Categorie archief: zweedse taal

Altijd maar weer die vooroordelen….

Toen ik 21 was, werd ik logopediste. Ik was nog erg jong. Ik kwam in een kinderrevalidatiecentrum te werken. Als ik advies gaf, werd ik vaak niet serieus genomen, omdat ik zo jong was. Later werd mijn advies niet in overweging genomen omdat ik zelf nog geen kinderen had. Pas toen ik een jaar of vijfendertig was en VIER kinderen had! begon men mij serieus te nemen, maar toen werd ik weer niet serieus genomen door artsen, want ik was geen arts. En als je geen arts bent, kun je niet nadenken en niet zelf ook conclusies trekken. Dat jullie het maar even weten…
Nu ben ik weer te oud. Ik kwam op die school in Nykill waar ik in een vorig logje over schreef en daar was een leerkracht die zei: “Ja, er komt ook nog iemand van de Gemeente om te helpen bij de inburgering van de kinderen.” Ik zei: “Ja, dat ben ik” “Nee”, zei ze, terwijl ze wegliep en oogcontact vermeed, “iemand anders, nog iemand anders!” “OK”, dacht ik, “dan niet” Enfin, donderdag zat ik even in de personeelskamer tijdens de pauze en toen kwam zij ook weer binnen, samen met de handarbeidleraar die er vorige week ook bij was, Die handarbeidleraar luistert even naar het gesprek wat ik voer met een andere leerkracht en zegt vervolgens: ” Ik dacht vorige week dat u Oma(mormor) was. Ik wist helemaal niet dat u de modersmålslärare bent” Ik zei tegen die andere : “O, nu begrijp ik het! Dat dacht u zeker ook?” “Ja,”, zei ze “U komt die klas binnen en we weten van niks” Dat was niet waar, want het hoofd had me geïntroduceerd. Maar goed, dat is nu in ieder geval uit de wereld. Nu moeten ze nog begrijpen dat een Zweedse psycholoog niet het niveau kan bepalen van kinderen die geen Zweeds praten, maar dat komt ook wel in orde….
Je kan hier trouwens goed zien dat de Zweden de ruimte hebben. Grote ruime schoolgebouwen, vaak verschillende gebouwen voor de onderbouw, middenbouw en bovenbouw met een groot speelplein in het midden. Aan iedere klas zitten een of twee bijlokaaltjes waar de kinderen in groepjes kunnen werken en waar ik dus ook gewoon met een kind kan gaan zitten.
Ik viel met mijn neus in de boter donderdag. Toen ik in het gebouwtje binnenkwam, waar de twee jongste kinderen zitten, waren een aantal kinderen in een bijlokaal stoelen aan het versjouwen. Ik werd aangesproken door een jongen van een jaar of twaalf dat het fijn was dat ik er was en dat ik misschien zou kunnen helpen met vertalen, want ze gingen een oefening doen om de samenwerking tussen de kinderen te verbeteren.Ik had geen flauw idee wat de bedoeling was, maar dat werd snel uitgelegd. Het blijkt dat de school drie ‘vertrouwensleerlingen’ heeft(uit iedere ‘bouw’ eentje). Als je gepest wordt en de leerkracht doet er niet genoeg aan, of je hebt een ander probleem, kun je hun inschakelen. Ze worden lek-elever genoemd=speel-leerlingen. Eens in de zoveel tijd komen ze een half uurtje in een klas en doen ze spelletjes zodat je hen beter leert kennen en ook elkaar beter leert kennen en vertrouwen. Ze deden twee spelletjes met de leerlingen van klas vier. Het eerste spelletje was zo op het oog een gewone stoelendans, maar hij had een heel ander doel en een heel ander effect. Er werd begonnen met 18 stoelen voor 18 leerlingen. Daarna werd er een stoel weggehaald en moesten 18 leerlingen op 17 stoelen zitten. Steeds stonden ze weer op en werd er een stoel weggehaald, waarna ze weer allemaal moesten gaan zitten of staan of hangen, maar alle voeten moesten van de vloer zijn. Uiteindelijk konden alle 18 leerlingen op twee stoelen terecht! Deze versie van stoelendans bevalt me eigenlijk veel beter dan die andere waarin jij wint ten koste van iemand anders. Hier maak je nog wat extra plaats voor iemand omdat je allemaal wint als iedereen zijn plaats heeft. Heel Zweeds(consensus) en een hele mooie gedachtegang. Het vriest hier nog, maar morgen schijnt het te gaan dooien en dan gaat het a.s. zaterdag weer vriezen. De winter is nog niet voorbij hier, bij jullie?

