logje over schrijven). Eigenlijk dacht ik dat Malmö wel niet zoveels soeps zou zijn daardoor. Je bent in 15 minuten in het centrum van Kopenhagen met de trein (het station lag op spuugafstand) en ik was dan ook half en half van plan een van de twee dagen naar Kopenhagen te gaan . Ik ben DOL op Kopenhagen! Die woensdag ging Leo met een bus naar een biologische boerderij geloof ik, in ieder geval een eind weg en ik besloot eerst Malmö maar eens te gaan verkennen. Wat is dàt een leuke stad zeg! Malmö staat hier in Zweden bekend om zijn enorme aantal buitenlanders dat er woont. Ze hebben het grootste percentage ‘invandrare’ (allochtonen) van heel Zweden. Er is ook heel veel werkeloosheid en armoede in Malmö. Daardoor komt het ook weleens negatief in het nieuws in verband met vechtpartijen niks van gemerkt.
Ze hebben een prachtig centrum met oude huizen, van die hofjes achter poortjes b.v. zo
DSC_0740
DSC_0723
en ik heb wel zes kleine en grotere pleinen geteld. Alles was prachtig in oude staat gehouden en onderhouden met mooie keien op de grond en een terughoudend parkeerbeleid.
DSC_0721
DSC_0718DSC_0724
Dan stond er een knots van een kasteel middenin een prachtige groot park met verschillende tuinen waarin nog van alles bloeide. Er horen ook kassen bij, maar die zijn alleen in het voorjaar interessant heb ik me laten vertellen hoewel het Zweeds van Malmö bijna niet te verstaan is, een soort Limburgs zal ik maar zeggen.

herfst

herfst


Er stond zelfs een molen! tot 1700 was Zuid-Zweden Deens, vandaar waarschijnlijk...

Er stond zelfs een molen! tot 1700 was Zuid-Zweden Deens, vandaar waarschijnlijk…


Er rijpen zelfs nog tomaten buiten, dat is op onze hoogte niet mogelijk hoor!

Er rijpen zelfs nog tomaten buiten, dat is op onze hoogte niet mogelijk hoor!

en watdacht je dan van deze bananen? Ze staan het hele jaar door biten....

en wat dacht je dan van deze bananen? Ze staan het hele jaar door buiten….


 de agave en het olijboompje stonden al klaar om in de kas (achter mijn rug) te worden gezet voor de winter

de agave en het olijboompje stonden al klaar om in de kas (achter mijn rug) te worden gezet voor de winter


