Wereldvrouw avant la lettre

Ze is nu al een jaar of drie geleden overleden, maar ik denk dat ze zo’n jaar of 95 geworden is. Ik leerde haar pas kennen toen ze  net zo oud was als ik nu ben, tweede helft 60. Ze vertelde graag over haar leven en naarmate ze ouder werd, vertelde ze steeds vaker dezelfde verhalen. Zo heeft ze me verscheidene malen verteld hoe haar ouders elkaar hebben leren kennen. Dàt was nu precies het enige verhaal waar ik nooit genoeg van kreeg. Op de site Wereldvrouwen komen prachtige romantische liefdesgeschiedenissen voor, maar het verhaal wat ik nu ga vertellen is ook waar gebeurd. Eigenlijk gaat het over een wereldkerel, maar allá.

In 1910 stond er buiten Dordrecht aan de Merwede een herberg/café, ongeveer op dezelfde plaats waar later ICI kwam, ietsje verder dan de ruïne, op de Staart. De rivierschepen legden daar aan nadat, of voor ze geladen hadden en dan dronken de schippers en hun knechten een kop koffie daar. De moeder van mijn vriendin was in die tijd 10 jaar en ze woonde bij haar oom en tante(de herbergiers)voor een poosje, omdat haar moeder ziek was.  Hoewel ze nog jong was, werkte ze al heel aardig mee in het café. Op een dag was ze het straatje aan het boenen toen er een jongen op haar afkwam die vroeg hoe oud ze was. Ze vertelde dat ze tien jaar was, hij was 16. “Ik ga met jou trouwen later, maar nu ben je nog te jong en ik ook” zei hij. Hij vroeg wanneer ze jarig was. Toen ze het hem vertelde, beloofde hij naar haar toe te komen op haar zestiende verjaardag en dan zou hij haar vragen om met hem te trouwen. Ze wist niet zo goed wat ze ermee aan moest, maar ze voelde zich wel gevleid natuurlijk. Enfin de jaren gingen, nooit meer die jongen teruggezien, en het meisje werd 16. Op die dag kwam er een jongeman bij haar oom en tante vragen waar  hun nichtje was, want hij was zijn belofte niet vergeten. Het meisje was allang weer terug naar haar ouders die in Sliedrecht woonden aan de dijk. Ze heeft me het huis nog weleens aangewezen,mijn vriendin. Hij vroeg het adres en is toen helemaal gaan lopen naar Sliedrecht langs de rivier. Dat is een uur of drie lopen denk ik. ‘s Avonds laat kwam hij aan en vertelde dat hij zijn belofte kwam inlossen. Ze zijn inderdaad met elkaar getrouwd en mijn vriendin vertelde altijd dat haar ouders NOOIT ruzie hadden en dat ze heel veel van elkaar hielden.” Mijn vader droeg mijn moeder op handen” zei ze altijd.

Nou, als dat niet romantisch is . Omdat mijn vriendin nu is overleden, wil ik dit verhaal vertellen, omdat er misschien anders wel niemand ooit dit verhaal aan de wereld bekendmaakt en dan gaat het verloren……

Nu reizen we naar onze geliefde in Afrika of  Mexico of zoiets en voor we vertekken, hebben we iedere dag contact via Skype of zo, maar ik denk dat een voetreis van Dordrecht naar Sliedrecht –  na zes jaar geen contact –  wel net zo´n verre reis was toen als dit nu……

De dertiende dag

O, jongens , wat hou ik van dit land! Ik hou van de natuur, ik hou van de Zweden met hun aparte gewoontes, ik hou van de winter, van de zomer, gewoon van ALLES!

Op 27 december begon het hier  te sneeuwen en is de temperatuur voornamelijk onder nul geweest.  Dat kwam goed uit, want mijn zoon was net de avond ervoor gekomen met twee van zijn kinderen. Daardoor kon er gesleed, geskied en een sneeuwpop gebouwd worden.

