Leo is overleden

leo-is-overleden

Mijn hart huilt

“En weten jullie het toch nog een beetje gezellig te maken met zijn tweeën?”

Dat vroeg een vriend van ons een paar dagen geleden toen we een skypegesprek hadden. Ik moest er flink over nadenken. We zijn zo bezig met de verzorging van Leo – ligt hij goed? Is dat rode streepje een begin van doorliggen? Heeft hij zijn medicijnen gehad? Is de ambulance er al om hem te halen? Is de ambulance er nu nog niet terug? Waar zou hij vandaag eens trek in hebben? Ben ik op tijd thuis? Zal ik hem nog maar een slaappil geven? Heb ik tijd om nog een verhuisdoos uit te pakken?enz. enz – dat iets als GEZELLIGHEID nu niet iets is waar ik bezig mee ben.Maar toen hij dat zo vroeg, heb ik besloten om bewust gezelligheid in te bouwen. Voor mij is gezelligheid altijd verbonden met lekker eten en daar is natuurlijk nu geen sprake van. Dus nu heb ik mijn verzameling kaarsen, kandelaars en theelichtjes opgediept uit de verhuisdozen en sinds twee dagen branden we we elke avond een hoop kaarsen zodra het donker wordt. Je moet toch wat…. En ik maak het me gezellig door heerlijke(Hollandse) maaltijden te koken helemaal alleen voor mij! Ik MOET ook goed voor mezelf zorgen, want ik mag niet omvallen.

 

S

dsc_0227

draadjesvleesmetrode kool en appeltjesen aardappelpuree (zelf gemaakt)

dsc_0220

witlof met ham en kaas uit de oven

dsc_0226

hetzelfde draadjesvlees, maar dn metspinaie á la creme

Sinds mijn logje over de toestand van Leo, was er eigenlijk vrij weinig veranderd tot een  week geleden. Nu doet zijn rechterarm zeer en funcioneert niet helemaal goed. In zijn linkerarm heeft hij een shunt, dus daar moet je ook voorzichtig mee zijn. In overleg met de huisarts zijn we nu begonnen met paracetamol 3x 1000en dat heeft goed geholpen. Hij beweegt meer en kan beter meehelpen met de verzorging..Het slapen ’s nachts is een groot drama. Hij raakt ieder gevoel voor tijd kwijt ’s nachts en roept dan soms ieder half uur (of vijf minuten later weer)dat hij iets wil, water, of hoger liggen of er zit een kreuk in het laken. Ik heb langzamerhand veel respect gekregen voor die prinses (op de erwt). Ik neem zijn klachten allemaal heel serieus, want als je eenmaal doorligwonden hebt, kom je er bijna niet meer vanaf. Na twee bijna geheel doorwaakte nachten, ben ik oplossingen gaan zoeken voor mijn irritatie (ik kan er mijn hele leven al heel slecht tegen om uit mijn diepe, diepe slaap te worden gehaald). We geven de (superzware!) slaappillen iets eerder op de avond, zodat dat onrustige, dat vechten tegen slaap en track of time verliezen nog in de avond komt als ik nog gewoon wakker ben en dat hij ’s nachts wat beter slaapt. Als hij overdag uuuuuren slaapt, ga ik ook maar een paar uurtjes plat. En wat ook goed helpt is, dat ik naast hem in de schommelstoel ga zitten in de nacht met mijn dekbed over me heen een beetje soezen. Als hij dan  onrstig wordt, registreer ik dat sneller  en kan ik hem sussen voor het paniek  wordt. Is hij dan goed rustig, kan ik zelf ook naar bed om een uurtje of twee te slapen. Een andere oplossing die er gaat komen is, dat een van de kinderen 1x per week bij hem gaat slapen zodat ik een nacht goed door kan slapen. Ik ga dan in een ander deel van het huis slapen, zodat ik hem niet hoor.

