O jongens, ik ben weer eens superstom geweest!!!

Omdat mijn dochter haar tweede auto heeft verkocht, had ik deze keer een iets grotere auto gehuurd, een Kia. Het ging precies, twee geleende boosterzitjes en het stoeltje voor de kleine uit de auto gehaald. Wat hebben we genoten, naar het zwembad in Ridderkerk en tweeëneen half uur in het water geweest, van de hoge glijbaan die halverwege donker is en heeeeeel hard gaat. De jongens van vier en vijf zelf en het meisje van anderhalf bij een van ons op schoot, HEERLIJK! Ik had nog bijna niet mee kunnen zwemmen, want ik had in plaats van mijn zwarte zwempak per ongeluk mijn nieuwe zwarte hemdje meegenomen. Gelukkig hadden ze bij het zwembad nog een badpak wat ik kon lenen, ietsje te klein, maar daar heb ik gewoon dat hemdje overheen gedaan. Op het laatste moment bleef ik nog een nachtje extra logeren omdat mijn oudste dochter de hele woensdagochtend weg was en ik dinsdagavond…. Om een uur of tien ben ik gegaan op mijn dooie akkertje. Ik kon dan nog wat boodschappen doen en een tas neerzetten bij mijn oudste dochter. Zij komt volgende maand hierheen met de auto en de Rijsttafelspullen en Belze majoneis kunnen nog wel even wachten. Ik had nog kinderboeken gekocht, dus die heb ik eerst bij mijn zoon in Rotterdam-Zuid afgedropt. Wij vlogen om kwart voor drie en ik wil dan altijd om kwart voor twee bij de bagagecheck zijn, dan kan ik nog bij de delicatessen die bevroren en gekoelde dingen kopen waar ik gisteren over schreef. Ik ging om precies kwart voor twee door de bagagecheck, heerlijk op tijd en niet te vroeg. Prima reis gehad, goed aangekomen, heerlijk gewerkt gisteren en vandaag stond zaaien, vlees braden en eindelijk dat 5 minuten brooddeeg. maken op het programma (Kijk hier voor een ander recept). Word ik vanmorgen door mijn dochter gebeld: “Waar heb je de autozitjes gelaten?” Oeps! Ik heb er helemaal niet meer op gelet en ik heb ze met de auto ingeleverd. Gebeld en gebeld en GEBELD!!!! Geen gehoor bij de Schiphol Avis desk, dan maar de Klantenservice. Die kregen ook geen kontakt. Eindelijk om half twaalf krijg ik de desk aan de telefoon. Ze zijn erachteraan gegaan, maar ze hebben ze nog niet gevonden. Het is een rood kinderzitje en zij huren die ook uit in dezelfde kleur. Het zijn twee zitverhogers, een van Sponge Bob en een van Cars, maar ze hebben ze niet gevonden. In het ergste geval zijn ze allemaal opnieuw verhuurd en moeten we wachten tot de auto’s terugkomen. Morgen word ik erover teruggebeld. Vooral die zitverhogers: ik heb ze geleend van de andere oma en ze had stad en land afgelopen voor juist die zitjes!
Ik voel me ellendig, maar ik kan er niks aan veranderen. Nu leent de andere oma nooit meer wat uit aan haar schoondochter en dat is mijn schuld……..

Toeval bestaat niet.