DSC_0028DSC_0032DSC_0056

De kerstman heeft zijn hart  verloren                                                                          ____________________________

 

Onze dochter en haar gezin, die voor Kerstmis hier waren, hadden pech. Toen was het  nog abnormaal warm hier. Ik las dat op de Noordpool zelfs de temperatuur rond het vriespunt lag. Dat is 30 gr. warmer dan normaal! Nu is dat echter allemaal over. Alles is weer normaal geworden. Af en toe valt er  een vers laagje sneeuw en alles is berijpt en overdag schijnt de zon. Hij staat zo laag, dat zelfs midden op de dag de horizon licht roze kleurt en het is vandaag op ‘het heetst van de dag’ -14 graden……

DSC_0060

Ik zou het beslist niet willen missen. Ik zit op een Facebooksite, die heet Wereldvrouwen. Als ik dan lees over vrouwen in Libië, Kenia, Abu Dhabi of de Philipijnen vind ik dat erg leuk, maar ik zou niet met ze willen ruilen en dan de echte winter hier missen. Trouwens: ik zou ook de zomer hier niet willen missen als de zon 20 uur per dag schijnt en het nooit helemaal donker wordt.  Het grauwe, grijze weer van october en november en van maart, DAT zou ik wel willen missen, maar nu is alles licht en sprookjesachtig mooi……

O, wat hou ik van dit land met zijn mensen, die zo anders hun feesten vieren! Zelfs hun feesten mogen niet onvoorspelbaar zijn. Het eten bij ieder feest is altijd hetzelfde, ze vieren ook steevast hun feesten te vroeg . DSC_0003

Dit jaar hebben we een traditioneel Zweeds Julbord gemaakt op Kerstavond (helemaal zoalshet hoort) met kerstham, Zweedse gehaktballetjes, haring, kaas, kruidenbrood (brood met speculaaskruiden, maar zonder suiker), knakworstjesen linksboven zie je nog ‘doop’ staan (vocht van de ham ingekookt, daar moet je je brood in dopen). Wat er ook bijhoort, maar wat ik niet heb gemaakt is rijstepap. Dat wordt aan de Tomten (huiskabouter) gegeven, als dank voor de bescherming van je huis en landerijen het afgelopen jaar  (en de’rest’ wordt natuurlijk gewoon zelf opgegeten).

1 mei is hier een feestdag, het begin van de lente, maar het wordt op 30 april gevierd met kinderen die als heksen en tovenaars worden gekleed en geschminkt en grote vuren overal waar speciale lenteliederen worden gezongen. Kerstmis wordt op kerstavond gevierd (Julafton), maar al vanaf 15 december wenst iedereen je God Jul (Prettig Kerstfeest). De mensen die je op Kerstmis zelf spreekt, wensen je God Fortsättning (Goede voortzetting). Daarna begint iedereen je een Gott Nytt År te wensen en vanaf 3 januari is het al God fortsättning! Tenslotte is het jaar dan al twee hele dagen geleden begonnen…… Vandaag is het de dertiende dag na Kerstmis, Driekoningen dus. Dat is een echte rode dag (in de agena en op de kalender is hij met rood aangegeven). Geen werk, geen school, maar hoe ze het vieren weet ik eigenlijk niet. Wel zag ik gisteren op Facebook dat we een God Trettondagsafton werden gewenst. Er wordt ons dus een prettige  dertiendedags AVOND gewenst, dus de avond v ooooooor de dertiende dag=Driekoningen. Dat verzin je toch niet? Na deze dag is de Kerstvakantie officieel voorbij. De kerstboom wordt opgeruimd, maar de lichtjes voor de ramen en in de bomen buiten blijven nog zeker een maand staan en hangen. Ergens tussen half en eind februari worden die pas opgeruimd. Dat vind ik nou een hele fijne gewoonte. Ik vind het verschrikkelijk gezellig al die lichtjes in het donker…..

kerstversiering3

Had ik al gezegd dat ik zo van dit land hou, van de mensen, van de natuur en de rust, maar ook van de verschillende seizoenen? Ik HOU van dit land!