Drie dagen per week werkte Leo en drie dagen per week dialyseerde Leo. Eind maart zou zijn laatste project afgerond zijn en dan had hij alleen nog en een promotie als promotor in Rotterdam eind april en twee/drie weken in Rotterdam in de zomer. Leo is ooit het off campus Ph.D gestart met zijn Amerikaanse collega en dat programma bestaat nu 22 jaar.In de zomer of de herfst komen de studenten bij elkaar en zijn er colleges, workshops, bezoeken op locatie en persoonlijke begeleiding bij het maken van het proefschrift. Hoewel Leo de laatste zeven jaar in Linköping heeft gewerkt, was hij nog steeds nauw betrokken bij het programma. Door zijn dialyse kon hij er niet meer bij zijn als het programma in een ander deel van de wereld was, maar deze zomer was het in Rotterdam.Hij had zich er erg op verheugd. Het zou de apotheose worden van ´het einde van zijn carrière, een succesvolle carrière kan je wel stellen.Deze doelen heeft hij allemaal NIET gehaald.

Toen duidelijk werd dat hij zo ziek was/zou worden dat beterschap er niet meer inzit, had hij nog twee doelen: hij wilde naar Nederland om daar nog de laatste tijd te wonen èn hij wilde de tweeling die mijn zoon en schoondochter zouden krijgen, nog meemaken. Dàt zijn de doelen die hij WEL heeft behaald.

mijn-hart-smelt

smelt

Ondertussen zijn er al verschillende vrienden en oud-collega’s langsgekomen waarmee herinneringen konden worden opgehaald.We hebben zijn twee oorkondes aan de muur gehangen en ook het ambulancepersoneel en de wijkverpleging vragen hem wat hij dan zoal  gedaan heeft voor werk. Soms is dat uit beleefheid om het gesprek op gang te houden, maar er zijn ook een aantal mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in zijn expertiseveld.

dsc_0228

Maar het is vooral heerlijk om de kinderen en kleinkinderen (behalve eentje) zo dicht bij ons te hebben. 3x per week hebben we wel een kind met kinderen, soms komen ze’s avonds even een uurtje langs, soms komen ze met het hele gezin, soms alleen eentje met een van hun kinderen of helemaal zonder.Soms komen ze een hele of ruime halve dag om te helpen kasten in elkaar te zetten, dozen helpen uit te pakken en op de trampoline te springen die in de tuin staat….. We hebben samen het hele nieuwe huisje geverfd en aan styling gedaan. Ik kreeg ook een telefoontje van onze oude pleegdochter, die nu 20 minuten bij ons vandaan woont. Zij bood aan dat ik haar ieder moment kan bellen en dat ze dan komt. Zij zit het dichtste bij op dit moment. “Ik ben  niet vergeten wat jullie vroeger voor mij gedaan hebben hoor!” zei ze. “Ik wil graag wat terug doen als het kan” LIEF hè? Ik voel me echt aan alle kanten gesteund, maar het stuk, dat laatste stuk met Leo, kan niemand van me overnemen en dat wil ik ook niet. Gisteren en vandaag slaapt hij zowat de hele dag ononderbroken (behalve die ellendige nachten!).

Het kan zomaar zijn dat hij steeds meer gaat slapen, maar het kan ook zijn dat hij weer terugbounced van deze periode……. We blijven afwachten. Ik zit nog steeds liever hier aan de tafel  naar een slapende man te kijken dan dat ik hier alleen zit zonder naar hem te kunnen kijken……

Van hier naar daar en weer terug.