En wat bijna alle steden in Zweden gemeen hebben: dan heb je in oude kromme straatjes gelopen met van die prachtige pleintjes ertussen en ineens, ineens wordt het helemaal open en licht en kom je bij de zee (of bij het meer)! Langs de waterkant staan dan een aantal imposante gebouwen met van die prachtige markiezen aan de vensters en overal langs het water staan bankjes of complete zitgroepen.
DSC_0716
DSC_0715
De Zweden zijn gek, dus zitten ze nog buiten (soms in een t-shirt!) wanneer een normaal mens binnen bij de kachel zit. Het was heel lekker weer, een waterig zonnetje en 15/16 graden. Ik ben er al helemaal aan gewend en zit zelf ook regelmatig op een bankje bij deze temperaturen. De terrassen zijn verwarmd en er liggen overal dekentjes, maar dat gaat mij nou te ver.
Heerlijk vind ik het, dat zwerven in een grote stad, helemaal in mijn eentje! Als je samen bent, kom je veel minder makkelijk in contact met mensen. Leo is trouwens al lang niet meer in staat flinke wandelingen te maken. Bovendien kon ik zo eens rustig in winkeltjes neuzen en het een en ander kopen zonder dat Leo me maant om weer door te lopen. En leuke winkeltjes hebben ze daar zeg! Malmö is de derde grootste stad van Zweden en er waren erge leuke artistieke winkeltjes. Ik moest nog een stelletje kleren hebben, want alles wordt zo langzamerhand te groot natuurlijk. Ik heb een limegroen shirt gekocht met lange mouwen met een legging in precies dezelfde kleur en daarop een soort capetruitje in een donkergroene tint.Ik heb een grijs rokje , maar dat hoort eigenlijk bij mijn paarse t-shirt met legging. In een andere winkel vond ik een lange broek, precies in de twee groene kleuren die het shirt en het capetruitje waren! Ik heb nu drie goed passende broeken met iets erop en drie(iets minder goed passende) rokken met iets erop. Dat is toch niet overdreven, zeg nou zelf! Meer heb ik eigenlijk niet nodig, want ik loop hier thuis natuurlijk in een slobberbroek en een oud t-shirt
Er was ook een Marimekkowinkel met kleding, stoffen, meubels en serviesgoed. Ik kan daar kwijlend rondlopen. Ik had bijna een prachtig stervensduur tafelkleed gekocht, maar we nemen de tafel waar het op past niet mee naar Nederland, bedacht ik me gelukkig net op tijd saved by the bell.
En in de wereldwinkel, die ook al mooiere spullen had dan de onze in Linköping, vond ik eindelijk precies wat ik zocht om op/onder/bij mijn nieuwe witte winterjas te doen: een fleurige/veelkleurige soort grote col/sjaal/muts met bijpassende vingerwanten (open aan de toppen) in een prachtig bij elkaar passend groen, paars, lila met turquoise en blauw. Ik ben weer een gelukkig mens!
De volgende dag ben ik naar een ander deel van Malmö gegaan wat iemand mijn aanraadde. Het was een soort Crooswijk van Malmö met allemaal buitenlanders. Er moest een grote groentenmarkt zijn met allemaal exotische groenten voor de buitenlanders. Je kon er ook heerlijk en exotisch lunchen, dus dat leek me wel wat. Wat het lunchen betreft, had ze helemaal gelijk. Het was jammer dat ik maar 1x kon eten, want ik kon bijna niet kiezen tussen wel acht verschillende exotische restaurantjes waar je voor 65 Kroon (€7,00) meer dan genoeg kon eten. Wat de groentenmarkt betreft: hij háálde het niet bij de markt van Rotterdam of de Albert Kuijp bijvoorbeeld. Dan heb ik het nog niet eens over de Markthal natuurlijk die nu in Rotterdam staat en die ik nog niet in werking heb gezien….. Misschien dat zoiets exotisch is als je je hele leven alleen maar in Linköping of Gävle hebt gewoond, maar er stonden een stuk of zeven kramen en ik heb geen groente gezien die ik niet al kende. Toch vond ik het leuk om in dat gedeelte van de stad te komen, met allemaal buitenissige winkeltjes (voetmassage, 2e hands meuk, Turkse/Pakistaans/Griekse/Chinese supermarktjes en mensen in allerlei kleuren in de straten enz. Ik hou van dat soort buurtjes.
Voordat ik naar ‘Crooswijk’ ging, was ik ‘s morgens eerst met Leo meegelopen die bij de EON moest zijn voor zijn tweede dag. Het was 15 minuten lopen vanaf het hotel volgens de organisatie van de conferentie, maar wij deden er samen meer dan 25 minuten over en Leo was bijna uitgeput toen we (5 minuten te laat) aankwamen. We hadden afgesproken dat hij terug een taxi zou nemen, want na een dag werken ben je natuurlijk nog veel moeier. Hij was echter eigenwijs geweest en was toch terug gaan lopen. Toen hij de hotelkamer binnenkwam, was hij zo uitgeput, dat hij moest overgeven! Pfff, nou, weer wat geleerd! Het valt niet mee als je conditie je in de steek gaat laten. ‘s Avonds zijn we naar een restaurantje om de hoek gegaan dat ik van tevoren al had uitgezocht.
Vrijdag zijn we door het binnenland teruggereden, van de snelweg af. Ik kan ontzettend genieten van rijtochtjes in Zweden zo: kleine houten huisjes in allerlei kleuren, bos, heuvels, kromme weggetjes en dan ineens een meer: vakantie in eigen land!. Het kost echter wel een heleboel tijd, dus we waren pas om half vijf thuis. Over Kopenhagen schrijf ik in een volgend logje….

In het diepe, diepe zuiden van Zweden.

Een half uur geleden ongeveer zijn we aangekomen. 400 kilometer naar het Zuiden en nog steeds zijn we (net) in ons eigen land. Iedere keer weer verbazen we ons erover hoe ver het is, ook als je terugkomt uit Nederland bijvoorbeeld. Dit wordt een kort logje, want ik kwam erachter, dat ik wel de computer, maar niet het snoer en de koptelefoon heb meegenomen. Dat wordt dus niet een filmpje kijken vanavond als Leo al slaapt……. Dat wordt ook geen foto’s plaatsen, want dat duurt te lang…… Het regent hier, maar de bomen onderweg waren prachtig. Nu gaan we eten met een paar Grieken en wat Zweden, denk ik, die oor Leo’s conferentie zijn gekomen, spreek jullie later.