Ik ga het nog missen allemaal, maar toch zijn we nog steeds van plan om in september of zo naar Nederland terug te verhuizen. ECH WEL!!!

 

 

 

Bezoek, véél bezoek….

Ook dit ga ik proberen in één logje te persen, maar het zal wel niet lukken. We hebbben véél bezoek gehad dit jaar. Deels kwam dat omdat Leo zo ziek was van het voorjaar en deels omdat een aantal mensen nog snel willen komen voor we weer in Nederland wonen.
Eind januari kwam een oude vriendin (Margriet) gezellig een weekje buurten Ik ken haar nog way back van de Diergaarde, van de tijd dat we allebei een abonnement hadden, meer dan 50 jaar geleden. Het had gesneeuwd en we hebben eensgezind sneeuw geschept. Ze was er lang niet zo bedreven in als ik, kan ik wel zeggen, minder training gehad natuurlijk. Verder zijn we gaan zwemmen en hebben – wat ik echt nog NOOIT gedaan had – met zo’n watergymnastiekgroepje meegedaan! Met iedereen doe je wat anders als ze op bezoek komen, very interesting……
DSC_1016
Zij is geriater en schouwde zo eens Leo aan met zijn onregelmatige, korte ademhaling, waarna ze met klem hem aanraadde om naar de dokter te gaan zo spoedig mogelijk. Daarna is het balletje gaan rollen.
Toen Leo echt goed ziek bleek en er van alles fout ging, zijn drie van onze vier kinderen tussendoor zomaar een paar dagen met de trein (zoon uit Duitsland) of met het vliegtuig (twee dochters)gekomen. Eerst kwam mijn zoon uit Duitsland met de trein.
DSC_1017DSC_1020
De beelden die je hier ziet, zijn van de ware peiling die we hebben uitgevoerd.
We hadden nl.>DEZE REPORTAGE allebei gezien op Facebook. Mijn zoon weet heel veel van de stand van de sterren en heeft geleerd te navigeren op de zon en de sterren midden op zee. Hij zei dat als de aardas maar een heel klein beetje zou shiften, dat geen dag onopgemerkt zou blijven.”Het zijn heus niet alleen de Inuit die dat merken hoor!” zei hij. Als je nl. een afwijking van1/10 graad hebt, kom je aan de andere kant van de oceaan 800 km. verder uit! We discusieerden er wat over en besloten dat hij een ware peiling zou doen om tekijken of deaardas nog steeds op dezelfde plaats staat t..v. de sterren. Dan moet je eerst een sextant maken en meten waar je bent op aarde en daarna moet je twee punten zoeken die op een stafkaart staan (in dit geval een keltische grafcirkel en een kerktoren) en daar de Noordpoolster achter peilen. Dat hebben we allebei gedaan en het goede nieuws is: de poolster staat waar hij altijd heeft gestaan en is geen spat veranderd (zeker niet zo ver dat de dag 2x zo lang kan duren op een bepaalde plaats). Het enige wat dit zou kunnen verklaren is, dat Groenland en Noord-Amerika aan het ‘driften’ zijn t.o.v. Europa. Dat hebben we allemaal uitgevoerd tussen de ziekenhuisbezoeken aan Leo door. Never a dull moment met die gozer.
Daarna kwam mijn oudste dochter gezellig een weekendje Leo was net uit het ziekenhuis. Zij was er nog toen het bericht doorkwam dat mijn vader was overleden en ik helemaal in de stress schoot.Ik durfde niet bij Leo weg en zij bood aan om dan nog een paar dagen te blijven (ze heeft een HELE drukke baan), maar Leo stond er op dat ik zou gaan voor twee dagen en hij kon makkelijk alleen blijven, vond hij. Het is ook goed gegaan allemaal, maar het was wel stressen met die huurauto
. Zij is een supergeorganiseerd mens en dat is heel handig om in je omgeving te hebben. Ze heeft heel wat schoongemaakt in die paar dagen….
Half april kwam mijn jongste dochter een paar dagen met haar jongste zoon. Dat wasvoor iedereen gezellig. Mijn schoonzoon had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en hij is dus gezellig met drie kinderen vier dagen geweest (en niet met vier!), terwijl wij het ook heerlijk hadden. Hoewel ook zij lekker hebben geholpen, b.v. met het uitruimen van de afwasmachine, is het bij je hebben van zo’n klein ventje weer van een hele andere charme.