dsc_0178De reis naar Nederland per ambulance duurde 17½ uur.  Er kwamen een verpleegkundige en een chauffeur. Ze waren enkele uren te vroeg en wij hadden nog niet op ze gerekend. Om half zes ’s avonds vertrokken we. Leo was nostalgisch toen we wegreden. “Dat zie ik nooit meer terug” zei hij. Bij het verlaten van Zweden zei hij dat ook en bij het verlaten van Denemarken nog een keer en bij het verlaten van Duitsland weer. De reis zelf was nog behoorlijk comfortabel. Ik mocht bij Leo achterin zitten op een heerlijke stoel. We hadden eigen dekbed, kussens en dekens meegenomen. Leo lag dan wel op een smalle brancard, maar hij hoefde niet helemaal ingesnoerd. Dat moest hij in Zweden wel altijd, maar dat was dan een kort ritje naar het dialysecentrum.  Tegen dat insnoeren had hij het meeste opgezien. In Zweden wordt altijd voor 100% volgens de regels gewerkt en we waren even vergeten dat Nederlanders wat makkelijker zijn als het nodig is. Ik had drinken en wat te snoepen meegenomen en we zaten/lagen daar gezellig samen achterin. Onderweg werd er regelmatig gestopt, zodat onze begeleiders konden eten of tanken of van chauffeur wisselen.. Ergens voor Hamburg, om 3 uur ’s nachts, hebben ze ook allebei twee uur liggen slapen. Op de boot van Denemarken naar Duitsland zijn we ook in de auto gebleven (daar hadden we toestemming voor), maar toen heeft Leo op de rand van de brancard even gezeten. Ik heb 3x drie uur kunnen slapen, dus ik was echt niet zo moe toen we aankwamen. Leo heeft wat minder geslapen, maar toch ook redelijk. Nou en nu wonen we dus weer in Nederland, op het platte land en het is net of we nooit zijn weggeweest. Ik moest even wennen aan het betalen met Euro’s, moest ff wennen aan de grotere snelheid overal om je heen (iedereen heeft veel meer haast) en ik moest ff wennen aan veeeel meer wind!

Wat ons huisje betreft: de oude bewoner was zo vriendelijk om ons vast in het huis te laten wonen, terwijl het nog niet officieel van ons was en ons stuk van het huis nog verbouwd moest worden. We hebben dus drie weken gebivakkeerd in de huiskamer die van onze dochter met haar gezin wordt. Ik kon dan de keuken en de badkamer boven gebruiken en Leo wordt op bed gewassen. In een razende vaart heeft de installateur (die ook de oude bewoner van het huis is) allerlei muurtjes en plafonnetjes aangebracht en een prachtige badkamer gebouwd met een apart toilet.

slaapkamer in wording……

dsc_0182

badkamer in wording….

bad

Sinds vorige week dinsdag wonen we nu in ons eigen stuk van het huis en het is heerlijk! Het huis is precies groot genoeg: 63 m3 met een huiskamer + open keuken, een badkamer met hoekbad en jetstralen en een inloop douche, een quilt/naaikamer/kantoortje, een aparte WC en een slaapkamer. Leo ligt in de huiskamer en mijn bed staat voorlopig in het quilt/naaikamertje, want als de deur dan open is, kunnen we elkaar zien.

dsc_0180

De muren hebben we zelf geverfd…..dsc_0177

dsc_0202

dsc_0223

dsc_0222

Ik slaap zo lang in het quilt/naaikamertje, want dan kunnen Leo en ik elkaar zien als we slapen.Foto’s van de slaapkamer komen later. Daar hebben we nu ons kantoortje van gemaakt.

DSC_0224.JPG

dsc_0200

dsc_0198

Voor we naar Nederland kwamen, had ik natuurlijk ook de ijzige verhalen over de thuiszorg gehoord en met angst en beven zag ik onze thuishulp tegemoet.  Man, is dat ff meegevallen! Ik heb niets dan lof voor de thuisorg, moet ik zeggen.  Ze zijn deskundig, ze zijn vriendelijk, ze nemen de tijd enz. enz. De huisarts is op bezoek geweest en ze belt nu om de 14 dagen en om de 14 dagen  komt ze langs. Ook bij het dialysecentrum zijn ze uiterst vriendelijk en behulpzaam (we hadden wat moeite met administratieve zaken i.v.m. de verzekering), nee  jongens, niets dan lof! Natuurlijk hebben we onze staaltjes bureaucratie alweer meegemaakt, maardat is echt niets vergeleken bij Zweden!