Alles voor de punten…..

Leo en ik zijn echte potters. We bewaren ALLES! Daar hebben we de gebruikelijke excuses voor: “kan ik nog wel eens nodig hebben, het is nog niet kapot, als ik weer aankom kan ik het weer aan, als ik weer afval kan ik het weer aan, volgende zomer ga ik het wèl dragen, het is een erfstuk, mijn oma/opa heeft het zelf gemaakt, de kinderen moeten toch íéts hebben om mee te spelen als ze komen (ja, maar niet een hele kast vol toch?)” enz. enz. enz. Toen we naar Zweden gingen verhuizen, heb ik een hele strenge selectie gemaakt, dus we zijn al een heleboel kwijt. Daarvoor hadden we ales bewaard wat ons huis was binnengekomen. Zo hadden we 20 jaar kerstkaarten in huis bijvoorbeeld. Als kind speelde ik altijd met de ansichtkaarten bij mijn oma, maar dat wordt tegenwoordig niet meer gedaan… Ik had een primus die nog van mijn moeder was geweest toen ze als meisje voor het eerst ging kamperen, nou ja: vul maar in, ik had het.
De huizen in Zweden hebben allemaal veeeeeel bergruimte. Ten eerste hebben ze hier ruimte genoeg en ten tweede moet je veel bergruimte hebben om de winterspullen in de zomer en de zomerspullen in de winter kwijt te kunnen. Maar een huis met 5 kamers met allemaal minstens1 kast, een grote woonkeuken met plenty bergruimte, een grote serre, een dubbele garage met schuur erachter, een houthok, een speelhuisje en een logeerhuisje voor twee mensen, is echt meer dan genoeg om al je spullen kwijt te kunnen. Het is meer dan genoeg om alles wat je huis binnenkomt, daar ergens op te bergen. So far so good, ik denk dat jullie het plaatje wel een beetje rond hebben.
Wij willen volgend jaar aan het eind van de zomer ons huis verkopen en terug naar Nederland verhuizen. Daarvoor wachten nog drie operaties (Leo heeft vandaag gehoord dat zijn prostaatprobleem niet met medicijnenkan worden verholpen en dat hij dus eerst geopereerd moet worden daaraan voor zijn niertransplantatie) en de daarbij behorende herstelperiode als het allemaal goed gaat…….. Ik wil dus het huis voor een groot deel opgeruimd hebben, zodat het qua verkoop goed oogt en dat we niet een hele zooi naar Nederland mee terug nemen op een driekamerappartement of dat we met een verhuzing in zicht en ziek, zwak en misselijk die hele zooi nog moeten uitzoeken. Via haar kwam ik in contact met deze website. Nou heb ik altijd een beetje moeite met zo’n groepsgebeuren. Ik pas niet goed in groepen, ik ben meer een individualist. Ik krijg daar faalangst van. Met die groepen voor de lijn en mij is het ook nooit goed gekomen. Als er druk op mij gezet wordt, zo van: “kom op WE hebben afgesproken dat….” ben ik meestal al weg. Ik wil wel graag opruimen, maar, nou ja, ik had dubbele gevoelens. Dus heeft mijn vriendin heel braaf alle mailtjes geforward en deed ik ‘voor spek en bonen’ mee zolang. Maar het is heel LEUK! Na een aantal dagen kreeg ik een beetje overzicht over hoe ik het zelf kon aanpakken en ik had zelfs een paar keer, dat ik dacht: “Eigenlijk moet ik daar ook eens beginnen met ruimen” en dan was er de volgende dag een mailtje waar dezelfde suggestie gedaan werd. Ik kreeg ook een beetje een idee hoeveel dingen ik inderdaad weg zou kunnen doen in de maand october en toen heb ik me toch maar opgegeven…….