Op het krukje om ook de bovenste rij te kunnen bereiken

Op het krukjeom ook de bovenste rij te kunnen bereiken


En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen...

En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen…


De boerin kwam nog eieren brengen en er huppelde een lammetje achter haar aan. Dat moest natuurlijk even in de armen, dat snap je.
DSC_1093
DSC_1094
Wat ik ook met dit kind gedaan heb – wat ik nog nooit met een van mijn andere kinderen gedaan heb – we hebben een jurkje gamaakt voor haar dochter thuis, op de machine! Toen ik een kind was, had ik wel eens vriendinnetjes en die hadden een naaimoeder. Die naaide poppenkleertjes met hun dochters of rokken en hun verjaardagsjurk als ze jarig waren. Daar was ik dan altijd zo jaloers op. Maar nu heb ik mijn dochter naaien geleerd en ik had het zelf nog niet eens ooit gedaan, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ben gewoon keihard een naaimoeder!
Het volgende logje begint dan met het begin van de meivakantie in Nederland. Deze is weer lang genoeg

Te oud voor zulke geintjes deel 2

Wie hier nieuw komt, moet ff klikken voor deel 1
Vroeger bij ons thuis, werd er best aardig gevloekt en het was ook mijn gewoonte. Met veel moeite heb ik dat later afgeleerd. De laatste keer dat ik vloekte was in 1996 toen ik van die duidelijk straatarme, verwaarloosde Ierse jongetjes voor een optocht van de protestanten uit zag lopen door de Katholieke wijk in Belfast. Je kon de dronken, fanatieke, onverzoenlijke kop van hun vader herkennen in gezichtjes van 8, 9, jarige kinderen. Dat was mijn laatste ‘slip of the tongue’. Toen ik daar op Schiphol stond, buiten adem en voor een verlaten gate, kwam nog net niet het G-woord over mijn lippen, maar wel het V-woord. Ik stond te huilen, te stampen, te tieren en dus min of meer te vloeken tegen een leeg loket en een gesloten deur. Terwijl dat gebeurde, liet zelfs toen mijn reflectie op mijn gedrag me niet in de steek. Ik begreep nu waarom faalangst zo groot kan zijn dat je niet naar je tentamen of naar je sollicitatie gaat, want als je alles gegeven hebt en het resultaat is negatief, is de teleurstelling zoveel groter. Ik maakte blijkbaar zoveel kabaal dat een stewardess uit de belendende gate naar me toekwam en vroeg of ze me kon helpen. Op mijn smeekbede, keek ze in het systeem, maar ze kon er niets meer aan doen. Je moet met een bus naar het vliegtuig toe en de bus was al weg. Ze verwees me naar T2 om om te boeken. Het was toen nog steeds geen 10 over half drie. Eerst heb ik mijn schoenen aangedaan en toen en ik langzaam teruggelopen, nog steeds huilend. Bij T2 stonden drie anderen die hun vliegtuig naar Linköping hadden gemist. KLM was heel coulant, begreep dat het onze schuld niet was en ze kregen door dat ze ons konden omboeken zonder kosten onzerzijds. Er gaan drie vliegtuigen per dag naar Linköping en het volgende zou kwart voor negen vertrekken. Helaas, volgeboekt, ik zou op een wachtlijst komen als vierde. Dat ging hem dus niet worden. Ik zou dan op Schiphol moeten wachten met de grote kans dat ik niet mee zou kunnnen om alsnog een hotel te moeten nemen. Het