Het is natuurlijk geen Zweden, maar deze achtertuin is ook niet te versmaden….. Ik probeer er iedere dag even heen te lopen en te genieten….

dsc_0181dsc_0183

Soms ben ik even in de war. Dan loop ik een winkel binnen en hoor ineens Nederlands praten. Opgetogen  wil ik dan op die mensen afstappen en vragen of ze met vakantie zijn of hier wonen tot het tot me doordringt dat IEDEREEN hier Nederlands praat!. Of de thuiszorg komt er aan en ik zit met een Zweedse zin paraat. Maar voor de rest is het net of ik nooit ben weggeweest. Ik vind het leuk mijn weg te zoeken in de winkels hier. Op dindagmiddag staat de visboer in Klundert, dus dan wordt er vis gehaald en op donderdag is er markt in Zevenbergen, daar ga ik trouw naar toe. Ik heb daar ook een fijne slager ontdekt. Een goeie bakker is bij ons op de Zwingelspaanse dijk of all places, maar die is alleen op zaterdag open. Doordeweeks komt hij langs de deur. Ik heb hem voorlopig op woensdag besteld.Verder heb ik een mooi groot winkelcentrum in Etten-Leur ontdekt. Naar Roosendaal moet ik nog toe, ben ik nog niet toe gekomen. Dan ligt Breda binnen handbereik en Bergen op Zoom. En ik kan natuurlijk ook makkelijk een keer naar De Markthal! Hoewel ik full time mantelzorger ben, heb ik drie ruime ochtenden ‘vrij’ als Leo naar de dialyse is. Ik heb al een wasmachine en een droger en sinds vorige week ook een grote vriezer. Daar ga ik drie laden mee vullen en mijn kinderen krijgen de rest tot hun beschikking….

Volgende logje gaat weer over Leo, die keihard Nederland heeft gehaald en de nieuwe tweeling. We gaan nu door voor de Kerst.

Save

Save

Palliatieve zorg noemen ze het,maar ze bedoelen te zeggen: Pappen en nathouden

Er is veel gebeurd sinds mijn laatste logje. Leo is opgenomen geweest, weer naar huis gestuurd, opgenomen geweest, weer naar huis gekomen en nu is hij thuis. Tussendoor hebben we ook nog 5 dagen in een hotel gelogeerd en is ons huis verkocht.

Hij is uitbehandeld hebben ze gezegd (zijn laatste anderhalve chemokuur is komen te vervallen vanwege de ernstige bijwerkingen) en krijgt dus nu palliatieve zorg. Wel gaat hij nog 3x per week naar de dialyse, maar met liggend ziekentransport. We hebben hier thuis een ziekenhuisje. We hebben een douchestoel, we hebben een rolstoel (waar hij nooit in zit), we hebben een tillift en overal drempelovergangen.We hebben thuishulp voor zijn verzorging ’s morgens en ‘smiddgs als hij uit de dialyse komt, we hebben een verpleegkundige die 2x per week zijn wonden komt verzorgen en voor de rest zorg ik voor hem .

Deze foto laat ik aan alle thuishulpen zien, zodat ze weten dat die oude, zieke man die ze verzorgen, eens een jonge verliefde jongen was....

Deze foto laat ik aan alle thuishulpen zien, zodat ze weten dat die oude, zieke man die ze verzorgen, eens een jonge verliefde jongen was..


Ik ben ineens full time mantelzorger geworden van een terminale man. Dat zijn termen die je wel eens hoort of leest en die een afstand scheppen die helemaal geen recht doet aan wat er werkelijk gebeurt. Wat gebeurt er dan wel  in werkelijkheid? vragen jullie je waarschijnlijk af.  Moeilijk te zeggen. Ik kan hier een hele verhandeling houden over  hoe ik snel  zijn bed verschoon en de slaapkamer schoonmaak terwijl hij naar de dialyse is, dat ik dan ook snel alle boodschappen doe, dat ik alleen maar dingen koop daar (in belachelijke hoeveelheden) waarvan ik denk dat hij ze misschien gaat eten, dat ik uren hier in onze slaapkamer zit met mijn laptoppie en kijk hoe hij slaapt. (hij is ongeveer 5 uur per dag wakker)dat als ik een wasje ophang of ff strijk of aan het afwassen ben, dat ik dan om de vijf minuten even ga kijken of hij misschien wakker is en wat wil drinken , dat ik tot in detail aan de kinderen schrijf of met ze bel hoe hij zich voelt en wat hij heeft gedaan. Maar dat alles beschrijft niet de toestand.  Er heerst hier een sfeer van eindeloosheid, terwijl je tegelijkertijd donders goed weet dat het heel eindig is. Melancholisch en tegelijkertijd vredig. Daarom is het ook zo moeilijk om beslissinge te nemen die over een of twee dagen heen gaan. En die beslissingen moeten genomen worden, want we gaan verhuizen. Gelukkig hebben we kinderen die alles voor ons uitzoeken,, hoe het met vervoer gaat en hoe het in Nederland gaat (als hij het haalt). We hebben formulieren binnen om ons te machtigen bij de passering van de akte van ons huis en die van ons andere huis. Het enige waar we niet onderuit komen, is dat we lijfelijk aanwezig moeten zijn als we ons opnieuw in Nederland in gaan schrijven. Mijn oudste dochter bereidt de gemeente Klundert er vast op voor dat er op 3 october een brancard wordt binnengereden daar…….. Afgelopen weekend is onze jongste zoon geweest, aanstaande weekend komt onze oudste dochter en de andere twee komen een week later (als ze niet gebeld worden dat ze op stel en sprong moeten komen)…

