Kattebeesten….

Hele regimenten huisdieren hebben we gehad. Daar waren allereerst de katten: 3x, 4x, 5x een nestje? Het geslacht Madelief en Kootje(kon helaas geen nageslacht produceren) met Dikkie als absoluut hoogtepunt, de liefste kat van de hele wereld. Hij werd spinnend geboren op het bed van een van de kinderen en hij is dat zijn hele leven blijven doen. Als er kinderen van de praktijk hem ondersteboven, achterstevoren optilden zodat zijn kop naar beneden bungelde en hem vervolgens op een tafeltje neerzetten, dan bleef hij braaf zitten om (volkomen onhandig tegen de draad in) geaaid te worden. Sommige kinderen waren zijn favoriet.(vooral een beetje bange, onzekere, autistisch-achtige kinderen). Als hij hun stem hoorde in de praktijk, kwam hij bij de deur zeuren of hij binnen mocht. Uiteindelijk is hij overleden aan een te groot hart, typerend voor hem. We hadden ook een debiele kat. Deze was geboren 2 dagen na de aardbeving van 1992 en had waarschijlijk in de baarmoeder een infectie opgelopen vanwege vuil vruchtwater. Haar broertje was nl. voor de aardbeving geboren en door de moeder verstoten. Ze werd ook helemaal niet krols tot ze ineens, toen ze 5 jaar of zo was, jongen kreeg, surprise! Eigenlijk ging dat beter dan ik had verwacht, alleen daarna werd ze onhoudbaar. Om haar steeds verder van haar weg kruipende jongen te beschermen, ging ze hele rare dingen doen en dat bleef zo toen de jongen al volwassen waren. Een vriendinnetje van mijn dochter werd aangevallen (Ze sprong gewoon tegen haar op en probeerde in haar gezicht te krabben), alleen maar omdat ze naar hond rook! Op een gegeven moment was ik een kind aan het behandelen en dit lag op haar rug over een grote bal heen, waardoor haar haar achterover viel. De kat interpreteerde dat als dat haar haren rechtovereind stonden en maakte zich klaar voor de aanval. Gelukkig zag ik het op tijd. Toen heb ik hem moeten laten inslapen, te gevaarlijk…
Kippen hebben we gehad, een moeder met 6 kuikens waarvan 1 een haan. Dat ging niet goed, dat beest ging steeds vroeger kraaien en Leo werd iedere morgen 2 minuten ervoor wakker. Die is naar de kinderboerderij gegaan. De andere kippen hebben nog lang geleefd, maar 1 kip was de absolute kampioen, deze werd 16 jaar! Op een gegeven moment was alles uitgestorven bahalve deze kip. Toen hebben we er nog een kip bijgekocht, maar die ging ook dood na een jaar of zes.
Konijnen hebben we ook gehad, ook een aantal generaties. Mijn zoon zette soms als verrassing het mannetje bij het vrouwtje en zette hem dan weer terug voor wij thuis kwamen. Dan hadden we weer een nestje.
Woestijnratjes ook. Hoe je haar ook probeerde in haar hok te houden, dat vrouwtje ontsnapte iedere nacht en ging naar haar man. Dan zat ze ‘s morgens een beetje schuldig te kijken en zong: “Stand by your man” . Alleen een hond hebben we nooit gehad. Dat was een van Leo’s huwelijkse voorwaarden. Hij wilde geen hond om hem niet uit te hoeven laten en voor de vakanties. Hij had geen bezwaar tegen een logeerhond af en toe, dus die hebben we wel gehad.
Toen de kinderen de deur uit gingen en wij vaker samen weggingen, hebben we besloten de huisdieren die we toen hadden langzaam uit te laten sterven en dan geen nieuwe meer te nemen. Uiteindelijk moesten we toch nog onze laatste kat kwijt zien te raken voor we naar Zweden gingen en dat is gelukt, kijk maar.

Als ik zo bij haar, bij haar en bij haar de kattenverhalen lees, en als ik zo bij haar en bij haar foto’s van die prachtige katten zie, dan denk ik er nog wel eens over om toch weer een kat te nemen. Deze week heb ik twee katten te logeren:

en nu weet ik ineens weer waarom we geen huisdieren meer wilden:

kattepootjes op de stoel

kattepootjes op de bank

katteharen op onze designstoel

en verder maken ze ook een ongelofelijke zooi...