vliegtuig daarna vertrok om half tien donderdagochtend. Dan ben ik dus om half twaalf in Linköping en dan kan Leo me niet halen, want hij dialyseert dan. Je staat natuurlijk in de modus dat je meteen weg wilt en wel NU, dus ik twijfelde. Eigenlijk wilde ik Leo bellen om om raad te vragen, maar ik kon hem niet bereiken (in verband met die wisseltruc van telefoons). De steward heeft mij naar huis laten bellen met hun telefoon, maar ik kreeg geen gehoor. “Denk er even over na”, zei de steward “en kom dan later terug als je beslist hebt” Dat heb ik gedaan. Eerst heb ik mijn jongste dochter gebeld. Zij heeft een probleem met de telefoon (zij óók al!). Haar speaker is kapot; ze kan wel jou horen, maar je kunt niet horen wat ze terugzegt. Ik heb haar dus gebeld om te zeggen dat ik het vliegtuig heb gemist en dat ik geen contact met Leo kon krijgen, dat ik nog niet wist hoe het verder ging en daarna opgehangen. Toen heb ik geprobeerd mijn oudste dochter te bellen, maar zij antwoordde niet. Zij is op woensdagmiddag altijd vrij, maar het is haar enige vrije middag die ze met de kinderen doorbrengt. Vervolgens ben ik naar de computerdesk ggaan en heb mijn computer aangezet. Je krijgt daar tegenwoordig een uur gratis Wifi. Zodra ik online kwam, kreeg ik een Skypeberichtje van mijn man die zich afvroeg of ik in de lucht online was….. Wat was ik blij dat ik contact had. Samen kwamen we overeen, dat ik gewoon een hele dag later zou gaan en dat hij me op zou komen halen. Hij zei dat ik maar in een hotel moest gaan, dan bleef ik dicht bij het vliegveld. Dat is zo raar! Het liefst wil je het vliegveld niet verlaten, niet weer door de douane hoeven, maar dat is natuurlijk onzin. Ik heb drie kinderen in Rotterdam en omgeving waar ik kan slapen. Maar mijn oudste (die het dichtst bij Schiphol woont in Overschie), heeft alleen de woensdagmiddag vrij om met haar kinderen te zijn, mijn zoon werkt tot half acht en mijn jongste dochter woont ten zuiden van Rotterdam en zou die avond mensen te eten krijgen. Eerst maar eens een ticket boeken en proberen een hotelvoucher te krijgen. Het ticket ging prima, maar een voucher, daar deed de KLM niet aan. Tenslotte was het Schiphol die voor de vertraging had gezorgd en niet de KLM. Ik naar de Schipholbalie. Nee, vouchers werden nooit uitgegeven door Schiphol en ik had 3 (DRIE!) uur van te voren aanwezig moeten zijn, ook voor een vlucht binnen Europa, nieuwe richtlijnen sinds juni. Ik was te moe en te verslagen om boos te worden. Nog maar even mijn computer openen, nee, ik werd door mijn dochter gebeld. Zij bood aan om me van Schiphol te komen halen. Ondertussen was het een uur of vier, bijna spits dus. Ik zei dat ik wel een hotel zou nemen of een auto huren voor een dag, ik zou terugbellen. Op zich was nu alles geregeld, NU wilde ik eerst iets eten voor ik verdere stappen zou ondernemen. Ik zag dat ik 18 (achttien!) gemiste telefoontjes had en die zou ik allemaal gaan beantwoorden, terwijl ik ging eten. Computer uit, telefoon in mijn tas, naar het restaurant. Terwijl ik in de rij stond om mijn sparerib af te rekenen met een smoothie en een flesje water, kon ik