Niet alleen is het moeilijk om beslissingen te nemen, ik kan ook niet huilen. Aan rouw ben ik nog helemaal niet toegekomen. Ik weet dat het komt, maar het is er nog niet. TE veel bezig met triviale zaken. Misschien komt het vandaag. Wehebben een afspraak vanmorgen om tien uur rond Leo’s dialysebed. Ze willen de dialyse gaan verminderen, omdat ze vinden dat het hem te zwaar belast……..  Ik vind dat de dialyse hem juist ontlast. Maar goed: we gaan maar eens horen wat ze te zeggen hebben en we gaan maar eens goed luisteren wat ze niet zeggen, maar wel bedoelen.

De tuin is prachtig en af en toe loop ik er even door. Omdat Leo nu niet naar de tuin kan, heb ik de tuin maar in huis gehaald. Vanuit zijn bed heeft hij zicht op een enorme bos bloemen uit de tuin. Iedere paar dagen maak ik een nieuwe bos……

alles uit eigen tuin...

alles uit eigen tuin…

Dat doe ik dan weer wel: plannen maken voor volgend jaar als ik lang en breed daar in de Tonnekreek woon. Ik heb in gedachten al een hele tuin aangelegd………

We hebben een huis gekocht en heel de wereld mag het eindelijk weten!!!!!

Toen het idee bij ons opkwam om weer naar Nederland terug te gaan, dachten we aan een appartement in het centrum van Rotterdam. Drie van onze kinderen en negen van de tien kleinkinderen wonen in Rotterdam en omgeving (allemaal binnen 20 minuten van het centrum). We komen allebei uit Rotterdam en de stad is de afgelopen jaren in de vaart der volgkeren opgestoten. Als je ouder wordt, is het heerlijk alles op loopafstand te hebben, ook het openbaar vervoer. Het leek Leo vooral leuk om hoog te wonen en mij vooral leuk om dan vooral een groot balcon te hebben. Die combinatie bleek een probleem. Hoge appartementen met veel balcon waren vooral DUUUR, als ze al bestonden.  Onze kinderen waarschuwden ons dat het Wonen in de grote stad ook nadelen kent, nadelen die met name voor ons gelden, zoals het missen van een tuin, een lapje zoals ze dat noemden en ook de onveiligheid ’s avonds als je dan thuis komt. Vorig jaar aan het eind van de zomer zouden we eerst verhuizen, maar in het voorjaar vorig jaar was Leo eigenlijk nog volop aan het werk en het werd zo heerlijk  weer en de tuin was zo mooi en het huis was nog niet verhuisklaar en en en en …….Wehebben toen onze verhuizing een jaar opgeschort.