Over hypotheekrente en het leven als werkende vrouw

Had ik jullie wel eens verteld dat ik verschrikkelijk eigenwijs ben? Of althans, meestal vinden anderen mij eigenwijs, maar soms vind ik het zelf ook wel.

In de kerstvakantie heb ik weer eens met de kinderen over het aflossen van de hypotheek gepraat en of je dat nu wel of niet moet doen. Iedereen zegt altijd dat het veel goedkoper is om je hypotheek niet af te lossen en ik ben een andere mening toegedaan. Ik wilde daar een logje over schrijven. Ik had een hele berekening gemaakt om te bewijzen dat het WEL goedkoper is om af te lossen. Dat duurde een hele tijd, want ik kan niet zo goed rekenen. Uiteindelijk had ik uitgerekend dat het 1000 Euro scheelde op tien jaar als je eerst een buffer met spaargeld opbouwt voor onverwachte problemen en als je je huis niet snel verkocht krijgt. Ik ben uitgegaan van het sparen van 100 Euro per maand na het opbouwen van je buffer en dan eens in de twee jaar 2500 Euro aflossen. Die 1000 Euro viel me al tegen. Ik had verwacht dat het meer was. Ik vertelde dat zo tegen Leo en toen vroeg hij of ik ook had meegerekend dat je dan van je eigen geld het huis betaalt en dat je het anders opspaart…. Gelukkig voor mijn ego en al het rekenwerk dat ik had gedaan zei hij dat het wel IETS scheelt, maar niet zo heel veel.
Mijn tweede eigenwijzigheid was dat ik zo fanatiek NIET werkte. Nu moet ik wel zeggen dat de mensen die vinden dat je niks waard bent als je geen betaalde job hebt, beslist geen gelijk hebben. Mensen met kinderen die hun kinderen opvoeden en het huishouden en alles ernaast tot een vak maken, hebben wel degelijk een baan, ook al krijgen ze niet betaald. Ik maakte een baan van mijn huis, mijn naaiprojecten en mijn tuin en ik vond het echt een volwaardig bestaan
Maar jongens: wat is het LEUK om weer met kinderen bezig te zijn, om weer projecten op stapel te zetten, mijn hersens te breken over hoe ik dit kind met dit karakter en deze ontwikkeling zo goed mogelijk kan begeleiden (in Nederlands dan op dit moment) op weg naar zelfverwerkelijking. Want dat is wat je doet als je met kinderen omgaat, altijd! En het scheelt echt dat je ervoor betaald krijgt, gek genoeg. Ik heb alleen wel een pokkehekel aan die administratie, uren schrijven, afstanden opnemen tussen scholen, parkeertickets bewaren, bonnen bewaren voor aankoop van materiaal -Ik heb een heus budget van 80 kroon per leerling (bijna 10 Euro) – enz enz. Niks voor mij. Ik loop nu al tegen de drempel op dat ik moet mailen en bellen in het Zweeds naar de scholen en dat ik na de eerste week mijn schema al een beetje moet veranderen omdat een van de kinderen in een groepje niet kan op een bepaalde dag.
Afgelopen week heb ik drie groepjes opgestart en er komen er nog twee bij.
De range is van kinderen van vier (individueel) die uitstekend Nederlands praten of helemaal niet tot een achttienjarige Middelbare scholier die Nederlands als tweede moderne taal in haar vakkenpakket opneemt en daar ook punten voor krijgt. Daartussen zitten kinderen die bijna geen Nederlands spreken en kinderen die het wel spreken maar absoluut geen idee hebben hoe je het schrijft of niet weten welk lidwoord bij een woord past (in groepjes van drie, vier en vijf kinderen). Er zitten kinderen bij die nog heel actief met Nederland bezig zijn en kinderen die minder gemotiveerd zijn. Als iedereen die uiteindelijk belangstelling bleek te hebben, ook nog een formulier invult, heb ik 14 kinderen in mijn pakket. Dat is vijf meer dan ik opgegeven had gekregen. De scholen moeten de ouders attent maken op het modersmålproject en de formulieren naar de gemeente sturen. Een aantal scholen heeft dat niet gedaan, terwijl deze kinderen wel modersmål willen krijgen (of hun ouders willen dat)
Wat heb ik er nu een spijt van dat ik mijn praktijkmateriaal allemaal heb weggegeven toen ik naar Zweden verhuisde! Ik heb dringend behoefte aan plaatjes voor zinsbouw en plaatjes waarop handelingen staan uitgebeeld bijvoorbeeld. Dan kan je met een spelletje die werkwoordvervoegingen in alle tijden erin rammen. Ik ben al op zoek geweest naar Twister, maar nog niet gevonden. Ik denk dat ik ook maar zo’n klein trampolinetje koop, dat is niet al te moeilijk mee te nemen. Het zal er wel op uitdraaien dat ik mijn materiaal zelf moet gaan maken met een lamineermachine met plaatjes van het Internet afgehaald. Verder ben ik naarstig op zoek naar Nederlandse kinderliteratuur. In het ergste geval neem ik genoegen met nederlandsTALIGE literatuur, maar eigenlijk wil ik dat het ook door een Nederlander of Vlaming is geschreven en het allerliefst dat het in Nederland of Vlaanderen speelt.
Annie M.G. Schmidt is natuurlijk een must met al haar prachtige kinderboeken, Paul Biegel komt in aanmerking, De brief voor de Koning kan ik lezen en allerlei andere boeken van Tonke Dragt. Verder kunnen we de Thea Beckman boeken lezen. Daarna verval ik toch in Roald Dahl, De Hobbit en In de ban van de Ring en dergelijke. Heeft iemand nog een helder idee?
Volgende week begint mijn eerste geschiedenisproject. Mijn groepje van drie jongens van 10 en elf jaar, heeft unaniem de Watersnoodramp van 1953 gekozen.
Nou, jullie zien dat ik borrel van de ideeën, nu moet het alleen nog in een behapbare vorm gegoten worden en ik moet echt gaan opschrijven wat ik heb gedaan, want mijn fenomenale geheugen is enigszins aan slijtage onderhevig zo tegen mijn 65e jaar. Vorige week is mijn Nederlandse AOW-aanvraag de deur uitgegaan…….