500 punten moet ik halen en ik heb er al 400 ruim. Dat zoiets simpels als het halen van punten me nu over de streep heeft getrokken, verbaast me, maar het werkt echt! Ik kijk nu met hele andere ogen naar alle spullen. Ik heb al zeven ongeopende pakken maïzena uit 1999 weggegooid en een pak Koopmans broodmix uit 2005. Moet je nagaan, dat heb ik hierheen meegenomen en dat zou ik dan weer mee terugnemen! Ja, ik hoor jullie lachen! Toch is zoiets een hele grote stap voor mij. Ik heb een hele stapel oud en te groot ondergoed tot lappen verknipt en die gooi ik nu weg als ze vuil zijn.Ik heb glazen weggegooid, goede glazen maar dan in de vorm van een laars. Ik heb twee dekbedden weggedaan en nog kunnen hier 8 mensen slapen als het moet. Mijn twee dekens, prachtige wollen effen dekens, heb ik nog niet kunnen wegdoen, maar nu dacht ik om het misschien aan een bedelaar te geven, die zijn er hier genoeg in Zweden.
Ze had een leuk mailtje over loslaten en dat sommige mensen niet meer kunnen loslaten zodra ze iets in handen hebben. Dat heb ik ook bij mezelf geconstateerd. Gisteren kreeg ik een doosje in handen waar zes kleine glazen schoteltjes in zitten. Dat gebruikte je vroeger om je glaasje bowl op te zetten of om pinda’s of een chocolaadje op te leggen als je iets te drinken kreeg. Die schoteltjes zijn van mijn oma geweest, bij mijn moeder terechtgekomen en nu bij mij. Ik heb ze, in de vijf jaar dat ik hier woon, nooit gebruikt ik wist niet eens meer dat ik ze had! Ik keek ernaar en dacht: “Die doe ik weg”, maar toen ik het in handen kreeg kwamen al die herinneringen boven van verjaardagen bij mijn oma met kersttakken aan de muur en gekleurde lichtjes (mijn oma was 23 dec. jarig) en advocaatjes met slagroom en de broers en zussen van mijn oma en opa…….. Toch heb ik het nu in de doos gedaan die naar de Second Hand shop gaat. Haar voorstel is om als je iets moeilijk kan loslaten als je het eenmaal beet hebt, om iemand anders het tevoorschijn te laten halen en jou te laten beslissen of je het wil houden of wegdoen zonder dat je het aanraakt. Dat is een zinloos advies in mijn geval, want Leo wil HELEMAAL NIETS wegdoen…. De meest lelijke ouwe meuk van cadeautjes die hij 25 jaar geleden heeft gekregen op lezingen en buitenlandse werkbezoeken staat hier opgepropt en verschrikkelijk veel stof te verzamelen… Ik heb de moed nog niet gehad om aan zijn spullen te beginnen en de confrontatie aan te gaan en dat is ook nog niet nodig. Ik ben nu in de keuken bezig en moet nog 6 laden, daarna heb ik de spullen in de badkamer te doen, ik moet nog boeken uitzoeken en toen ik vanmorgen in de auto wilde stappen, viel mijn oog op een prachtige verzinkte, onverwoestbare SNIJBONENMOLEN in de garage die ik blijkbaar mee heb genomen hier naartoe!!! Vroeger hoorde een snijbonenmolen tot een waardevol onderdeel van de uizet. Tegenwoordig snij ik driehoekjes van de snijbonen en ik maak ze al helemaal niet meer in ….o, waar zijn de tijden van de blote kindertjes in het gras? (snijbonen met witte bonen ingemaakt) De snijbonenmolen is van mijn oma geweest en ik heb de beste herinneringen aan het samen snijbonen snijden en inmaken. Het is echter een groot, onhandelbaar ONDING en ik wil hem beslist niet mee naar Nederland nemen. Dat ga ik ook niet doen, maar ik heb hem nog niet aangeraakt………