me ineens niet meer herinneren waar ik mijn telefoontje had gestopt. PANIEK, PEEUW!!!! Nog in de rij staand, begon ik te zoeken in mijn tas, niks, in mijn jas, niks! Naar mijn tafeltje, heel mijn tas leeggehaald, niks! Teruggelopen naar de computerbalie, NIKS!! Naar gevonden voorwerpen, NIKS! Nu was mijn contact met de buitenwereld helemaal afgesloten. Ik kon niet eens meer mijn dochter terugbellen! Bovendien: alle lefonnummers staan in die telefoon. Ik weet alleen het thuistelefoonnummer van mijn jongste dochter uit mijn hoofd.
Mijn jongste dochter vertelde later dat ze iedere vijf minuten gebeld had. Ze wist dat ik als een kip zonder kop daar op Schiphol liep te dwalen en dat was ook precies wat er gebeurde. Ik heb mijn eten opgegeten, het flesje water heb ik per ongeluk laten staan, ik ben eerst op mijn gemak door de dutyfree gelopen. Ik heb een krant voor Leo gekocht en wilde net haring gaan kopen (want daar had ik nu toch tijd voor) toen ik me realiseerde dat ik Schiphol nog moest verlaten en dat de haring bedorven zou zijn morgen. Dan maar een hotel zoeken. Eerst kwam ik langs het Sheraton, zag er erg duur uit, vervolgens helemaal doorgelopen naar het Hilton. De goedkoopste kamer kostte 239 E. zonder ontbijt en 259 E. met. Mijn hele vliegreis is goedkoper! De receptionist die heel vriendelijk was, verwees me naar nog een derde hotel aan de overkant van Schiphol, waarvan de naam me is ontschoten. Daar naartoe. Helaas vol. Toen begon ik weer te huilen. Ik was compleet gesloopt. Ik kon nergens meer overheen zien. Overal was herrie om me heen, overal beweging. Het volgende plan was om naar mijn dochter in Overschie te gaan met een gehuurde auto en dan morgenochtend meteen met haar de deur uit te gaan naar Schiphol. De rij bij de beveiliging stond nog steeds tot in de hal, maar was niet meer zo lang als ‘s middags. Ik kan niet onverwachts bij mijn oudste dochter aankomen. Ze kan al van kinds af aan niet tegen verrassingen. Dus eerst maar een nieuwe chip kopen, tenslotte had ik nog steeds Leo’s Zweedse telefoon, daar moest dan maar een nieuwe chip in. Op Schiphol Plaza is een AH, maar ik kon de ingang niet vinden! Ik zag een poortje met verboden in te gaan en sloeg een hoek om. Toen kwam ik helemaal bij een achterkant, daar was geen deur. Zo ver was ik heen, dat ik niet eens kon bedenken dat ik de andere hoek had moeten omslaan. Toen ging ik toch maar naar binnen door het verboden poortje. Er kwam meteen een meisje op me af om te zeggen dat dit geen ingang was. Ik zei: “Ja, dat weet ik, maar ik kon de ingang niet vinden. Alsjeblieft, laat me, ik heb een verschrikkelijke dag achter de rug” Blijkbaar zag ik er ook zo uit, want ze zei: “OK. dan laten we het zo voor vandaag”. chip gekocht, in de telefoon gedaan (goed opletten dat ik Leo’s chip veilig opberg!) en mijn dochter gebeld dat dit mijn nieuwe nummer was en of zij oudste wil bellen dat ik naar haar toe kom. Twee minuten later belt oudste. Ze hadden natuurlijk al twee uur niks van me gehoord, steeds gebeld op het nummer waarvan de telefoon kwijt was en ze wilde me komen halen. Het was ondertussen kwart over zes en de spits was voorbij. Ik zei dat ik een auto wilde huren of anders de trein zou nemen, zodat ze me van Centraal kon komen halen. Ik zou terug bellen.