Avonturen meneer Sonneveld, avonturen!

Naar analogie van Wim Sonneveld met zijn kroketten, kennen jullie die?
Vanaf 27 december is het hier al spekglad. Overal waar auto’s hebben gereden ligt een dikke ijslaag. Onze oprit loopt iets af en je kan jezelf gewoon niet overeind houden. Het is in plaats van minder alleen maar erger geworden, ondanks het feit dat het grotendeels dooit. De ruwe sneeuw langs de kantjes, waar je nog een tijdje over kon lopen, is ook veranderd in een hobbelige, spekgladde ijsmassa. Het is drie graden overdag, maar ‘s nachts èn als de lucht opentrekt, is het rond of onder nul. Verder regent het af en toe een beetje en ieder holletje dat een beetje grip zou kunnen geven, loopt vol met water dat dan weer bevriest……. De boer rijdt vijf keer per dag met zijn tractor met sneeuwkettingen heen en weer over de weg, waardoor er butsen in komen. Ik heb mijn spikes onder mijn schoenen gedaan voor als ik hout moet halen. Nu denk je misschien dat de Zweden nu eindelijk tot stilstand komen, maar niets is minder waar. Iedereen gaat er gewoon uit, stapvoets met de auto en lopend gaan ze op de slee. Je hebt hier drie verschillende soorten sleeën: de gewone slee zoals wij die kennen, dan heb je de sneeuwracer met een heus stuur:
095
De derde slee heeft een andere naam: SPARK. Het is een slee met een stoeltje voorop. Dat stoeltje heeft een hoge rugleuning met handvaten bovenop en onder het geheel zitten twee lange ijzers. Degene die sleet, gaat achter het stoeltje staan en houdt de handvatten op de rugleuning beet. Vervolgens zet je 1 voet op een van de ijzers en met de andere voet step je. Als je vaart hebt of heuvel af gaat, zet je de tweede voet op het andere ijzer en glijdt voort. Het gaat heel hard, soms te hard. Je kan ook sturen, maar dat moet je wel even leren. Er zijn kinderversies van. Daar kunnen een broertje en zusje mee spelen en die kregen wij te leen.
080
Vandaag ging ik die terugbrengen (mijn zoon en zijn gezin vertrokken vanmorgen om half vijf weer naar Nederland, ik reed 25 km. per uur tot aan de stad) en een kinderwagen met speciale antislip sneeuwwielen die we weer van de andere buren te leen kregen, omdat ze ons zagen tobben met buggywieltjes. De heenweg naar de buren met de slee ging prima, maar terug had ik geen steun meer. Voetje voor voetje kwam ik thuis. Ik maakte spontaan een goed voornemen voor dit jaar : niet mijn heup breken voor 2013 begint.
Ik was toen al een keer gevallen, want bij de eerste stap die ik vanmorgen buiten deed, ging ik al onderuit.
Die kinderwagen was andere koek! Ik moest een beetje heuvelop en ik kwam echt bijna niet vooruit met kinderwagen en mezelf. De buurman zag me tobben en leende geheel spontaan zijn eigen volwassen spark uit! Nu kon ik terug naar huis.
Ik was van plan te gaan trainen en zwemmen na het terugbrengen van de geleende spullen, maar ik besloot nu een sleewandeling te maken met de spark. Ik heb het ook gedaan, maar ik denk niet dat ik het nog een keer doe…… Zo’n volwassen spark, heeft hele lange ijzers en stuurt dus ook moeilijker. Voor ik ging sleewandelen, heb ik hem even uitgeprobeerd en het ging heerlijk. Ik kon remmen met mijn schoenen met spikes, dus ik waagde het erop. Meteen de eerste heuvel af, ging het al fout. Ik stond op beide ijzers, maar ik kreeg meteen een bloedvaart. Ik stak dus mijn ene been uit om te