En toen werd ik vanmorgen wakker in een sprookjeswereld. Ieder klein takje en twijgje is bedekt met sneeuw, het is onvoorstelbaar prachtig en onvoorstelbaar wit. Ik weet dat er in Nederland ook sneeuw ligt, dus ik zal niet al te lyrisch doen, maar eens te meer voel ik me in een vakantieland wonen.
Op weg naar mijn eerste kind (en zijn broertje die voor spek en bonen meedoet) was ik van plan wat foto’s te nemen, daarna ging ik materiaal kopen en naar mijn tweede groepje. Natuurlijk vergat ik foto’s te nemen en toen ik bij het kinderdagverblijf aankwam, bleek het kind een uitstapje te hebben vandaag en niemand was op het idee gekomen om contact met me op te nemen. Ik besloot terug naar huis te gaan, maar onderweg bedacht ik me dat ik eerst bij de supermarkt wat boodschappen wilde halen.
Het grote gevaar van voortdurende gladheid is dat je slordig wordt. Toen ik wilde draaien op een rondweg rond een wijk (het is uitgestorven overdag in alle woonwijken), nam ik de bocht iets te ruim en gleed met mijn voorwielen de weg af in een hoop losse sneeuw. Geen kans natuurlijk dat ik daar weer uit kwam. Daar stond ik, ik had mijn mobiel wel bij me, maar had geen idee wie ik zou moeten bellen…..
Met alle dingen die me overkomen, vraag ik me altijd af wat ik ervan kan leren en of het de bedoeling is dat het me overkomt. Zo niet, dan vertrouw ik erop dat ik hulp krijg om het probleem op te lossen. Iedere keer weer ben ik er verbaasd over dat ik prompt een antwoord krijg wat beter en eenvoudiger is dan wat ikzelf had kunnen bedenken! Ik was net aan het overwegen om dan 112 maar te bellen en te vragen of zij een nummer hadden van een garage die me eruit zouden kunnen trekken, toen er om de hoek een levensgrote tractor kwam gereden. In de tractor zat een jongen van een jaar of 18 en toen ik hem aanhield, stopte hij. Hij was bereid me te helpen voor 100 kr. (ongeveer 11,60 Euro). Natuurlijk stemde ik daarmee in en in vijf minuten was het klusje geklaard. Hij trok hem er achteruit uit en het enige wat ik hoefde doen was sturen.
Snel ben ik naar de supermarkt gegaan en ik was om elf uur weer thuis nog steeds geen foto’s genomen. Normaal gesproken zou ik dan net de dagis verlaten na een uur Nederlands gegeven te hebben en zonder boodschappen. Ik ga nog maar even wat voorbereiden en wat was opvouwen en stofzuigen en een logje schrijven. Ik ga vast het vuurtje aansteekklaar maken en ik denk dat ik ook maar wat warm eten voor mezelf ga maken. Ik heb van die zakjes lijnsoep gekocht en daar doe ik soms taugé in, soms wat peultjes, vandaag wat mais en ui. Ik MOET in de veilige zone onder de 92 kilo komen. Ik zit er nu twee kg. onder, maar ik wil er vier kg. onder zitten. Tot die tijd eet ik meestal een keer per dag lijnsoep. Gisteren heb ik gado-gado voor mezelf gemaakt, heerlijk maar gevaarlijk. Je eet er snel te veel van…
De rest heb ik bewaard voor Jessica als ze komt.
Het is heel raar, maar ondanks dat we in een zorgelijke tijd zitten, voel ik me echt gelukkig! Ik zou alleen willen dat mijn kinderen en kleinkinderen ook hier woonden…..

Avonturen meneer Sonneveld, avonturen!

Naar analogie van Wim Sonneveld met zijn kroketten, kennen jullie die?
Vanaf 27 december is het hier al spekglad. Overal waar auto’s hebben gereden ligt een dikke ijslaag. Onze oprit loopt iets af en je kan jezelf gewoon niet overeind houden. Het is in plaats van minder alleen maar erger geworden, ondanks het feit dat het grotendeels dooit. De ruwe sneeuw langs de kantjes, waar je nog een tijdje over kon lopen, is ook veranderd in een hobbelige, spekgladde ijsmassa. Het is drie graden overdag, maar ‘s nachts èn als de lucht opentrekt, is het rond of onder nul. Verder regent het af en toe een beetje en ieder holletje dat een beetje grip zou kunnen geven, loopt vol met water dat dan weer bevriest……. De boer rijdt vijf keer per dag met zijn tractor met sneeuwkettingen heen en weer over de weg, waardoor er butsen in komen. Ik heb mijn spikes onder mijn schoenen gedaan voor als ik hout moet halen. Nu denk je misschien dat de Zweden nu eindelijk tot stilstand komen, maar niets is minder waar. Iedereen gaat er gewoon uit, stapvoets met de auto en lopend gaan ze op de slee. Je hebt hier drie verschillende soorten sleeën: de gewone slee zoals wij die kennen, dan heb je de sneeuwracer met een heus stuur:

De derde slee heeft een andere naam: SPARK. Het is een slee met een stoeltje voorop. Dat stoeltje heeft een hoge rugleuning met handvaten bovenop en onder het geheel zitten twee lange ijzers. Degene die sleet, gaat achter het stoeltje staan en houdt de handvatten op de rugleuning beet. Vervolgens zet je 1 voet op een van de ijzers en met de andere voet step je. Als je vaart hebt of heuvel af gaat, zet je de tweede voet op het andere ijzer en glijdt voort. Het gaat heel hard, soms te hard. Je kan ook sturen, maar dat moet je wel even leren. Er zijn kinderversies van. Daar kunnen een broertje en zusje mee spelen en die kregen wij te leen.