Een auto huren bij de Avis kost meestal een Euro of 45 per dag, deze keer niet dus. De luchthavenbelasting is nl. 60 Euro en die wordt nomaal over een week uitgespreid. De goedkoopste prijs waarvoor ik een auto kon huren was nu E. 91,– en dan werd ik nog gematst. Daar kan ik een nacht van in een hotel slapen! Dat werd hem dus ook niet. Ik zou dus de trein nemen. Maar ik was zo MOE, ik had een aanbod om gehaald te worden en de spits was voorbij. Dus heb ik mijn dochter gebeld en zij is me komen halen. Om halftien was ik in Overschie en kreeg een kop soep. Toen ik mijn tas nog maar een keer leeghaalde, vond ik mijn telefoon die er al die tijd gewoon ingezeten had…….. met 35 gemiste oproepjes. Om tien uur lag ik op bed en sliep meteen. De volgende morgen ben ik gewoon met iedereen om kwart over acht vertrokken en ben nog even met de kinderen naar school gelopen. Daar heb ik bus 33 naar Centraal genomen, alwaar ik in de Fyra (je mag het geloof ik niet meer zo noemen) gestapt ben en om tien voor tien liep ik Schiphol binnen. De wachtrij was verdwenen. Eerst heb ik op mijn gemak een broodje paling en vervolgens ergens anders een broodje kroket gegeten. Toen ben ik door de security gegaan (10 minuten). Ze hielpen je dit keer heel wat vlugger en prettiger. Ik hoefde niet gefouilleerd te worden en mijn tas hoefde niet open. Als ze dat gisteren zo gedaan hadden, had ik misschien mijn vliegtuig nog wel gehaald. Ze zijn er vast vreselijk trots op dat ze zo secuur zijn, maar ik kijk er toch iets anders tegenaan.
Op mijn gemak heb ik een boek uitgezocht, een vers krantje gekocht, Haring, dikke speculaas en een ontbijtkoek gekocht voor een vriendin en daarna heb ik nog 40 prachtige bollen gekocht. De verkoopster bij de balie daar, herkende me nota bene en vroeg waarom ik nog niet in Nederland woonde. Zulke ijzeren geheugens maken mijn dag kan ik je vertellen!
Verder is alles smooth gegaan, behalve dan dat mijn computer doodging en de oplader zat in mijn koffer. Ik heb dus wel nog een nieuwe oplader gekocht, zodat ik met mijn jongste dochter kon skypen, wat niet lukte.
Nu ben ik alleen mijn Zweedse chip èn Leo’s Zweedse chip kwijt. Ik heb alletwee die Zweedse chips verwisseld voor Nederlandse en ik ben ze alletwee kwijt. Het is al in orde, nieuwe chips gekocht hier, maar nu hebben we alletwee weer een nieuw Zweeds nummer. Pfffffff, hebben jullie het een beetje kunnen volgen?
Wat heb je nu geleerd, spelende vrouw? Ik heb geleerd dat ik steeds weer terugval op mijn oude bottlenecks. Ik heb geleerd dat ik graag hulp aanbied, maar het moeilijk vind om hulp te accepteren.Ik heb geleerd dat ik volkomen blokkeer als ik ales heb gegeven en het is toch niet gelukt. Ik heb geleerd dat mijn kinderen me goed kennen en dat ik eigenlijk altijd op ze kan rekenen. En nu ga ik de laatste bloemen uit de tuin plukken voor ze vannacht bevriezen, ook die grote eupatoria’s die op het plaatje hierboven staan. We gaan zometeen naar vrienden, kan ik mooi een grote bos meenemen….