remmen, maar in mijn enthousiasme verschoof ik mijn voet op het ijzer ook iets en de slee werd onbestuurbaar, glipte onder mij uit naar de (keiharde) sneeuwrand en klapte om, ik erbij. Ik viel keihard op mijn rechterknie de laatste keer dat dat gebeurde, hield ik er een meniscusknie aan over) en rechterschouder, niet op mijn hoofd gelukkig. Mijn knie is kapot en mijn elleboog ook, maar ik heb niets gebroken. Ik heb even mezelf herpakt en ben verder gegaan. Nog twee keer ben ik bijna gevallen, maar ik wist nu dat ik de slee niet moest laten omklappen en dus wist ik mezelf rennend overeind te houden. Ik heb in ieder geval getraind voor vandaag en bij gebrek aan sauna en zwembad, ben ik daarna in een heerlijk warm bad gegaan. Daarna heb ik de strijk gedaan, terwijl ik een filmpje heb gekeken. Nu voel ik mijn rechterbeen en mijn nek aan de linkerkant waar hij mijn hoofd heeft tegengehouden. Ik ga waarschijnlijk heel veel spierpijn krijgen, dus ik beweeg maar regelmatig voorzichtig en hou mezelf warm. Ik hoef er niet meer uit dit jaar. We hebben heerlijk gegeten en gezondigd de afgelopen dagen, dus vandaag worden het enkel groenten en vruchten, klein beetje brood voor de darmwerking en vanavond een biefstuk. Geen oliebollen en wat dies meer zij. Op 2 januari komt mijn oudste zoon met zijn vriendin nog een paar dagen, dan zal ik ook wel weer zondigen. De 92 kg. grens is nog niet geslecht met deze feestelijkheden……
LATSTE NIEUWS: Mijn knie is dik! en ik ook

Uw razende reporter van VZG (Vreemde ZweedseGewoontes) meldt dit keer: LUCIAVIERING!

Nou, Leo is vanmiddag naar huis gekomen. Hij heeft er gewoon een navel bij…..
Hij dacht van te voren dat hij morgen gewoon weer aan het werk kon, maar dat zal niet gaan hoor. Hij heeft natuurlijk narcose gehad, daar vergis je je altijd in. Verder zijn zijn buikspieren uit hun verband en mag hij de eerste weken niet tillen en gewoon uit bed komen. Hij kon niet eens zijn sokken en schoenen aankrijgen vanmiddag, dus dat werken zal nog wel even duren. Maandag moeten we nog terug voor controle, dus dan is het gelukkig pas dinsdag voor het werken in the picture komt. Bij zijn afwezigheid heb ik het nog wat kerstiger gemaakt. Ik zie er voor het eerst dit jaar tegenop om een kerstboom te kopen en op een standaard te zetten, naar binnen te slepen en hem dan over een paar weken weer naar buiten te slepen. Het versieren van een kerstboom vind ik wel leuk om te doen, maar al dat gedoe eromheen, bah! Dit jaar kan Leo me ook niet helpen met het op zijn plaats brengen en weer opruimen van de kerstboom, dus nee: ik zie het niet zitten. Bij haar las ik dat ze de ficus Benjamina had opgetuigd en laat ik die nou ook hebben, een hele grote!
Dus ik heb hem versierd en het resultaat is niet slecht, alleen: de versierselen zijn veel minder goed te zien omdat er allemaal bladeren aan zitten in plaats van naalden. Maar de lampjes vind ik dan wel weer erg leuk staan.
011
Omdat ik de dennengeur zo essentieel vind voor Kerstmis, haal ik wat takken in huis en die zet ik in een vaas samen met bessen of zo. MIsschien koop ik nog wel twee van die kleine boompjes die op tafel kunnen. Die zet ik dan wel in het bos achter ons huis van het voorjaar……
Omdat ik mijn tas bij Leo had laten staan, kon ik gisteren geen foto bij mijn verhaal van 12.12.12.12 zetten, dus die komt hier dan, twee zelfs:
014