Onze jongste dochter kwam met het idee om gezamenlijk een huis te kopen wat dan in een gedeelte voor ons en en gedeelte voor hun werd opgesplitst, het zogenaamde kangaroewonen.  Zij beschreef het als een win-win situatie. Wij zouden toch een huis met een tuin kunnen hebben en zij zouden in de buurt zijn om ons te helpen met boodschappen en allereli andere zaken, wij konden dagelijks genieten van onze kleinkinderen en zij konden het zich op deze  manier permitteren  in een gro(o)t(er) huis op het platteland wonen.We moesten even aan het idee wennen, maar werden eigenlijk steeds enthousiaster. Duidelijk werd wel dat ALS we zo’n huis zouden kunnen vinden, IEDEREEN van de betrokkenen het moest zien zitten. We spraken af dat als één van ons geen goed gevoel bij een huis had, zelfs als dat niet beargumenteerd kon worden, we het huis niet zouden kopen. Enthousiast beginnen we op Funda te zoeken en in lange skypesessies bespraken we de voor- en nadelen van de verschillende huizen. Sommige huizen waren zoo leuk, dat we er al haast woonden voor we het überhaupt gezien hadden. Lieke is bij enkele huizen gaan kijken, maar soms vielen die huizen in de praktijk erg tegen. Er moest van alles aan gedaan worden, of het bleek toch te donker van binnen. MAAR nu hbben we een huis gevonden en we hebben het ook al gekocht!

Leo en ik zijn dit weekend in Nederland en we hebben gisterochtend de getekende voorlopige koopakte ingeleverd en vandaag staat het als VERKOCHT ONDER VOORBEHOUD!!!!! Mag ik jullie presenteren : DeTonnekreek!

 

Klik vooral ook op de foto’s. We gaan van die achtertuin een juweeltje maken met mooie borders en een veld om te voetballen en een weitje en stal voor een pony . We zitten 800 m. van het Holands diep waar je kan wandelen in de grienden. Wij gaan in het achterste deel van de begane grond wonen, het gedeelte van de woonkeuken en verder naar achteren. De badkamer die in de studieruimte wordt gebouwd, hebben we al gekocht en onze kinderen gaan een keuken in de woonkamer bouwen en hebben naast die woonkamer de hele bovenverdieping tot hun beschikking. Het wordt PRACHTIG! We zitten een goed halfuur van onze andere kinderen en kleinkinderen in/en Rotterdam af (behalve van die in Flensburg, maar ja), we zitten minder dan een ur van Antwerpen af, we zitten vlak bij Roosendaal, Dordrecht, Breda en Willemstad, allemaal leuke steden en stadjes. We hebben er zin in. We zijn gelukkig!

 

 

5 juni 1969-5 juni 2016

47 jaar!!! Zou er een 48e komen?

EPSON MFP image

EPSON MFP image

Wij moesten dit weekend in Nederland zijn om naar een huis te kijken wat we misschien gaan kopen (waarover later meer) en toen hebben we gelogeerd in Willemstad. Vroeger gingen we ieder jaar uit eten met onze trouwdag, eerst zonder kinderen, daarna met kinderen, toen weer zonder kinderen ( in Zweden). Dit jaar hadden onze kinderen voor ons een diner georganiseerd in Het Wapen van Willemstad met 8 wolwassenen en negen kinderen (en nog een tweeling in de buik van mama…).

Het diner was heerlijk en het was gezellig en er zijn twee statiefoto’s gemaakt die ik hier ga publiceren. De rest komt ook nog, maar niet in een blog.

De eerste is een vader, moeder en drie kinderen(de vierde is vorige week geweest, maar woont in Duitsland)

DSC_0065

en de tweede is een foto buiten bij de kanonnen. Negen kanonnen op een kanon:

allemaal

Naar aanleiding van dit jubleum en de dreigende mogelijkheid dat het het laatste geweest is, heb ik wat denkwerk gedaan (dat DOE ik wel eens, hoor!) en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het allemaal weer opnieuw zou doen, allemaal weer met deze man. Natuurlijk hebben we zo onze problemen gehad, maar het is het allemaal dubbel en dwars waard geweest en nog steeds! Daarom: IK BEN EEN GELUKKIG MENS!!! dat ik met deze man mijn leven heb kunnen delen en een gezin heb kunnen opbouwen.