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ‘s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Begrafenis, de terugreis

Als je de vorige post gemist hebt, waar dit een vervolg op is, moet je even kijken naar het vorige bericht
Mijn vliegtuig ging om 10 voor drie en dan wil ik altijd 1 uur op Schiphol zijn, nadat ik mijn auto heb ingeleverd. Ik moest dus zo’n beetje half twaalf bij mijn dochter weg met nog wat speling i.v.m. files enz. Dochter en haar kinderen gedag gekust en auto starten. Auto start niet, accu is niet leeg. De lichten branden, de radio speelt voluit.´Even kijken of ik iets verkeerd doe met de versnelling, nee, hij start echt niet! Er waren toevallig twee buurjongens in de buurt en die hebben geprobeerd hem met startkabels te starten, ging ook niet (zie je wel! ligt niet aan de accu!). Je bent natuurlijk zo een kwartier verder. De Avis gebeld. Zij zouden over anderhalf uur een monteur sturen. Ik KON NIET het risico lopen om het vliegtuig te missen, want ik kon mijn man geen dag langer alleen laten. Ik heb ze dus verteld dat ik nu een taxi zou nemen naar Schiphol en dat ik verwachtte dat zij de rekening zouden betalen. Ze deden een beetje vaag en dat is precies wat je nodig hebt als je net je vader hebt begraven en een man thuis hebt liggen die ziek is en als je net 800 Euro hebt uitgegeven aan een vliegtuigticket. Daar word je heééél strijdvaardig van. Ik zei dus dat ik het gewoon zou doen en ze zouden de rekening wel van me krijgen, klaar! Ik zei voorts dat ik de auto niet terug kon brengen, omdat ik NU een taxi nam. In de taxi heb ik nog verder gebeld, maar ze bleven een beetje vaag doen. Ik huur daar zeker 8x per jaar een auto en als ze moeilijk zouden doen, huur ik daar gewoon nooit meer een auto, dat is duidelijk (ik heb dat overigens toen niet aangekondigd, want dat wilde ik achter de hand houden natuurlijk). De taxi kwam kwart over twaalf! Die lieve man begreep het meteen en zette er de sokken in. Onderweg nog gebeld met Avis en ze hebben me de procedure uitgelegd. Ik moest natuurlijk gewoon de taxi betalen (bleek bijna 200 Euri’s te zijn!) en als de oorzaak van het niet starten dan gevonden was, zouden ze beslissen of ik het terug zou krijgen. Om 10 over één kwam de taxi aan bij de vertrekhal en ik kon natuurlijk meteen doorlopen. Ik haalde uiteindelijk op mijn gemak het vliegtuig. Nu willen jullie zeker weten hoe dit afgelopen is? Op vrijdagavond kwam er een monteur in HIA en voor mijn dochter of schoonzoon erbij konden zijn, had hij de auto gestart en claimde hij dat de accu toch leeg was. Ik WEET gewoon dat dat NIET waar was! Mijn dochter bood aan om de auto dan zelf naar Schiphol te brengen de volgende dag, anders zouden die kosten er natuurlijk bij komen en we wisten niet of ik ooit nog wel iets terug zou krijgen. Als je rouwt, kan je heel boos, heel onevenredig woedend worden als iets tegenzit. Jullie kennen vast ook allemaal de verhalen van de ruzies die al ontstaan als moeder nog boven de aarde ligt, maar ik heb het ook bij mezelf af en toe geconstateerd. Nu was dit geen futiliteit! Het ging om 400 Euro! Of ik moest 200 betalen, Òf ik zou 200 terugkrijgen. Mijn dochter had ook nog een leuke mededeling toen ze de auto had teruggebracht: ze wilden haar twee dagen huur extra laten betalen, omdat het uiteindelijk toch mijn schuld was….. Ze heeft het niet gedaan hoor! Alleen haar treinkaartje terug naar huis, heb ik niet in rekening gebracht bij Avis. Enfin, ik heb een goed gepeperde mail geschreven naar Avis, dat ik altijd zeer tevreden was geweest en dat ik verwachtte dat dit naar ieders tevredenheid zou worden opgelost, dat ik al 6 jaar zeker 8x per jaar een auto bij ze huur en dat ik het jammer zou vinden als ze in dit geval geen oren naar mijn kant van de zaak zouden hebben. Ik gaf er geen cent voor, eerlijk gezegd en iedereen om mij heen ook niet. Ik was mijn messen al aan het slijpen en ik was al voorbereid om voor te stellen allebei de helft van de taxikosten te betalen in het ergste geval, maar zonder verdere omhaal stond het hele taxibedrag een paar dagen later op mijn rekening. HULDE AAN AVIS</strong!!!!. dit was allemaal in maart. Langzaam haal ik de tijd dat ik niet logde in…..

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ‘s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ‘s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….