Ze zijn errug leuk en errug gezellig en vooral ook errug gehoorzaam. Ik had ze meteen de eerste dag naar buiten laten gaan (Jessica zei dat dat kon) Binnen vijf minuten waren ze compleet verdwenen! Ik roepen en rrrrrrts: twee katten aan mijn benen. We doen het toch maar niet! Moet ik steeds alles wassen en zo, nee niks voor mij, dat hebben we gehad.

Was het moeilijk om mijn baan op te geven? (Deel 17, Mariam)

Mariam(geen blog) die mij al een hele tijd volgt, had de volgende vragen:

Toen Leo zijn aangeboden baan in Zweden aannam (ik ben ervan overtuigd dat jullie dat besluit samen genomen hebben), lag het uiteraard voor de hand dat jij jouw praktijk en werk op moest geven. Hoe moeilijk was dit besluit voor jou?
Want ik heb ondertussen wel begrepen dat jij met heel veel plezier, inzet en overgave jouw beroep uitoefende. Het was niet alleen je beroep van logopediste, maar ondertussen was het een heel gespecialiseerd ‘bedrijf’ geworden, je levenswerk.

Ik heb altijd op het standpunt gestaan dat iets goed moet doen of je moet het niet doen. Ik heb met zeer veel plezier in de kinderrevalidatie gewerkt, met hart en ziel. Daarna, toen de oudste naar Middelbare School ging, merkte ik dat ik mezelf in een spagaat voelde komen. Ik zat op mijn werk en zij kwam in een leeg huis!. Ik wilde een een flexibeler rooster hebben, dus ben ik een eigen praktijk gestart. Daar kon ik werken op de uren dat de kinderen naar school waren. Ook daar heb ik met hart en ziel gewerkt, ik heb de Sensorische Integratie op logopedie toepasbaar gemaakt en veel uitleg en hulp kunnen bieden aan (o.a hoogbegaafde) kinderen met of zonder prikkelverwerkingsproblemen. Toen kreeg ik kleinkinderen. Ik heb altijd gezegd dat ik een dag per week op mijn kleinkinderen zou passen. Toen ik de 60 naderde, had ik 4 kleinkinderen. Dat betekende 2 dagen oppassen. Mijn lenigheid ging ook iets achteruit (ik kon niet meer van de trampoline koppeltje duikelend overeind komen, in de ballenbak moest ik helemaal in kruiphouding voor ik overeind kwam) en ik merkte dat het hebben van een praktijk, het hebben van een zaak en het oppassen te veel werd. En als je te veel doet, doe je niets meer goed. Dus toen ik 60 werd, heb ik een knalfeest gegeven (Op Pinksterzaterdag!!) en afscheid genomen als logopediste. 1 (één!) week later kwam Leo uit zijn werk met de vraag of ik er bezwaar tegen had om een paar jaartjes in Zweden te wonen. Zonder met mijn ogen te knipperen heb ik ja gezegd!! Alleen SIGMA moest dus nog overgedaan worden. Gelukkig wilde Marieke, die mijn praktijk overnam, ook SIGMA gaan doen. Het doet me wel deugd dat mijn levenswerk, zoals jij het noemt Mariam, door verscheidene mensen wordt voortgezet. Marieke heeft een logopedische praktijk met sensorische Integratie en heeft dus ook mijn handeltje overgenomen, maar mijn dochter Lieke geeft nu als ontwikkelingspsycholoog cursussen aan leerkrachten over hoogbegaafdheid!

Een vraag hieraan verwant, mis je je praktijk (het werken met mensen) of geniet je nu van alle dingen die je doet, waar je vroeger niet aan toe kwam?