Vandaag ging ik die terugbrengen (mijn zoon en zijn gezin vertrokken vanmorgen om half vijf weer naar Nederland, ik reed 25 km. per uur tot aan de stad) en een kinderwagen met speciale antislip sneeuwwielen die we weer van de andere buren te leen kregen, omdat ze ons zagen tobben met buggywieltjes. De heenweg naar de buren met de slee ging prima, maar terug had ik geen steun meer. Voetje voor voetje kwam ik thuis. Ik maakte spontaan een goed voornemen voor dit jaar : niet mijn heup breken voor 2013 begint.
Ik was toen al een keer gevallen, want bij de eerste stap die ik vanmorgen buiten deed, ging ik al onderuit.
Die kinderwagen was andere koek! Ik moest een beetje heuvelop en ik kwam echt bijna niet vooruit met kinderwagen en mezelf. De buurman zag me tobben en leende geheel spontaan zijn eigen volwassen spark uit! Nu kon ik terug naar huis.
Ik was van plan te gaan trainen en zwemmen na het terugbrengen van de geleende spullen, maar ik besloot nu een sleewandeling te maken met de spark. Ik heb het ook gedaan, maar ik denk niet dat ik het nog een keer doe…… Zo’n volwassen spark, heeft hele lange ijzers en stuurt dus ook moeilijker. Voor ik ging sleewandelen, heb ik hem even uitgeprobeerd en het ging heerlijk. Ik kon remmen met mijn schoenen met spikes, dus ik waagde het erop. Meteen de eerste heuvel af, ging het al fout. Ik stond op beide ijzers, maar ik kreeg meteen een bloedvaart. Ik stak dus mijn ene been uit om te remmen, maar in mijn enthousiasme verschoof ik mijn voet op het ijzer ook iets en de slee werd onbestuurbaar, glipte onder mij uit naar de (keiharde) sneeuwrand en klapte om, ik erbij. Ik viel keihard op mijn rechterknie de laatste keer dat dat gebeurde, hield ik er een meniscusknie aan over) en rechterschouder, niet op mijn hoofd gelukkig. Mijn knie is kapot en mijn elleboog ook, maar ik heb niets gebroken. Ik heb even mezelf herpakt en ben verder gegaan. Nog twee keer ben ik bijna gevallen, maar ik wist nu dat ik de slee niet moest laten omklappen en dus wist ik mezelf rennend overeind te houden. Ik heb in ieder geval getraind voor vandaag en bij gebrek aan sauna en zwembad, ben ik daarna in een heerlijk warm bad gegaan. Daarna heb ik de strijk gedaan, terwijl ik een filmpje heb gekeken. Nu voel ik mijn rechterbeen en mijn nek aan de linkerkant waar hij mijn hoofd heeft tegengehouden. Ik ga waarschijnlijk heel veel spierpijn krijgen, dus ik beweeg maar regelmatig voorzichtig en hou mezelf warm. Ik hoef er niet meer uit dit jaar. We hebben heerlijk gegeten en gezondigd de afgelopen dagen, dus vandaag worden het enkel groenten en vruchten, klein beetje brood voor de darmwerking en vanavond een biefstuk. Geen oliebollen en wat dies meer zij. Op 2 januari komt mijn oudste zoon met zijn vriendin nog een paar dagen, dan zal ik ook wel weer zondigen. De 92 kg. grens is nog niet geslecht met deze feestelijkheden……
LATSTE NIEUWS: Mijn knie is dik! en ik ook