015

13 december wordt hier het Luciafeest gevierd. Het is een vreselijk Zweeds gebeuren, onnavolgbaar als je er niet mee opgegroeid bent, net zoiets als Sinterklaas voor een Amerikaan…. In de oude Juliaanse kalender was 13 december de kortste dag een bijgevolg de langste nacht. De meisjes doen een kaarsenkrans op hun hoofd en een lange witte jurk aan. Vroeger waren dat echte kaarsen en kregen ze kaarsvet in hun haar, maar tegenwoordig zijn dat, heel handig, van die elektrische kaarsen op een batterijtje. Op mijn school heb ik geleerd dat de Zweden die in de Napoleontische tijd in Italië waren geweest, de Luciaviering mee terug hebben genomen, maar bij Wikipedia kan ik daar niets over terugvinden. Daar staat dat het uit de heidense tijd stamt en te maken heeft met de zonnewende. In ieder geval: het is een heel gebeuren. We werden gewaarschuwd vanmorgen dat Lucia zou komen op de afdeling en er werd zo stralend bij gekeken dat zelfs Leo niet durfde te weigeren om te gaan kijken.
Daar kwamen ze aan, tussen de ziekenhuisspullen door. Ze zongen Sankta Lucia, prachtig:
016
017

Daarna stelden ze zich op voor de ‘huiskamer’ van de afdeling en zongen alemaal Zweedse liedjes over duister en het licht dat schijnt en dat het zo mooi is binnen met al die lichtjes en buiten met de sneeuw. Even for the record; het was vandaag -22 graden! Toch voelde het warmer aan dan gisteren toen het -9 was met een gemene Noordwestenwind. De zon scheen prachtig op de zwaar besneeuwde bomen, maar ik had geen camera bij mij op weg naar Leo. Maar goed, even terug naar de Luciaviering. Er waren drie soorten Luciagangers. Ten eerste Lucia zelf, dat is er altijd maar 1, zij heeft een rode sjerp om haar middel. Dan waren er de tärnur. Dat zijn er 12 (Lucia is de dertiende) De beste vertaling die ik kon vinden was bruidsmeisjes. Zij hebben glitter in hun haar en 1 kaars in de hand.
019
Daarachter waren de stjärngossar (sterrenkerels), dat zijn jongens, ook in lange witte jurken, maar met een puntmuts en een ster in hun hand.
020
Bij sommige bijeenkomsten zijn ook Tomten (dwergen/kabouters en/of peperkoekenmannetjes aanwezig. Daar was nog een rel om hier in Linköping. Op een school werd een allochtoon jongetje geweigerd mee te doen als peperkoekenmannetje, want, werd er gezegd, dan ben je een verbrand peperkoekenmanetje en dat kan niet. Bovendien is het een Zweedse traditie en daar heb jij niets mee te maken. Nou, je begrijpt dat daar heel wat reactie op gekomen is.
Deze Luciaviering wordt OFFICIEEL in de kerk gevierd en dan met echte kaarsen. Het is de enige vorm van heiligenverering in de Protestante kerk vertelt Wikipedia me.
Bij ons werd er in ieder geval prachtig gezongen, vierstemmig. Het waren leerlingen van de muziekklas van de middelbare school, zeg maar een Havo voor Dans en Muziek. Ik heb al eens eerder geschreven dat de Zweden prachtig kunnen zingen, maar dit was compleet professioneel! Het hele personeel stond ook te kijken, alle dokters en verpleegsters. Daar waren natuurlijk ook een paar allochtonen bij en die keken ook een beetje verbaasd.
Nu ga ik bij mijn mannetje TV kijken, spreek jullie later.