Het tweede antwoord volgt uit het eerste. Als ik het doe, doe ik het goed. Ik heb me nu helemaal op mijn tuin en dit huis gestort en inderdaad, hier heb ik wel altijd van gedroomd. Wat ik eigenlijk voornamelijk mis is kinderen. Nu mijn zweeds beter wordt, kan ik ook met kinderen al aardige gesprekken voeren. Ik heb hier trouwens al een meisje behandeld, in het Zweeds met ouders die ook engels praten als het moet. Verder geef ik Jessica (mijn nederzweedse bijdochter) af en toe een adviesje links en rechts. In Nederland (als ik er ben), behandel ik ook af en toe een kind, dus ik doe nog wel wat. Ik heb ervan genoten toen ik nog werkte en toen ik er niet meer onvertogen van genoot, ben ik gestopt. Ik weet dat ik in een luxe positie zit wat dat betreft en ik ben er erg dankbaar voor dat ik het zo kan doen, dat wel.
Ik wil nog:
– een boek schrijven over mijn ervaring met kinderen en hoe bijzonder ze zijn,ik oefen af en toe op mijn blog
– een familiegeschiedenis schrijven,
– leren naaien op een naaimachine,
– mijn genealogie verder uitzoeken,
– van alles wecken en koken en vriezen en daarover bloggen,
– MIJN GASTENHUISJE SCHOONMAKEN EN VERVEN(misschien tweede Pinksterdag beginnen)
– enz. enz.

Eva is ook logopediste (deel 15)

Eva, een van de mensen waar ik grote bewondering voor heb, om de eerlijke manier waarop ze haar leven beschrijft, heeft de volgende twee vragen gesteld:

1) wat maakte dat je indertijd de keuze maakte om logopediste te worden? een in die tijd – hier in belgië toch – niet zo’n gekend beroep…

Nou, ik heb even diep gegraven in mijn eigen archief. Ik zou toch zweren dat ik er ooit een logje ove geschreven heb hier in Zweden, maar waarschijnlijk heb ik het verhaal aan de familie van Jessica verteld toen we het koud buffet in elkaar aan het zetten waren.
Het is zo: ik had als kind een doof vriendinnetje, Ria Grip heette ze. We waren een jaar of acht, denk ik. Ria moest leren praten en liplezen, maar stiekem gebruikte ze gebaren. Stiekem leerde ze mij al die gebaren, dat vond ik natuurlijk prachtig. Het was best een innige vriendschap. Allebei zaten we ver van onze wijk op school (ik zat op een Montessorischool en dat was 25 minuten lopen) en dus sloten we vriendschap met elkaar. Op een dag was ik naar de Diergaarde geweest met mijn ouders en ik had OP EEN OLIFANT GEREDEN!! Helemaal opgetogen was ik en ik wilde het mijn beste vriendin vertellen, maar…….. ik wist niet hoe!!
Toen bedacht ik dat wat ik nu alleen met haar had (dat ik het niet kon vertellen) dat zij dat altijd met iedereen had! Ik ging naar mijn moeder en zei: “Moeder, ik wil later dove kinderen leren praten, hoe moet ik dat doen?” Mijn moeder zei: “Dan moet je logopediste worden”. Hoewel ik nog van alles meer wilde worden (dierenarts, moeder van een weeshuis, tolk/vertaalser) kwam ik toch steeds weer terug op logopediste. Dus dat ben ik geworden.
Hoewel ik nooit met dove kinderen heb gewerkt, ben ik de fascinatie om kinderen aan het praten, aan het communiceren te krijgen nooit verloren. Het was mijn grootste beloning als een kind zich kon gaan uiten na verloop van tijd (en soms bloed, zweet en tranen).

2) over de geneugten van de zweedse keuken: heb je al surströmming geproefd? zo ja: wat vond je ervan? zo nee: wat zou jou overtuigen het toch te proeven?

Leo en ik zijn al ons hele leven gek op alles wat met vis te maken heeft. Natuurlijk heb ik al Strömming gegeten! Natuurlijk vind ik het lekker! Voor diegenen die niet weten wat het is: het is jonge haring (iets groter dan sardines) en je eet hem in zijn geheel(alleen de kop er af), wel gebakken (In de olijfolie, hoe Zweeds!). In het voorjaar wordt er speciaal op gevist in de Botnische Golf, hele schoolklassen doen er aan mee (het is een keuzevak op school, net als jagen). SURströmming heb ik echter nog niet gegeten.
Ik wil het wel proberen, maar het is er nog niet van gekomen. Het is Midzomernachtseten en we hebben hier nog geen Midzomernacht meegemaakt. Surströmming is nl. diezelfde Strömming maar dan gefermenteerd. Er schijnt een vreselijke stank vanaf te komen. Je moet het blik buiten en onder water openmaken voor de stank en voor de druk die op het blik staat.Ik ben benieuwd, maar ik wil het zeker proberen. Op de Uni van Leo zijn de meningen over Surströmming sterk verdeeld. Je vind het òf heerlijk, òf je vindt het vreselijk. Ik kom er op terug waarschijnlijk na Midzomernachtfest.

jubuleumlogjesantwoorden Deel 11: Anoesjka

Anoesjka had de volgende interessante vraag:

Ik heb ook wel een vraag, uit beroepsinteresse: Wat vind je van de organisatie van de gezondheidszorg in Zweden? Wat is de plek van de huisarts en heb je er persoonlijke ervaringen mee?