Elk nadeel hep z’n voordeel

We hebben best een drukke zomer gehad. Daar ga ik allemaal nog niet meer over loggen. Wat ik vandaag met jullie wil bespreken, is het crashen van mijn computer, zomaar terwijl ik een reactie op Facebook aan het typen was en het was niet eens een rare reactie Ik kreeg een waarschuwing dat Facebook gesloten werd, ik kreeg een waarschuwing dat Internet afgesloten werd, ik kreeg een waarschuwing dat het programma gesloten werd en toen werd alles zwart. Toen ik hem weer opstartte, bleef hij grijs….. niks, niks niks. Ik wist meteen dat het ernstig was. Moet je weten: er zaten 7000 foto’sop en zeker 50 documenten van lessen, toespraken en verslagen van vergaderingen enz. EN IK HAD GEEN BACKUP GEMAAKT!!! Stom stom stom, maar ja: te laat….. Na overleg met de Technicus, stuurde hij via Leo’s computer en een stick waar ik dat op kon zetten, een herstelprogramma. Als dat een dag of twee erop zou staan, zou die het waarschijnlijk wel weer doen. Niks hoor: na twee dagen had hij 5% van de files gerepareerd en kwam hij geen % meer verder. Goede raad was duur. Zij wonen drie uur rijden bij ons vandaan en ik had al zoveel gereisd in de zomer. Uiteindelijk hebben we de computer gewoon met de post gestuurd en hij heeft hem opengemaakt.
Ondertussen besloot ik eens naar het garantiebewijs te kijken. Ik had hem ongeveer twee jaar geleden gekocht en hij had twee jaar garantie, dus het zou er om spannen. Het was 10 augustus dat ik hem vond en op het garantiebewijs stond 12-08-08. Ik dus meteen de volgende dag naar die zaak. “Ja” zeiden ze ” de garantie is eigenlijk verlopen, maar we zullen het wel even toch opsturen, wantals het zo rond de dagen is, willen ze er toch nog weleens een nieuwe schijf in doen” Toen ik hem erop wees dat de garantie nog niet was verlopen, bleek maar weer eens hoe Hollands we nog steeds denken. In Zweden schrijven ze de data andersom: ze beginnen bij het jaartal, dan volgt de maand en tenslotte volgt de dag…… Ondertussen had ik de computer al opgestuurd, maar dat was geen probleem. Dan moest hij maar naar de El Giganten daar gaan met de computer en dan zouden ze er een nieuwe schijf in zetten…..
De technicus is er zeker twee weken mee bezig ge weest, maar de uitslag was fantastisch! Hij heeft 66% van de bestanden gered en dat waren vnl. de foto’s. Bijna alle documenten zijn weg of nu niet meer te openen, maar de meeste foto’s zijn gered. Nadat hij alles eraf had gehaald wat er eraf te halen was, heeft hij hem bij El Giganten ingeleverd en die hebben er een nieuwe harde schijf in gedaan en hem naar mij opgestuurd. De foto’s stonden helemaal niet meer in mapjes, maar kris kras door elkaar en nu ben ik dus aan de grote taak begonnen om alle foto’s opnieuw te classificeren op onderwerp en binnen het onderwerp op datum.. Het is nog niet klaar, maar ik ben een heel eind gekomen. Het leuke is, dat ik weer foto’s ben tegengekomen waarvan ik niet eens wist dat ik ze nog had en ook hoe kinderen veranderd zijn in de loop der jaren. Ik heb, laten we zeggen, door 50 fotoalbums gebladerd. Jullie kunnen dus de komende tijd fotologjes verwachten over allerlei onderwerpen. En omdat ik zooo blij ben dat ik allerlei foto’s heb, volgen er hier een paar waar ik vooral verrukt van was.

mei 2009 15 maanden oud, nog in het huis in Puttershoek
2009-05-31_18.43.54
en nu met zijn kleine broer die dezelfde leeftijd heeft als hij toen…
DSC_0640
2006 met het vest dat ik uit Praag voor haar had meegenomen..
2006-11-20_15.39.03
en hier in gesprek met een lief klein nichtje
2014-01-20_13.25.49
Nog twee, omdat het verschil zo groot is.
2009-11-26_13.39.00

en nu

DSC_0539

Als mijn computer niet gecrashed was, had ik nu niet al die leuke foto’s bekeken en had ik een behoorlijke indeling niet gemaakt.
‘Elk nadeel heb z’n voordeel dus

Niets menselijks is mij vreemd….