“Ojdå, förlåt!”

Iedere keer neem ik me voor om dat te zeggen als er iets plotselings gebeurt of als ik per ongeluk tegen iemand aanstoot, maar het is me tot nu toe nog niet gelukt. Het enige wat ik in zo’n situatie weet te zeggen is: “Oooow, sorry!” Daarna pas zeg ik förlåt…. Ik had het er met Jessica over en zei zei dat het bij haar ongeveer vijf jaar duurde voor ze oj ging zeggen en zij praat thuis ook Zweeds. Als je thuis gewoon nog Nederlands praat, duurt het langer. Ik vrees dat ik het niet meer mee ga maken….
Dat was even een kort luchtig logje op niet zo’n luchtige dag. Het slechte nieuws vertel ik nog wel, maar het goede nieuws is dat we belasting terugkrijgen. We snappen er niks van, maar we krijgen een kleine 300 Euro terug. Het weer was hier overigens prachtig vandaag, 5 graden en een zonnetje. Om vier uur is het donker. Hoe was het bij jullie?

De dag van het huisje.

Voordat de kinderen kwamen, had ik een planbord gemaakt voor iedere dag. Daar stonden de cijfers op van 0 tot 15 en met het aantal voorwerpjes per dag, zodat de kinderen die nog geen letters kunnen lezen ook het aantal kunnen zien. Ze leren meteen in het zweeds tellen, iedere dag een cijfer meer.:

Ik ben bewust begonnen met dag 0, want de kleinste is 0 jaar. Er werd dus bij dag 0 een plaatje geplakt van haar en later ingetekend wat we die dag hebben gedaan.Deze dag was dus haar dag. We aten wat zij lekker vond en deden allemaal dingen die zij leuk vond, zoals spetteren in het bad….. Verder was het de dag van de kleine dingen zoals framboosjes en bosbessen plukken. De volgende dag was de dag van mamma. Zij mocht kiezen wat we gingen eten en iedereen moest heel lief voor haar zijn. De volgende dag was de dag van opa, want ze hebben er twee. De dag daarna was natuurlijk voor Jesse die drie jaar is en toen kwam de dag voor Simeon. Toen zijn we naar de speeltuin in de buurt gegaan, want hij houdt heel erg van buitenspelen . dag nummer 5 was de dag voor het speelhuisje. Dat staat daar maar altijd achteraf buiten en moet maar afwachten of er eens kinderen in hem komen spelen….. Hij mocht kiezen wat we gingen eten en dat was kip, want hij was zo blij dat hij geen kippenhok was….. Verder was de vloer heel kaal en grauw en er hangen geen schilderijen aan zijn muur. Dus werden er schilderijen voor zijn muur gemaakt en de vloer geverfd. Daartoe moesten we eerst verf kopen in het Zzweeds en twee canvasdoeken. Ze kregen ook allebei een rollerset. Alleen: bij het schoonmaken van de vloer begon het ineens heel hard te zoemen aan de buitenkant en toe.n bleek er een nest van (gevaarlijke) grondwespen te zitten onder de pannen. Door de herrie in het huisje begonnen ze eerst woedend om onze oren te zoemen en daarna stak er eentje Simeon. Gelukkig kon hij na uitzuigen weer lachen. Opa ging aan de gang met de bbq om ze te verdoven met rook en daarna konden we gif spuiten. Het zat er dus alleen niet in dat we de vloer konden verven op zijn eigen dag. Toen hebben we maar eerst de schilderijen gemaakt:

Je kunt duidelijk het verschil in leeftijd/ontwikkeling zien trouwens. De oudste gebruikt meerdere kleuren en het hele vel, terwijl de jongste in één kleur op één stukje schilderij blijft hangen…. Leuk om te zien!


Vanmorgen was het dan zo ver! Opa Leo kreeg van alle kinderen een high five, omdat hij de wespen had verjaagd (het wordt langzamerhand routine)
en toen kon het grote verffeest beginnen. Eerst moesten de kinderen zich uitkleden tot op de onderbroek. Het eerste probleem ontstond al toen het verfblik nog op zijn kant in het plastic tasje lag en daar open ging….. Onder leiding van een volwassene kregen ze allebei wat verf in hun eigen rollersetje en verven maar..

Hier een streep, daar een streep….Hoewel we hadden gezegd dat ze van achteren naar voren moesten verven, kwam dat niet helemaal aan….