In Zweden zijn overal VÅrdcentral’s, huisartsenposten dus. Als je daar binnenkomt, krijg je eerst een zuster te spreken en zij bepaalt of er een dokter bij moet komen. Als je de dokter te spreken krijgt, word je gebeld over wanneer. Leo heeft ooit (toen hij 50 was) een hartaanval gehad en daarbij bleek dat hij een aangeboren vernauwing van de kransslagaders heeft. Dat is aan de ene kant een voordeel en aan de andere kant een nadeel. Het voordeel is dat hij er altijd rekening mee heeft gehouden onbewust en zijn leven erop ingericht had en het nadeel is, dat het niet te behandelen is. Hij heeft toen ook medicijnene gekregen tegen hoge bloeddruk. Toen hij hier kwam wonen, moest hij natuurlijk op een gegeven moment nieuwe medicijnen hebben, maar dat ging zomaar niet. De arts wilde weten hoe het nu was en hij is dus uitgebreid door de molen gegaan. Daarbij bleek dat er een stof in zijn bloed zit die uit de lever moet komen, dus heeft hij een leverpunctie gehad. Het grappige is, dat je dan gewoon op de short stay moet komen van te voren als ze narcose gaan afspreken en bloed prikken. Als je daar dan ligt voor de punctie, ken je dus het personeel al, want zij hebben bloed afgenomen en zo. Je krijgt een kaartje met Leenard er op en iedereen spreekt je ook zo aan, van hoog tot laag. Na de opname (Leo heeft er twee gehad, want de eerste keer was de puntie mislukt), moet je dan een paar dagen later weer daar terug voor nacontrole en dan word je weer terugverwezen naar je eigen Vårdcentral. Ze hebben dus geen polikliniek van het Ziekenhuis, dat gebeurt gewoon op de afdeling.
De verpleegkundigen hier doen heel veel medische handelingen. De dokter controleert het geheel. Wat ik er van vind? Het is even wennen, maar waarom niet? Het is in ieder geval duidelijker. Bij ons in Puttershoek kwam je niet voorbij de assistente omdat die altijd de diagnose stelde: “het heerst” Ik heb ook een kijkje gekregen over hoe het met logopedische behandelingen gaat hier, maar daar ben ik toch echt minder over te spreken. Er worden veel minder kinderen behandeld dan bij ons en ook in een lagere frequentie. Er wordt veel tijd verdaan met rapporten schrijven en vergaderen. Zonde, want een aantal kinderen krijgt daardoor een ontwikkelingsachterstand, terwijl dat m.i. niet had gehoeven. Het feit dat je hier bijna niet ontslagen kan worden en dat iedereen hier zo relaxed is, heeft zo zijn schaduwzijden. Er wordt niet hard en langdurig gewerkt vind ik en de mensen nemen weinig hun verantwoordelijkheid. Ze kijken een beetje naar elkaar en denken : “Als zij het niet doet, doe ik het ook niet” Je bent hier als Nederlander al heel snel eigengereid of enthousiast(dat heeft hier een negatieve bijklank).

Zoals beloofd: mijn blogaward!

Drie keer maar liefst werd ik genomineerd!
Bedankt Repel, Wondelgijn en Jamilla (ja, ik kreeg zelfs een blogaward van een kat!) Ik voel me zeer vereerd
Omdat ik op vakantie was, maak ik nu pas het stukje er over. Waarschijnlijk ben ik de laatste van heel blogland nu.
Eigenlijk moet ik nu dus 21 interessante feiten over mijzelf vertellen, maar zelfs ik, die toch uitermate interessant ben, weet geen 21 dingen op te noemen, te meer daar ik niet zo lang geleden ook al 10 Honest Scrap dingen over mezelf moest vertellen en ik hou niet van herhaling. Daar gaat ie dan. Ik weet niet eens of ik de 7 haal:

1. Ik heb een erg goed geheugen. Mijn oudste herinnering is dat ik op het potje zat en mijn Oma op mij paste en dat er een rat het huis binnenkwam die onder de canapé verdween. Mijn Oma vreselijk in paniek(ik zie haar nog zwaaien met haar armen) en toen kwam de MELKBOER binnen met een stok en hij heeft hem er onderuit gejaagd. Later (veel later) vertelde mijn oma dat hij uit de vuilnisbak gesprongen kwam toen ze hem opendeed. Ik moet een jaar of anderhalf geweest zijn (in ieder geval nog geen twee). Toen ik volwassen was, had ik een steeds terugkerende droom en toen ik hem aan mijn moeder beschreef, herkende ze daar mijn eigen geboorte in. Dat heb ik hier beschreven.
2. Omdat ik nogal ontevreden was met het leven dat ik leidde als ouder kind en tiener, verzon ik vaak dingen om het interessanter te maken. Mijn grootste angst is jaren geweest dat mensen die ik ieder een ander verhaal had verteld, elkaar tegen zouden komen en dat mijn leugens zouden uitkomen. Op een gegeven moment hab ik besloten om nooit meer te liegen en zo te leven dat ik ook nooit meer zou hoeven liegen en ik kan wel zeggen dat ik dat gedaan heb sindsdien. Wel voel ik me nog steeds erg naar als ik niet geloofd word of als mensen denken dat ik oneerlijke bedoelingen heb met iets.
3. Ik ben uitgesproken extravert. Dat wil niet zeggen dat ik alles vertel, maar alleen dat ik weinig redenen zie om dingen geheim te houden. De reden dat ik bepaalde dingen niet hier op dit blog zet is uit respect voor anderen die bij mijn leven betrokken zijn en waarvan ik weet dat ze bepaalde dingen niet openbaar willen hebben.
4. Omdat ik de jongste in ons gezin was, heb ik mijn hele leven al er een hekel aan als ik niet serieus genomen word of als er niet naar me geluisterd wordt. Ik herken datzelfde bij mijn jongste dochter.
5. Op de een of andere manier ben ik nooit bang in gevaarlijke situaties. Ik liep net zo rustig door de binnenstad van Rotterdam, terwijl de Antilliaanse gangs langs de kant stonden te kijken. Ik kom gewoon niet op het idee meestal. Ik weet nog dat ik een keer door Amsterdam fietste met een schoudertasje aan mijn schouder (daar zijn schoudertasjes nl. voor) en dat er een groep (er als verslaafd uitziende) jongens langsliep. Ik weet nog dat ik dacht: “misschien moet ik wel bang zijn”, maar ik was het niet.
Er is me wat dat betreft ook nooit wat overkomen. Ik ben nooit aangerand, verkracht of beroofd.
6. Voor een vrouw ben ik lichamelijk erg sterk. Natuurlijk ben ik niet zo sterk als een sterke man en nu niet meer zo als vroeger omdat ik ouder ben geworden, maar nog steeds kan ik goed dingen optillen en veel sneeuw wegschuiven.
7. Het beroep wat ik heb gekozen (logopedie met Sensorische Integratie) heb ik heel mijn leven met zeer veel plezier uitgeoefend. Als ik op Middelbare School niet zo had ondergepresteerd, had ik misschien wel revalidatie-arts kunnen worden. Ik vind het heerlijk om problemen met kinderen te analyseren en oplossingen te verzinnen samen met ouders en leerkrachten. Nu ik zelf eigenlijk niet meer behandel, vind ik het heerlijk om mijn kennis over te dragen, al ben ik soms wel een beetje bang dat mensen genoeg van me krijgen. “Daar komt dat ouwe wijf weer” ,denken ze dan. “Ze denkt zeker dat ze het beter weet” Nou is dat wel waar, maar dat weten zij dan weer niet.

OK, meer krijgen julllie er niet. Dat ik nog nooit naar een pedicure geweest ben b.v. (want ik ben in Mexico voor het eerst geweest), dat ik al mijn hele leven dol op water ben b.v. (omdat ik er pas aan dacht om te vertelllen toen Repel bekende dat ze bang is met water), dat ik dol op dieren ben , want dat hebben veel mensen geschreven, dus is niet meer interessant.
Ik ben waarschijnlijk de laatste die nu een award heeft geschreven en ik verklaar dit award officieel voor gesloten. (Of wil jij nog Mirjam?)