Botsing

Ben weer eens lekker stom geweest, maar ik had weer geluk….. Het zwembad ligt aan de ene kant van de weg en ik kom van de andere kant. Ik moet dan altijd doorrijden tot het stoplicht en daar maak ik een U-turn. Dan moet je natuurlijk goed uitkijken dat er ook geen auto’s komen die rechtsaf slaan jouw weghelft op. Dat doe ik ook altijd, maar vrijdag had ik toch niet goed opgelet want er was ineens een auto. Ik weet nog niet waar hij vandaan kwam, maar ik gaf hem een tik tegen zijn linkerachterkant met mijn rechtervoorkant. Doordat het zo glad was, werd hij eenvoudig opzij geschoven in plaats van dat het een harde botsing was. We stopten allebei en we kwamen uit onze auto. Ik verontschuldigde me uitgebreid en zei dat ik hem helemaal niet gezien had. Een andere auto was ondertussen ook gestopt en er kwam een vrouw uit. Ze hoorde me praten (met accent) en meteen negeerde ze me volkomen en zei tegen die man: “Nou, je hebt een getuige hoor! Ik heb gezien wat ze deed en dat mag absoluut niet. Dus je weet het; Ik ben je getuige!” Ik zei dat ik heel goed wist dat ik fout was en dat ik alle schade zou betalen. Nog steeds negeerde ze me. ” Heb je een pen en een papiertje, dan schrijf ik mijn telefoonnummer neer. Ik ben bereid om te getuigen in een rechtszaak” Ik zei nog een keer dat ik wist dat ik helemaal fout was en dat ik bereid was de schade te betalen. De schade bleek trouwens verschrikkelijk mee te vallen, want ik had hem gewoon weggeduwd over de gladde straat. Hij had schade op het plastic van zijn bumper, maar er was niks ingedeukt.
Gelukkig was het een hele vriendelijke man. Hij zei dat hij thuis wel even zou kijken wat de schade was en mij dan zou bellen. Die mevrouw was nog helemaal hyper en begon mij op de toon van een leerkracht tegen een stout jongetje te vertellen dat ik iets had gedaan wat absoluut niet mocht en dat dat heel gevaarlijk was. Compleet met vingertje voer ze tegen me uit. Ik heb het maar gelaten en die man ook. Ze heeft haar telefoonnummer opgeschreven en ik heb het mijne eronder geschreven. Ik heb er niks meer van gehoord. Ik denk dat hij zoiets had van: “ach het is alleen maar wat rubber en plastic, laat maar zitten”…
Het is wel een heel vreemd gevoel om genegeerd te worden waar je bij staat en dat er al vanuit gegaan wordt dat je jezelf schoon wilt praten alleen omdat je een accent hebt…. Het schijnt dat mensen met een donkere huidskleur en moslims dit soort dingen regelmatig meemaken, zelfs als ze professor zijn. Kijk, ik raak daar niet zo van ondersteboven, ik weet wat ik waard ben en kan mezelf heel goed verdedigen als het moet. Maar als je van jezelf al onzeker bent en misschien zelf ook al vindt dat je niet veel waard bent, kunnen zulke ervaringen heel traumatisch zijn.

De dag van het huisje.

Voordat de kinderen kwamen, had ik een planbord gemaakt voor iedere dag. Daar stonden de cijfers op van 0 tot 15 en met het aantal voorwerpjes per dag, zodat de kinderen die nog geen letters kunnen lezen ook het aantal kunnen zien. Ze leren meteen in het zweeds tellen, iedere dag een cijfer meer.:

Ik ben bewust begonnen met dag 0, want de kleinste is 0 jaar. Er werd dus bij dag 0 een plaatje geplakt van haar en later ingetekend wat we die dag hebben gedaan.Deze dag was dus haar dag. We aten wat zij lekker vond en deden allemaal dingen die zij leuk vond, zoals spetteren in het bad….. Verder was het de dag van de kleine dingen zoals framboosjes en bosbessen plukken. De volgende dag was de dag van mamma. Zij mocht kiezen wat we gingen eten en iedereen moest heel lief voor haar zijn. De volgende dag was de dag van opa, want ze hebben er twee. De dag daarna was natuurlijk voor Jesse die drie jaar is en toen kwam de dag voor Simeon. Toen zijn we naar de speeltuin in de buurt gegaan, want hij houdt heel erg van buitenspelen . dag nummer 5 was de dag voor het speelhuisje. Dat staat daar maar altijd achteraf buiten en moet maar afwachten of er eens kinderen in hem komen spelen….. Hij mocht kiezen wat we gingen eten en dat was kip, want hij was zo blij dat hij geen kippenhok was….. Verder was de vloer heel kaal en grauw en er hangen geen schilderijen aan zijn muur. Dus werden er schilderijen voor zijn muur gemaakt en de vloer geverfd. Daartoe moesten we eerst verf kopen in het Zzweeds en twee canvasdoeken. Ze kregen ook allebei een rollerset. Alleen: bij het schoonmaken van de vloer begon het ineens heel hard te zoemen aan de buitenkant en toe.n bleek er een nest van (gevaarlijke) grondwespen te zitten onder de pannen. Door de herrie in het huisje begonnen ze eerst woedend om onze oren te zoemen en daarna stak er eentje Simeon. Gelukkig kon hij na uitzuigen weer lachen. Opa ging aan de gang met de bbq om ze te verdoven met rook en daarna konden we gif spuiten. Het zat er dus alleen niet in dat we de vloer konden verven op zijn eigen dag. Toen hebben we maar eerst de schilderijen gemaakt:

Je kunt duidelijk het verschil in leeftijd/ontwikkeling zien trouwens. De oudste gebruikt meerdere kleuren en het hele vel, terwijl de jongste in één kleur op één stukje schilderij blijft hangen…. Leuk om te zien!

Vanmorgen was het dan zo ver! Opa Leo kreeg van alle kinderen een high five, omdat hij de wespen had verjaagd (het wordt langzamerhand routine)
en toen kon het grote verffeest beginnen. Eerst moesten de kinderen zich uitkleden tot op de onderbroek. Het eerste probleem ontstond al toen het verfblik nog op zijn kant in het plastic tasje lag en daar open ging….. Onder leiding van een volwassene kregen ze allebei wat verf in hun eigen rollersetje en verven maar..

Hier een streep, daar een streep….Hoewel we hadden gezegd dat ze van achteren naar voren moesten verven, kwam dat niet helemaal aan….

Maar net als met een grasmaairobot, die ook kriskras door het gras heen maait, kwam toch alles geverfd uiteindelijk…

Delaatste loodjes… Simeon vertelde trots dat je over de vloer kon schaatsen!

Na het hele verffestijn konden ze zich eerst op het gras wassen in een teil met water en zeep en daarna in bad.

Een spoor van witte kindervoetjes in het gras…..

Het huisje is erg gelukkg nu. Niet alleen krijgt hij twee mooie schilderijen aan de muur te hangen en is zijn vloer ‘smetteloos’ wit geverfd. Hij is ook nog eens van de wespen in zijn dakje verlost!

En zij heeft dan wel niet meegeverfd, maar wel alles bekeken vanuit haar luie stoel….

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!

Het is allemaal zo dubbel, hebben jullie dat nou ook?

Sinds een poosje alweer heb ik een echt writers-block. Dat komt zo: terwijl zij hard bezig is haar leven op te pakken zonder kanker – ze besefte pas goed wat er allemaal had kunnen gebeuren toen het al over was- en terwijl zij en zij tegen een loden vermoeidheid vechten, terwijl zij te horen heeft gekregen dat ze niet kan genezen en gewoon doorgaat met het doen van vrijwilligerswerk, terwijl zij iedere dag nog maar moet afwachten of de liefde van haar leven en de vader van haar twee jonge kinderen niet terugvalt na de laatste beenmergtransplantatie, terwijl dat allemaal op het net aan mij voorbijtrekt, ben ik gewoon GELUKKIG! Het is hier echt zomer, mijn tuin is prachtig, Tobbe is bezig een trapje naar de ingang van het huisje te maken, Leo werkt weer hele dagen en morgen gaan we naar Hamburg en op de terugweg langs hem in Flensburg.
Het afgelopen weekend waren ze er dan eindelijk, onze vrienden die twee jaar geleden een ongeluk kregen in Zweden op weg naar ons toe. Het was oergezellig; het is heerlijk om mensen te gast te hebben die alles leuk vinden en overal in geïnteresseerd zijn.
Volgende week donderdag komen ze terug van hun rondreis en dan gaan we midzomer vieren in Rimforsa en dansen om de meiboom…..
Het weer is hier echt heel redelijk. Het is een graad of 20, behalve als er ineens een bui komt. Dan zakt de temperatuur tot 12 graden in vijf minuten. Als de zon dan weer schijnt, is het in no time ook weer opgewarmd. De zon gaat hier voor vieren op en als je om zeven uur wakker wordt, is hij gewoon al warm. Vandaag heeft de zon zowat de hele dag geschenen, heerlijk. Hij gaat vanavond om een uur of tien onder, maar het wordt niet helemaal donker als er geen bewolking is. Vanmorgen heb ik bij Jessica op school twee kinderen bekeken en er advies over gegeven. Daarna ben ik wat spulletjes gaan halen om mee naar Duitsland te nemen en een cadeautje voor Jessica die vrijdag jarig is en dan zijn we er niet. Daarna ontdekte ik een nieuw kledingwinkeltje met precies mijn smaak en ook nog grote maten! Daar heb ik even voor 350 Euro kleren gekocht, maar dan ben ik ook voor de hele zomer klaar en misschien ook wel voor volgend jaar. Verder kon ik het niet laten om nog wat plantjes te kopen en daar heb ik mezelf behoorlijk mee in de vingers gesneden. Ik moet ze vanavond nog planten, anders zijn ze maandag verlept….. Ik moet vanavond ook nog even alle bakken water geven, want we vertrekken morgen om half zes, dan zitten we precies met lunchtijd op de boot naar Duitsland (Rödby-Puttgarden)
Een paar fotootjes vooruit:

de zijtuin, niet alles bloeit, maar er bloeit overal wat….

donkerpaarse akelei. Ik heb ze ook in lichtpaars, roze en roze met geel. Ik zorg er altijd voor dat het zaad door heel de tuin verspreid wordt….

vriend met violen

naar Norrköping

waar we heerlijk op een terrasje zaten te eten toen er een kletterbui losbrak. Wij zaten onder de parasol, maar deze ongelukkigen zaten onder de boom…..

Zo kabbelt ons leven door, het is heerlijk in de zomer in Zweden. Maar toch….dat dubbele gevoel blijft. Als ik gelukkig ben, wil ik graag dat IEDEREEN gelukkig is…. Ik weet ook wel dat je geluk niet kan afdwingen. Stuk voor stuk vind ik de mensen die ik genoemd heb, erg dapper. En de vreugde wordt juist heel sterk gevoeld doordat er ook veel verdriet is. Net zoals de strenge Zweedse winter maakt dat de zomer hier zo juichend is, maakt het verdriet en de angst dat de vreugde en de liefde extra sterk doorkomen. Dat haal ik wel uit al die logjes. Maar soms even niet hoor! Soms is de koek even op en dat mag ook…. In ieder geval: het voelt dubbel. Ik ben gelukkig, maar mijn geluk is een beetje onbetekenend of zo, niet helemaal verdiend, of zo, misplaatst of zo, weet ik veel. In ieder geval is het moeilijk om voluit juichend te bloggen, zo voel ik het.

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Verjaardag

Toen zijn grote broer twee maanden geleden vier jaar werd, gaf hij geen krimp. Hij liet hem zijn cadeautjes zelf uitpakken, hij liet hem de deur open doen als er visite kwam, hij liet hem alle eer. Toen die verjaardag voorbij was, begon hij over zijn eigen verjaardag. 3 jaar is een hele leeftijd. Het is de eerste verjaardag die de kinderen bewust meemaken, waar ze naartoe leven….. Dat is ook de reden dat ik altijd in ieder geval probeer naar de verjaardagen van kleinkinderen te komen als ze drie worden. Afgelopen zondag was het zover. Hij had van te voren al helemaal besteld hoe het ging worden: Hij wilde veel visite (lees cadeautjes), hij wilde een lieveheersbeestjestaart, hij wilde een piñata die werd vastgehouden door matthew (vriend van de familie). Toen ik de donderdag ervoor ‘s avonds bij hun aankwam, trof ik hem zo aan:

slapend in de box

Terwijl zijn vader de oudste naar bed aan het brengen was, was hij in de box in slaap gevallen. Hij heeft hem toen maar laten liggen om een drama te vermijden (verstandig). Het leek er even op dat hij ziek zou worden, maar de volgende morgen was hij weer kiplekker. Hij heeft nog meegeholpen met mixen van zijn taart en wat gespeeld…..tot een uur of een. Hij kreeg rooie wangetjes en waterige oogjes, koorts dus. Tegen de regels in mocht hij een filmpje op TV zien en dat zag er zo uit:

Hoopje ellende op de bank. Hij doet zijn best om niet in slaap te vallen....