Ik weet dat er situaties zijn waarin je beter niet bij elkaar kunt blijven, maar ik zou iedereen op het hart willen drukken om wel op waarde te schatten wat je nu hebt. Ik zou iedereen op het hart willen drukken minder op je strepen te staan en meer complimentjes te maken aan je man of vrouw. Het is moeilijk met tieners in huis en met je eigen behoeftes en tijd voor elkaar  enz. enz. Het grootbrengen van kinderen is nu eemaal een inspannende bezigheid. Toen de kinderen één voor één de deur uitgingen, ontdekten wij opnieuw waarom we waren getrouwd met elkaar. Ik prijs me gelukkig dat wij bij elkaar zijn gebleven en nog zoveel geluk erbij hebben gekregen. En dat gaat nog steeds door. Ondanks een dreigende wolk boven ons hoofd, zijn wij gelukkig. Laat ik het nuanceren. De wetenschap dat wij van elkaar houden en bij elkaar blijven door dik en dun, maakt me heel gelukkig en geeft me een zelfvertrouwen dat ik waarschijnlijk niet alleen had kunnen krijgen. Zo, moeder heeft gepreekt: tijd om te stoppen.

Leo begint dinsdag aan zijn eerste chemokuur, willen jullie allemaal een beetje positieve energie deze kant op sturen?

 

Save

Verven

Nog steeds ben ik in de ontkenning. De volgende fase is woede/opstandigheid. Volgens mij zit ik daar nog lang niet in. Wel voel ik me buitengewooon bedrijvig. Wij gaan op zijn laatst 15 september verhuizen, terug naar Nederland. Daar werken we naar toe. Hier in Zweden lever je je huis piekfijn af, helemaal schoongemaakt en helemaal opgeknapt met alle electrische apparaten er nog in. Toen ik in october een schilder benaderde, beloofde hij te komen in januari. Hij had al een keer in mijn huis rondgekeken en diende een begroting in van 50.000 SEK, dat is 5000 Euro ongeveer, waar ik mee akkoord was gegaan. In januari hoorde ik niks, half februari ben ik maar eens gaan bellen, maar toen had hij precies vakantie en hij beloofde de week daarop terug te bellen. Dat weekend werd Leo in het ziekenhuis opgenomen en ik dacht even niet aan schilderen natuurlijk. Omdat ik niet thuis was, ging ik ervan uit dat hij het had geprobeerd. Na twee weken mailde ik hem en legde uit wat er was gebeurd en of hij mij terug wilde mailen wanneer hij kwam en daar heb ik HELEMAAL NIETS op gehoord!!! In april ben ik toen maar eens andere schilders gaan benaderen, maar zij zaten allemaal al vol tot de grote vakantie. In juli ligt hier het hele openbare leven plat, iedereen is naar zijn sommarstuga(zomerhuisje) in het Noorden of zwerft op een boot tussen Zweden en Finland. Vandaar dat ik maar heb bedacht dat we het zelf moesten doen. Nu heb ik twee linkerhanden en ben ook nog eens erg slordig, dus ik heb in mijn leven al heel wat negatieve feedback moeten slikken over mijn verfkunsten. Gelukkig kwam eerst mijn vriendinnetje Repel mij helpen, daarna kwamen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen en verfden mijn balustrade buiten en verlosten mij en passant van een heleboel rommel die ik in de loop van de jaren verzameld heb en die we NIET mee gaan nemen naar een huis dat op zijn best 2x zo klein is als dit . Een een paar weken later kwam mijn vriendinnetje Yvon mij helpen.

DSC_0011

Vier lange dagen hebben we gepeund en we hebben de keuken en de badkamer geverfd, zij heeft het hele huis schoongemaakt en wat nog het belangrijkst is: zij heeft mij over mijn angst voor verven heengeholpen die ik mijn leven lang al heb…. Ik heb twee vensterbanken geverfd en nu durf ik. Toen ze weg was, heb ik eerst de schoorsteen geverfd, daarna heb ik drie mensen gecharterd om mijn plafond te verven, dat KAN ik echt niet meer. Ik ben voortdurend bang om te vallen en kan niet genoeg kracht zetten om de verf gelijkmatig over het oppervlak te verdelen.