Mexico

Koffers gepakt, taxi besteld, morgen ga ik nog een nieuwe zweedse mobiel kopen(de oude laat ik bij mijn dochter achter in Nederland) en dan gaan we vrijdag om 05.15 op weg naar het vliegveld. Eerst een dagje Nederland voor de verjaardag van onze kleinzoon. We logeren in het Hilton hotel in Rotterdam! Dat blijkt erg goedkoop te zijn in het weekend. Dan – zaterdagmiddag – vliegen we naar Phoenix Arizona naar een ander hotel (met zwembad, maar waarschijnlijk geen tijd om het te gebruiken) en de volgende morgen worden we dan gehaald voor de reis naar Hermosillo (5 uur rijden). Leo gaat daar een aantal colleges geven en als promotor bij een promotie aanwezig zijn. Waarschijnlijk ga ik ook wat doen. De vorige keer dat we daar waren (het is nu voor de derde keer dat we daarheen gaan), ben ik bij een autistisch jongetje op bezoek gegaan en heb wat adviezen gegeven aan de ouders. Die moeder wil nu dat ik een lezing geef voor een aantal ouders over zintuiglijke afweer bij autistische kinderen. Als we klaar zijn met werken (waarschijnlijk donderdag) gaan we nog een ruime week op vakantie. We willen naar de Baja California, die ligt aan die kant. Daarna gaan we weer via Phoenix terug. Vroeger vlogen we altijd over Mexico city, maar dit scheelt gewoon $400,– of zo. Bovendien vind ik het leuk om door het land te rijden, dan zie je veel meer. In vroegere gelegenheden gingen we wel met een bus. Dat is heel leuk, die komt door alle dorpjes, dan zie je het echte Mexico. We hebben dan alletwee een rolkofertje mee met wat kleren en ‘s avonds was ik mijn ondergoed uit, volgende ochtend droog(ik heb voor de zekerheid wel altijd een extra stel bij me hoor!). De grote koffer met meer kleren, laten we dan achter in ons hotel in Hermosillo en halen dat voor we naar huis gaan weer op. Soms gaat dat fout; dan maakt je koffer een wereldreis. Dat is een ander verhaal, vertel ik nog wel een keer. Ik vind het alleen een nadeel om over de USA te vliegen, omdat je dan als potentiële terrorist drie uur van te voren aanwezig moet zijn.
Omdat we dachten dat we ooit nog wel een half jaartje of een jaartje daar in Hermosillo zouden gaan wonen na Leo’s pensioen, zijn we op spaanse les gegaan bij ons in Puttershoek. Verkeerde taal geleerd, want na een jaar ploeteren, bleek dat we naar Zweden zouden gaan.. Toen ik hier net woonde, kwamen er allemaal spaanse woorden als ik zweeds probeerde te praten. Ik ben heel bang dat er nu alleen maar zweedse woorden tevoorschijn komen als ik weer spaans probeer te praten.
Mijn laptoppie gaat mee, evenals het snoertje van mijn camera, dus jullie kunnen wel wat logjes en foto’s verwachten. Speciaal voor dit doel heb ik het volgende gekocht :

Een super adaptor-stekker die je op alle stopcontacten ter wereld kunt gebruiken! In juni gaan we naar Hong-Kong en dan kunnen we hem weer gebruiken. Alleen moet je dan die bovenste schijf in het modden draaien zodat hij recht tegenover de Hong-Kong-stekker zit. Begrijpen jullie het nog? Zo zit het dus. Ik heb net van Sjoerd gehoord, die hier al een jaar lange zit, dat het nog gewoon winter is als we hier terug komen. Misschien dat ik er dan genoeg van heb.

Amerikaanse film

Vandaag ben ik met Jessica naar een school geweest om over Jimmie te praten. Er is al heel wat veranderd sinds de ouders met de mondmassage zijn begonnen vier weken geleden. Er begint een ‘snotgootje’ te ontstaan en er komt ook meer spierweefsel rond de rest van de mond en kaak. Zijn concentratie neemt toe en hij is ook veel vrolijker de laatste tijd. Na het schoolgesprek gingen we Jimmie even opzoeken en vonden hem in de schoolkantine voor een tussendoortje. Iedereen eet hier belachelijk vroeg (11.15/11.30) een warme maaltijd, dus hebben ze om een uur of half drie natuurlijk weer honger. Ik werd helemaal lyrisch van de schoolkantine, net een amerikaanse jeugdfilm!