Maar net als met een grasmaairobot, die ook kriskras door het gras heen maait, kwam toch alles geverfd uiteindelijk…

Delaatste loodjes… Simeon vertelde trots dat je over de vloer kon schaatsen!


Na het hele verffestijn konden ze zich eerst op het gras wassen in een teil met water en zeep en daarna in bad.

Een spoor van witte kindervoetjes in het gras…..

Het huisje is erg gelukkg nu. Niet alleen krijgt hij twee mooie schilderijen aan de muur te hangen en is zijn vloer ‘smetteloos’ wit geverfd. Hij is ook nog eens van de wespen in zijn dakje verlost!

En zij heeft dan wel niet meegeverfd, maar wel alles bekeken vanuit haar luie stoel….

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Het wordt irritant en saai.

Een mens begint een blog om anderen over haar gevoelens en belevenissen te vertellen toch? Mijn gevoelens en belevenissen liggen op het moment allemaal in de lentesfeer. Ik heb een aantal prachtige foto’s van de tuin gemaakt. Dat is niet zo moeilijk, want de tuin is prachtig! Woest, maar prachtig…. Carefull what you wish for. Mijn hele leven wil ik al een huis met een grote tuin Nu heb ik dat en nu is de tuin te groot voor me…. Langzaam maar zeker verwildert hij. Ik heb nu een tuinman, maar ik weet niet of hij nog een keer komt….. Morgen komen twee jongens van de kerk me helpen en als tegenprestatie ga ik verse asperges voor ze koken. Voor de zekerheid heb ik ook nog frites achter de hand… Een aantal dingen zijn gewoon te zwaar voor me, met zakken aarde sjouwen b.v en lang spitten en bukken en overeind komen, bukken en overeind komen, bukken en overeind komen. Ik ben de 80-jarige oorlog met de paardenbloemen aangegaan. Het is geen doen op dit moment om ze eruit te halen, het zijn er te veel. Nu pluk ik dus twee keer per dag alle uitgebloeide paardenbloemen. Ook dat is nog onbegonnen werk, maar wat me wel lukt is om bijna alle blaasbloemen te plukken voor ze zich verspreiden. Ik doe ze natuurlijk niet op de composthoop, want anders krijg je ze gewoon weer terug, maar ik heb ondertussen drie van die grote vuilniszakken vol met paardenbloemen en een aantal planten. Het geeft me wel tegenstrijdige gevoelens moet ik zeggen. Het staat best leuk een rand paardenbloemen, maar als je er niks aan doet, verstikken ze alle andere planten….

(even de foto vergroten door er op te klikken) Zeg nou zelf: dat staat toch schattig zo’n rand met paardebloemen? Bleef het maar bij een rand….


Toch voel ik me een beetje een massamoordenaar. Heb ik hier zitten beweren dat ik zo dol ben op grote gezinnen, roei ik met mijn andere hand hele families uit!
Nou, foto’s dus… Het is moeilijk om een foto te vinden ZONDER paardenbloemen er op, maar ze zijn er wel als je goed kijkt
Sorry voor de mensen (LYDIA) die zitten te wachten op foto;s van villa Zebra, dat komt nog wel een keer.
Foto’s dus…

Mijn clematis is uit! Prachtig al die bloemen….


Hier is de foto van een paar dagen geleden.

Deze paarse clematis groeit in een ribes die nu ook bijna bloeit, heel mooi


clematis in de appelboom

Mijn Puttershoekse hoekje. Ik had de hosta uit mijn oude tuin uitgestoken en meegenomen hier naartoe, maar er is vergeetmeniet, speenkruid en een bodeauxrood tuingeraniumpje op meegelift.


Naast het pad naar de garage, Onze bloeiende krentenboompjes en …..paardebloemen


pioenroos in de knop. Noteren jullie ook even een nog bloeiend blauw druifje links onderin?


Bloeiende akelei. De witte en roze bloeien het eerst, de paarse komen later….