Toen kreeg hij ook nog diarree. Nu is diarree altijd verschrikkelijk, maar voor een jongetje dat net enkele weken helemaal zindelijk is, is het natuurlijk een afschuwelijke vernedering om weer een luier aan te moeten… Ik was verder vrijdagmiddag weg om even in te slaan en ik kwam terug met chinees. Dat is zo’n beetje traditie. Normaal worden de chinees en ik door hem met gejuich ontvangen, maar nu wilde hij alleen maar kroepoek eten. Vrijdagavond is de date-night van zijn ouders en als ik er ben, pas ik dan op. Deze keer besloten ze om maar thuis te blijven om gezellig met zijn drieën een DVD te bekijken. Het mannetje wilde alleen maar aan zijn moeder hangen, dus die kwam er ook bij. De oudste had al snel door dat zijn broertje beneden bij de groten zat, dus die kwam er ook bij. In plaats van met zijn tweeën gezellig uit, zaten ze dus nu met hun (schoon)moeder en twee kinderen opgescheept! De jongens mochten allebei in het grote bed slapen tot pappa ze zou overleggen. Mamma ging nog even het meisje schommelen (haar wiegje staat aan het voeteneind en je kan met je teen schommelen) en viel prompt ook in slaap.

Wordt vervolgd

Grote gezinnen

Al vanaf heel jong ben ik gefascineerd van grote gezinnen. Toen ik klein was, hadden we in de stad eigenlijk alleen de grote gezinnen in ons katholieke volksdeel en soms bij wat we noemden ‘de a-socialen. Reformatorische grote gezinnen kende ik eigenlijk niet. Schuin achter ons woonde een katholiek gezin met 16 kinderen. In die tijd werd er nog maar net aan geboortebeperking gedaan door de ‘progressieven’ en werd geboortebeperking ineens tot norm verheven. Het hebben van veel kinderen werd gezien als het hebben van weinig zelfbeheersing van de man of van disrespect van de man t.o.v. zijn vrouw en moeder van zijn kinderen. Nog toen ik al ver in mijn tienerjaren was (ik denk dat ik 18 was) , vertelde een klasgenootje van me dat een buurvrouw van hun met 42 jaar nog in verwachting raakte en dat ze zich doodschaamde ‘natuurlijk’ voegde ze eraan toe. Toen ik vroeg waarom dan, zei ze: “NOU, je laat een man toch niet aan je lichaam komen boven je veertigste!” Voor mij was dat volstrekt nieuwe informatie, maar blijkbaar was ik de enige. Later kwam er ook het argument bij dat je een negatieve bijdrage aan de wereldbevolking leverde en dat de armoede erdoor in stand gehouden werd. Nog later kwam het argument dat je als vrouw je niet kon ontplooien als je veel kinderen kreeg en nu wordt er zelfs gezegd dat een vrouw die een groot gezin heeft, daardoor haar eigen talenten en mogelijkheden in haar gezin steekt in plaats van in de samenleving. Hoe scheef kan je redeneren, net alsof een moeder die haar kinderen opvoedt tot nuttige leden van de maatschappij niet al haar talenten ten nutte van die maatschappij gebruikt.
Toen ik in de leeftijd van kinderen krijgen was, was het ideaal als volgt: Je werkt door tot je je eerste kind krijgt en daarna blijf je thuis, vervolgens krijg je twee jaar later de tweede (liefst in de volgorde jongen-meisje). Vervolgens bleef je thuis tot de jongste naar de middelbare school ging en dan kon je proberen wat te werken……. Ouders die werkten met kleine kinderen werden als egoïsten gezien, die van twee walletjes aten. Dat konden nooit goede moeders zijn. Je werd elegant uit het gilde der moeders gestoten. Maar dat is de discussie werkende moeder/thuisblijfmoeder en daar zal ik het een andere keer over hebben.
Echt grote gezinnen komen tegenwoordig bijna alleen maar voor bij reformatorische mensen. Het katholieke volksdeel is massaal overgegaan op een kleiner gezin. Hoewel de trend de laatste jaren van twee naar drie kinderen is verschoven nadat die een tijdje ook bij 1-kind-gezinnen heeft stilgehouden
, is het hebben van vier kinderen tegenwoordig al een groot gezin. Als je lid wilt worden van de club van grote gezinnen, moet je in ieder geval minstens vier kinderen hebben……
Ik heb al jaren een vriendin met 13 kinderen en ik vond het altijd heel gezellig daar. Ik kan daar vreselijk van genieten, van die geordende chaos, net een feestje. Vorige week was ik bij haar en haar gezin, mede om haar en haar gezin te ontmoeten.We zaten met 15 man aan tafel. Ik had beloofd om het toetje te maken. Het was ijs met warme chocoladesaus (zelfgemaakt) en slagroom. Er hielpen heel wat kinderen mee en er keken er ook nog een paar toe…