DSC_0016

Maar wat ik WEL kan: de muren verven! Dus nu heb ik de schoorsteenmantel spierwit en de muren van de allrum zachtgeel geverfd in twee dagen (vooral het afplakken was een hels karwei met vijf deuren en een raam en overal lijsten tegen het plafond aan). toen heb ik ook nog al het koper gepoetst van de kachel.  Ik ben zo trots, zo TROTS!!

mei 2016 (5)

mei 2016 (6).JPG

Jullie denken nu natuurlijk dat wij de hele dag lopen te huilen, maar dat is helemaal niet zo. Af en toe schiet er eentje wel eens vol, maar Leo houdt altijd zijn gevoel voor humor. Gisteren zei hij dat hij nu  met recht een ouwe kankerlijer is……….
Vanavond(vrijdagavond) is onze zoon uit Duitsland gekomen met vrouw en kind en dat is heerlijk. Morgen gaat hij me helpen met wat zware karweien en dan vertrekken ze zondag weer naar huis. Het is precies een dag rijden en maandag moet hij weer werken. De berichtjes en bemoedigeningen van jullie allemaal doen erg veel goed. Het is fijn om te weten dat er veel mensen aan je denken……

Dit schreef ik vrijdag en ondertussen is het dinsdagmiddag. Het was 28 graden hier vandaag.. Alles juicht, maar mijn evenwicht is zeer wankel. Zolang ik maar aan het werk blijf…. Gelukkig is er een heleboel te doen. Vamorgen weer plafondverfhulp gekregen. Nu is onze grote huiskamer gewit. Ik heb weer een heleboel muren te verven. Mijn productieve dagen zijn echter erg kort, want we hebben iedere dag wel wat. Leo’s rijbewijs is verlopen op het moment en we zitten in de procedure van een nieuw rijbewijs, maar voorlopig rijd ik hem nog overal naartoe (behalve naar de dialyse). Morgen krijgt Leo zijn canule in, waardoor de chemokuur gegeven wordt vanaf volgende week dinsdag. Donderdagochtend krijg ik gelukkig weer hulp van een lief Nederlands/Zweeds vriendinnetje die gewoon keihard 2x anderhalf uur wil rijden om mij een grote ochtend te helpen. Om 1 uur moet ik dan hier weer weg om met Leo na zijn dialyse naar de zuster te rijden en zijn been te laten verbinden. Dan vertrekken we vrijdagochtend vroeg naar Nederland om naar een huis te kijken wat we willen kopen. Daar ontmoeten we onze overige drie kinderen met alle aanhang en zaterdagavond vliegen we weer terug. Dan moet Leo zondag weer dialyseren en ik ga maandag weer verder ons huis in orde maken voor de verkoop. Terwijl ik het zo opschrijf word ik moe van mezelf en tussendoor praten Leo en ik natuurlijk ook nog over zijn gezondheid en zo en over kinderen en kleinkinderen en herinneringen…. Ik ben erg bang om òm te vallen, wat helemaal niet kan! Daarom probeer ik ook echt goed voor mezelf te zorgen;  daar dien ik Leo ook het beste mee. Zo kijk ik iedere dag van vijf tot zes naar oude afleveringen van Grey’s Anatomy en op woensdagavond is  de nieuwste versie. Na zes uur verdwijn ik meestal naar de tuin tot een uur of negen en tussendoor eten we een boterhammetje (tussende middag warm).

Zo dus, het gaat wel, maar het gaat ook niet. Ik put troost uit het feit dat kanker minder hard gaat als je ouder bent. Het gekke is dat Leo nog steeds niet ziek is, behalve dan dat been. Hij heeft geen pijn, hij heeft geen koorts, hij heeft geen ademnood, zijn conditie is niet slechter dan een maand geleden en toch is hij gevaarlijk ziek volgens de dokter. Op Facebook en in de mail krijg ik verhalen van mensen die vertellen dat hun man of broer of vriend nog anderhalf, nog drie jaar, of nog vijf jaar heeft geleefd en ik hoop en hoop en hoop dat hij ook een van die mensen is…  Jullie hartverwarmende reacties zijn echt een balsem. Ik zal de komende tijd echt niet meer op iedere reactie kunnen reageren, maar weet dat ik het heel erg waardeer.