Ik heb één net perk. Dat is het enige wat ik (bijna) helemaal heb zoals ik het wil. Er staan voornamelijk vaste planten in. De foto daarvan bewaar ik voor later. Mijn fototegoed is op op mijn blog, dus ik moet eerst weer een aantal foto’s van oudere logjes wissen. Ondertussen is het woensdagmiddag kwart voor vijf. De jongens zijn weg alweer en ik zit tegen mijn presentatie aan te hikken. Morgen moet ik die geven. Ik heb er nog bijna niets aan gedaan. Het onderwerp is me vertrouwd, maar ik zit tegen dat Zweeds aan te hikken. Ik heb een ONVOLDOENDE voor mijn landelijk opstel gehaald! Niet op inhoud, maar op taal. Ik beweer wel van alles, maar het is grammaticaal en spellingsgewijs niet correct. En dat kan natuurlijk niet schriftelijk stelletje bureaucraten. Ik loop nu tegen het feit aan dat ik oud ben. Sommige constructies krijg ik dan gewoon niet in mijn kop. Als ik nu mondeling iets doe, maak ik het goed met mijn mimiek en gebaren. Dat heb ik trouwens altijd al gedaan, maar wat nu het ergste is: ik ben mijn vertrouwen kwijt! Ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en gewoon aan de slag gaan, maar ik krijg mezelf niet zover, Ondertussen is het 25 graden hier, heerlijk. Het blijft voorlopig zo. Dus ik wil de tuin in, paardenbloemen plukken…….. Het zal er wel weer op neerkomen dat ik vannacht tot twee uur bezig ben en dat ik morgenochtend om zes uur nog even de laatste dingetjes doe, zoals altijd. Zou ik ooit nog leren om niet uit te stellen?

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

“En de geur van de lucht! Soms deed ik een hele week niets anders dan ademhalen”

Deze zin komt altijd weer bij me boven als het lente wordt… Hij komt uit “In de ban van de Ring” en wordt uitgesproken door Boombaard, de Ent, als hij vertelt over de uitgestrekte bossen die vroeger ‘het hele westen’ bedekten. Toen ik 22 was en in de Adriaanstichting werkte, werkte daar ook een jongen via een uitzendbureau en hij heeft me het boek “De Hobbit” uitgeleend. Ik heb het in één adem uitgelezen en toen was ik verkocht. Toen ik het boek wilde teruggeven, bleek hij te zijn ontslagen en ik heb zijn naam noch zijn adres ooit kunnen achterhalen. Dat boek is letterlijk stukgelezen door mij en een aantal van mijn kinderen. Tenslotte werden de losse bladzijden bewaard in een leeg shagzakje. Toen het er naar uitzag dat we naar Zweden zouden gaan, heb ik een nieuw exemplaar gekocht.

Nadat ik “De Hobbit” had gelezen, wilde ik natuurlijk “In de ban van de ring” lezen en dat heb ik daarna door de jaren heen nog verscheidene malen gedaan. In die tijd voor ik kinderen en een leesbril had, kon ik een zo’n dik oek in een weekend uitlezen! Dan zat ik wel het hele weekend te lzen hoor! vond Leo iets minder. Nu ik voor mijn Zweeds weer veel moet lezen (we zijn nu bij de Renaissance en de Verlichting aangeland, dus Shakespeare en Don Qichotte), komt het verlangen naar “In de ban van de Ring” ook weer naar boven. Er is in de laatste 20 jaar alleen wat met de letters gebeurd. Ze zijn danig gekrompen. Nu zag ik dat het hele boek nu ook op Internet staat, dus misschien van de zomer op mijn Ipad….. Ik weet heus al hoe het eindigt, maar toch vind ik het iedere keer weer spannend en er komen vast weer andere dingen naar voren dan toen ik het de vorige keer las…..

uren heb ik de kaart bestudeerd....


Ik ken de boeken zowat uit mijn hoofd. Dat is natuurlijk geen goede eigenschap als je dan de film gaat zien. Hoewel ik alle lof heb voor de film, vind ik toch dat er een aantal essentiële stukken uit zijn weggelaten en – wat nog erger is – veranderd. De kwalijkste verandering vind ik dat ze Sam Gewissies een ander karakter hebben gegeven, alsof hij jaloers zou zijn op Gollem. Verder vind ik het heel jammer dat Gandalf veel minder uit de verf komt dan in het boek, evenals Arwen en haar beslissing om met Aragorn te trouwen. Tenslotte moet het me nog van het hart dat het verhaal van Tom Bombadil eruit gelaten is. Ik raad iedereen aan die alleen maar de film heeft gezien , om ook het boek te lezen.

Het was trouwens wel een hele rare gewaarwording om het boek, waarvan ik alle ins en outs ken, ineens als lieveling van het hele Nederlandse publiek te zien. Het was MIJN verhaal, MIJN werelddeel en ineens wist iedereen wat een Hobbit was enzo en had iedereen er ineens een mening over… en dat op grond van alleen maar de film…..
nou ja, zeg!