Zien jullie dat echte knäckebröd? Het wordt hier echt gegeten, hoor!

Wel met een echte smaakvolle zweedse inrichting natuurlijk (een beetje zoals Toaske’s aankleding van haar blog), maar wat een lieffies, hè?

Morgen trouwt ze……..

Ik zie haar nog binnenkomen. Een heerlijk stuiterend meisje van drieënhalf met een volkomen onverstaanbare spraak. We zullen haar Lily noemen. Haar naam is veel mooier, maar begint ook met een L. Lily had volkomen geen gevoel voor snelheid en ritme, voor taal en melodie. Poesje mauw klonk als volgt: mauwhirmekmijbijosuwwij met op het laatst het gebaar van ‘lekker’ . Haar zinsbouw (als je die zo snel kon ontdekken) rammelde aan alle kanten, werkwoorden werden niet of verkeerd vervoegd of weggelaten, stonden op de verkeerde plaats. Woorden werden allemaal in elkaar gevouwen vsie (televisie) duk(drinken), kijs(strijkijzer), zdoe(zelf doen) enz. en haar spreektempo was verschrikkelijk hoog. Soms waren er pauzes als ze een woord niet wist of een zin niet in elkaar geknutseld kreeg. Ze had het advies speciaal onderwijs gekregen, maar als je op een eiland woont is dat altijd een veel grotere stap dan in de stad. We besloten haar in ieder geval haar kleutertijd op het gewone onderwijs te houden en hard te werken aan haar spraak. Eerlijk gezegd wist ik niet zo goed WAAR ik moest beginnen, dus zijn we begonnen met spraakvertraging in combinatie met dictie (nadrukkelijk uitspreken). Dat is altijd goed. Eindeloos geschommeld en op het hobbelpaard gezeten, later op de trampoline gesprongen en over een dubbele matras gelopen. Bij iedere beweging wordt dan een let-ter-greep uitgesproken om te laten horen en voelen hoe lang iets duurt en dat er binnen iedere lettergreep een beweging is. Alles natuurlijk in spelvorm. Na de kleuterschool was de school bereid haar te houden met ambulante begeleiding. Omdat ze verder goed intelligent is en ouders bereid waren om hard te werken met haar en niet in de laatste plaats omdat Lily altijd vol goede moed, met veel enthousiasme en een onverwoestbaar optimisme wilde leren, ondanks regelmatig falen, heeft ze de hele basisschool op regulier onderwijs voltooid. Daarna is ze naar de voortgezette opleiding voor spraak-taalgestoorde kinderen gegaan en heeft een opleiding tot meubelmaker glansrijk voltooid. In de loop van al die jaren, heb ik haar regelmatig enkele maanden achter elkaar behandeld, steeds weer om in je SPIEREN te voelen dat een klank, een lettergreep de tijd nodig heeft om uitgesproken te worden, dat er ergens in een woord èn in een zin een KLEMTOON ligt waar je stem iets omhoog gaat en waar dat dan is, om Engelse en Franse en Duitse woorden te oefenen, om spreekbeurten in te studeren enz. enz.
Nu is ze volwassen. Ze zal haar hele leven van tijd tot tijd wat hulp nodig hebben om haar spraak duidelijk en in een aanvaardbaar tempo te houden. Het is een hele leuke meid geworden, een heel compleet mens met een leuke baan, gevoel voor humor en zelfvertrouwen, ondanks een leven lang zwak ritme- en taalgevoel.
Ze heeft er zich niet onder laten krijgen door een handicap. Chapeau!!!!!!!
Morgen trouwt ze en ik ben er weer niet bij…………
MAAR ZE KOMT WEL IN MIJN BOEK!!!!