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met volle teugen geniet van zo’n koppeltje kinderen om me heen…. Ik zei het nog: “O, wat vind ik dat gezellig, zo’n groot gezin!!”, waarna ik een stap achteruit deed en prompt over een kind struikelde. Dat was met een schaal slagroom in mijn handen….. Ik kreeg het voor elkaar om
-1. het kind niet plat te vallen maar mezelf erover heen te gooien
-2. mezelf niet te bezeren en
-3. de schaal met slagroom rechtop te houden!!
Hoor ik daar applaus?, mag best…….. Het was niet met het blad met toetjes in mijn hand hoor, maar daarvoor.
Nu al onze kinderen een partner hebben en ik zeven kleinkinderen heb, komt het grote gezinnen-ideaal ook binnen mijn bereik. Toen ik jong was, wilde ik altijd moeder van een weeshuis worden of van een gezinsvervangend tehuis. Helaas heb ik daarvoor de verkeerde man gekozen, hij is meer een loner, en -hoeveel hij ook van de kinderen en kleinkinderen houdt- hij is iemand die in stilte opbloeit. Ons huwelijk werd steeds beter naarmate er meer kinderen het huis uit gingen. Nu is het weer zoals het was toen we net getrouwd waren, alleen wat bedaarder…..
De vooroordelen tegen het grote gezin bestaan nog steeds, maar wetenschappelijk onderzoek en de loop van de geschiedenis hebben alle somberaars en azijnpissers grotelijks ongelijk gegeven. De Chinese 1-kind politiek heeft de jongere generatie opgezadeld met een heleboel voorouders per kind. Een jong chinees echtpaar heeft met zijn tweeën 12 voorouders om te onderhouden (4 ouders en 8 grootouders). In gebieden waar veel kinderen wonen, wordt veel meer innovatie en creativiteit gevonden. Kinderen die in een groot gezin opgroeien leren om te delen en om niet alles te kunnen krijgen. Ze leren zich te vermaken met ‘niets’ in plaats van duur, ruimteverslindend speelgoed. Dat is goed voor de creatieve denkontwikkeling. Ze leren meehelpen en medeverantwoordelijkheid dragen voor het hele gezin. Ze leren bovendien – en in mijn ogen is dat vooral goud waard – dat ze ergens bij horen, dat ze een onwrikbaar deel uitmaken van een groter geheel. Natuurlijk heeft een groot gezin ook nadelen. Het delen kan voor sommige kinderen zeer nadelig zijn , als ze een broer of zus boven zich hebben die zich alles toe-eigent, je kleding jat en uitlubbert b.v. Zulke problemen komen trouwens ook in kleine gezinnen voor, maar dan kun je er als ouders makkelijker een stokje voor steken, lijkt me.. In ieder geval: ik geniet altijd mateloos als ik in een omgeving ben met veel kinderen en ouders op een hoopje.
Iedereen heeft het recht om te kiezen wat hij/zij wil, dat vooropgesteld. Voor een aantal mensen is een groot gezin geen optie, voor een aantal mensen is kinderen zelfs geen optie. Als nu eens iedereen ophoudt om met een scheef oog naar anderen te kijken en gewoon zich volledig concentreert om van zijn eigen situatie en relatie het absoluut beste te maken, zou het er veel prettiger aan toe gaan in de wereld.
Ik heb in ieder geval genoten vorige week van kinderen, en kleinkinderen en van de kinderen van een ander!