Eigenlijk vond ik mijzelf iemand die geen vooroordelen had. Ik heb gewoon niet de neiging om het gedrag van een persoon op een hele bevolkingsgroep af te schuiven. Ik leg niet zo snel een stigma op iemand….
Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik aan het afvallen (18 kg. op dit moment, maar dat terzijde) en ik ben tevens hevig aan het trainen en zwemmen (en wandelen bij ons in het bos met een snelheid van 5.2 heuvel op heuvel af, maar dat terzijde). Ik heb het allemaal zelf een beetje bedacht hoe ik het meest effectief train, maar ik was er natuurlijk niet zeker van of ik het ook goed deed. Toen ik dus op een gegeven moment een foldertje in handen kreeg met een aanbieding van 6 lessen van een persoonlijk begeleider in een klein groepje van vijf met allemaal een eigen programma, besloot ik om het er een keer op te wagen en het geld ervoor uit te geven. De persoonlijk begeleider bleek een blonde Viking-kleerkast te zijn van een jaar of 23 met een weliswaar kanp, maar verder nogal dom gezicht. Ik had er al meteen spijt van!
We hadden eerst een persoonlijk gesprek waarin hij vroeg wat ik wilde bereiken en waarom. Hij testte wat dingetjes, so far so good. Nu moeten jullie eerst weten, voor degenen die mij nog nooit gezien hebben, dat ik nogal …ehm… levendig praat en gebaar. Ik weet uit ervaring dat er mensen zijn die denken dat ik ruzie aan het maken ben als ik dat doe. Voor Zweden, met hun flegmatieke, gelijkmatige gedrag, ben ik een soort tijdbom soms, die ieder moment kan ontploffen. Ik vertelde dus tegen Samuel dat ik een gevoelloos stuk heb in mijn linkerbeen en of hij misschien wist of dat ernstig was en waar dat vandaan kon komen en ik zag hem afhaken. Hij zou het aan iemand vragen en of ik dan donderdag op de eerste bijeenkomst kon komen. Volgens mij luisterde hij helemaal niet meer. Maar goed, ik had betaald, dus ik was er. We waren inderdaad met vijf meiden. Drie ervan waren jonge, afgetrainde meiden en de vierde was iemand die een jaar of tien jonger was dan ik en duidelijk minder sterk dan de andere drie, maar duidelijk meer getraind dan ik. Na de warming up kregen we ieder ons eigen programma. Ik kreeg een programma met gewichtjes! Het zat heel simpel in elkaar tè simpel naar mijn smaak. Ik kreeg een cyclus van 3×3 oefeningen die ik allemaal 16x moest uitvoeren en een cyclus 3x bijvoorbeeld 16x een gewichtje naar je toe halen, 16x een gewichtje op een andere manier naar je toe halen, 16x een balgewicht van de grond omhoog zwaaien en weer naar de grond laten komen,16x met een elastiek onder je voeten zijwaards lopen en weer terug, 16x de benen strekken en weer buigen terwijl je op een laag bankje zit, zulke dingen. Ik balen als een stekker. Hoe kan je dáár nou gewicht mee verliezen? Nou, ik had het verschrikkelijk mis! Binnen vijf minuten was ik aan het zweten als een otter over mijn hele lijf…… Samuel liep ertussendoor en ik had min of meer het gevoel dat hij aan mij het minste aandacht besteedde. Af en toe liet hij me wel eens vertellen hoe ik het beleefde en dan knikte hij wat en keek weer vaag weg. Maar dan kwam hij de volgende keer en zei: “en als je het nu eens zo probeert?” en dan had hij een nieuw schema geschreven! Het was gewoon een prachtig, simpel, goed in elkaar zittend programma om spieren op te bouwen en gewicht te verliezen. En hij luisterde wèl! Hij was gewoon een beetje Zweeds, daar moet ik soms aan wennen. Ik ben dus van mijn ‘het-is-een-kleerkast-dus-hij-is-dom-en-oppervlakkig-vooroordeel’ afgestapt en toen was het tijd om maar meteen van een tweede vooroordeel af te stappen, nl. dat antirimpel- en andere schoonheidsmiddelen per definitie niet helpen. Toen ik de laatste keer in Nederland was, in september, heb ik via haar kennisgemaakt met de zgn. bodywrap. Als je afvalt, verlies je niet op alle plaatsen evenveel vet. Omdat ik een snee in mijn buik krijg als ik geopereerd word, wil ik daar zoveel mogelijk vet weghebben. De bodywraps beloven dat het vet eronder wordt afgebroken en met de bloedbaan wordt afgevoerd. Het is een kuur van vier pakkingen met speciale kruiden die je op de plaats moet plakken waar je vet wilt verliezen met drie dagen ertussen iedere keer. Voor je begint, moet je de plaats opmeten en dan kijken tussen de eerste en tweede enz. hoeveel centimeter je kwijt bent. Daar ging het bij mij al fout. Ik vergat de eerste keer op te meten en daarna kon ik mijn centimeter niet vinden Ik ben dus begonnen met meten voor de tweede pakking. Voor de zekerheid heb ik ook mijn taille gemeten, hoewel daar geen pakking kwam. Zoals gezegd: ik verwachtte er niet veel van. Maar hier komt het goede nieuws: bij mijn buik ben ik 6 centimeter kwijt en bij mijn taille liefst 11! En dit hoewel ik in die tijd niets in gewicht kwijtraakte. De afgelopen week (het is nu twee weken geleden dat ik de laatste pakking deed) ben ik wel afgevallen, maar ik heb geen centimeters meer verloren bij mijn heupen en taille. Ik gebruik ook firminggel en ik heb het gevoel dat het helpt. Ik ben helemaal om!
Door het overwinnen van twee vooroordelen heb ik de hoop dat ik de wereldvrede een stukje dichterbij geholpen heb. en zo niet, dan heb ik in ieder geval een aantal mensen aan een belegde boterham geholpen En jullie? Wat zijn jullie vooroordelen en doe je er wat aan om ze te overwinnen? Ben benieuwd naar je verhaal….