Het aparte licht hier – met foto’s

Het was gisteren inderdaad een heerlijke dag. ‘s Morgens met Jessica een kind bekeken, met de ouders gepraat.
Het jongetje is heel ziek geweest toen hij klein was en heeft zeer pijnlijke behandelingen ondergaan. Daarna moest hij nog anderhalf jaar thuisblijven (infectiegevaar!) en daarna mocht hij pas naar school.Dat maakt dat hij afhaakt als mensen iets van hem willen en dat HIJ de controle wil hebben over alles wat er gebeurt. Hij wilde in het begin helemaal niets laten zien en kroop zowat IN zijn moeder. Gelukkig had hij wel gevoel voor humor en toen ik met de bal op de auto’s (speelgoed-) ging kegelen, moest hij wel lachen en ontdooide. Ik heb aangeraden om dit kind gewoon even met rust te laten en hem de kans te geven weer vertrouwen in zijn eigen lijf en leven te krijgen. Hij gaat net weer een beetje op zijn lijf vertrouwen. Het was leuk om zijn kidpower te zien toen hij een bal schopte en in drie verschillende houdingen piano probeerde te spelen. De ouders gaan nu allerlei leuke spelletjes met hem doen met veel ritme en weerstand in de spieren en in het voorjaar komt er een trampoline (nu is het te koud natuurlijk). We hebben nog “Geef dat ding eens door” gedaan en dat gaan ze thuis ook doen. Gelukkig kon Jessica het zo vertalen dat het ritme niet verloren ging. Wàt een leuk mannetje! Het is echt veel belangrijker voor hem dat hij plezier in bewegen krijgt dan dat hij de sss correct zegt aan het eind van een woord! De spraaklerares (geen logopediste!) maakte daar zich nl. zorgen om en vindt dat hij goed moet oefenen, wat hij weigert.
Daarna zijn Jessica en ik gaan lunchen.
Er staat in het park een grote kas en in een gedeelte daarvan is een restaurant ingericht met een grote tropische tuin in het midden, een beetje zoals de plantenkas in Diergaarde Blijdorp, maar dan groter en moderner. Daarna ben ik naar huis gegaan en omdat we nog over een aantal kinderen wilden praten, is Jessica me om half vijf weer komen halen om bij haar thuis dat te doen, maar dat is er niet van gekomen. We hebben over allerlei andere dingen gepraat en de kinderen zijn er bij ingeschoten. Wel heb ik nog foto’s van het licht gemaakt en er zijn er een paar bij die wel ongeveer benaderen wat ik bedoel, denk ik. Aarzel, aarzel
Eerst wat foto’s van het ochtendlicht:

Deze is aan de voorkant genomen om 7.15. De zon is net op en het licht schijnt heel diffuus. Zo blijft het licht ongeveer een uur à anderhalf.

Deze is over het pleintje heen genomen aan de achterkant ietsje eerder. De zon schijnt ‘s morgens als eerste op die flat daar aan de overkant. Beneden op de grond is het dan nog (bijna) donker. Heeeeel mooi.

Dan volgen nu de avondfoto’s

Zoals ik al zei: de zon schijnt bijna horizontaal. Wat van de zomer niet mogelijk was, want dan stond de zon nog te hoog als hij daar passeerde is, dat de zon momenteel ONDER het poortje door schijnt naar de muur aan de andere kant van de straat! Een paar dagen geleden scheen hij ook nog de straat over en dan was het net of er een pot gele verf op straat gemorst was. Nu staat hij echter te laag:

Je ziet zelfs mijn schaduw op de muur, terwijl ik bijna aan de overkant van de straat sta:

Hier zie je ook goed dat het nog flink licht is en dat de vorige foto zo donker leek omdat de camera op het zonlicht was gericht.

Toen we een half uur later bij Jessica aankwamen (18.10), was de zon NOG mooier:
Hij was intussen van geel naar oranje gegaan, maar het duurde nog zeker 20 minuten voor hij echt onder zou gaan.

Praten over de GROTE vragen des levens maakt iemand erg vermoeid, dus toen ik gisteren thuis kwam, heb ik alleen nog even een rondje blogsurfen gedaan en ben (o wonder) om elf uur gaan slapen!

vakantiegevoel

Vanmorgen werd het een half uur eerder licht dan gisteren: de lucht is helemaal blauw. Ik heb foto’s gemaakt om te proberen het licht te vangen, maar ik denk dat het er niet goed op uitkomt. Vanavond zal ik nog een keer foto’s maken van het licht en dan mogen jullie zelf oordelen of je het kan zien. De zon schijnt en het is windstil. Ik ben nog niet buiten geweest, ik ben nog niet aangekleed en ik heb nog niet ontbeten ik ben nog niet eens onder de douche geweest Straks ga ik leuke kinderen zien en overleggen over ze. Kortom: ik ben een gelukkig mens!
Nu eerst nog even een paar brieven schrijven en foto’s afdrukken voor een aantal mensen in Nederland die geen internet hebben.