Dankbaar 5

Dit is het laatste bericht over dankbaar. De andere vier staan in de vorige posts. Het is een regelrechte kopie van het bericht op Facebook eerder verschenen.

Dag 5: Ik ben dankbaar voor het feit dat ik in deze tijd geboren ben en voor de plaats waar ik geboren ben. Zeker ook omdat ik een vrouw ben. Er is een tijd geweest dat ik er niet zo blij mee was dat ik een vrouw ben, omdat je minder rechten hebt, tenminste toen ik klein was, maar dat is helemaal over sinds ik moeder en vrouw van ben. Op de kleuterschool kregen de jongens timmerles en wij mochten leren ramen zmen en met stoffer en blik ‘werken’….Als kind en ook later heb ik er vaak over nagedacht wat er van mij geworden was als ik – pakweg – 1810 geboren zou zijn. De kans groot dat ik niet had leren lezen en met een jaar of tien aan het werk had gemoeten. Mijn oma is van 1894 en moest als tienjarig meisje bij mensen in de huishouding gaan werken Zeven dagen van 6 uur ‘s morgens tot 11 uur ‘s avonds en ik geloof dat ze de zaterdagavond vrij had.
Als ik tot de weinige gelukkige rijken had behoord, had ik misschien wel leren lezen en schrijven, maar ik was op een huwelijk en het voeren van een huishouding voorbereid. De vrouwen hadden helemaal geen rechten, geen stemrecht en geen erfrecht zelfs. Ik vraag me af hoe ik dat gedaan zou hebben met mijn eigenwijsheid. Misschien was ik wel een Virginia Woolf of zo geworden, die getemd moest worden. Ook moet ik er niet aan denken ergens anders geboren te zijn dan in Europa. Moet je je voorstellen dat je geboren wordt in Achter-Indië en dat je dan met je achste trouwt! Of in China en dat je dan je voeten worden omwonden, zodat ze klein zullen blijven. Mijn over-overgrootouders trouwens woonden gewoon in Nederland in Monnikendam,, maar in 1825 werden ze verscheept naar de veenkoloniën en ze hebben hun familie nooit meer teruggezien. Dat is ook zo heerlijk van deze tijd. Stel je voor dat wij naar Zweden waren verhuisd, zeg 30 jaar geleden! Dan had ik hier gezeten in het platteland, waarschijnlijk nog zonder auto, zonder computer, misschien met TV en telefoon, maar errug geïsoleerd natuurlijk. Nu heb ik vrienden over de hele wereld, waarvan ik de helft nog niet eens kende toen ik ging emigreren! Fantastisch toch? Als ik een recept nodig heb, of ik heb een speciale groente of speciale vis gekocht, klik ik even op het Internet en er komen 25 recepten uitrollen. Ik volg quiltcursussen online en bekijk tuinen en bijzondere planten op het www. Mijn kleindochter heeft me vanmorgen nog geskypt dat ze uitzichzelf op het potje had geplast en soms lees ik ze voor via Skype. De kinderen maken hun verjaardagscadeautjes open op Skype en kunnen meteen bedanken. Nee, ik vind het een heerlijke tijd. Dankbaar ben ik dus voor het feit dat ik in deze tijd geboren ben en in West-Europa.
Dit waren mijn vijf dagen dankbaarheid. Nu moet ik een aantal mensen nomineren. Ik nomineer Wendy Colpa, Nel Hofstra (als het gaat hoor Nel!) Lieke van Wermeskerken en Galina Erkamp. Dat zijn er vier, dus als iemand waar ik niet aan heb gedacht graag over dankbaarheid wil schrijven, GRAAG!!