Sjuwwa woend woxen Deel II

Dus ik stap in de auto om naar het begin van ons weggetje te rijden, ongeveer 1 km. Zit ik daar en bedenk ik dat ik 1. geen boek bij me heb, 2. niet gebeld kan worden hiervandaan. Het kan wel meer dan een half uur duren voor hij opduikt. Nou ja, in de auto is het warmer dan in huis, zullen we maar zeggen. Eerst komen er een paar auto’s voorbij en net als ik bedenk dat ik terugga over een kwartier, komt de schoolbus er aan. Daar stapt mijn buurjongetje uit, maar ik zie dat hij maar 1 schoen aanheeft en niet kan staan op die andere voet. Een kilometer hinken op een onverharde weg is een heel eind….. Ik nodig hem dus uit in mijn auto en bied aan om hem naar huis te rijden. Dat neemt hij graag aan natuurlijk. Terwijl we rijden, bedenk ik ineens dat ik hem bij mij thuis kan parkeren en als de monteur dan belt, kan mijn buurjongetje uitleggen waar we wonen. Ik leg hem de situatie uit en ik voorzie hem van thee, koekjes en snoep en ga weer op weg. Terwijl ik naar de weg rijd, kom ik hem tegen op ons weggetje!
Het bleek dat hij naar Slättbacka (wij zeggen altijd Slettebak)was gereden en dat is hier zo’n 10 km. vandaan, maar ook in het bos…. EIgenwijs, nee hoor!
Hij komt het huis binnen en kijkt naar ons ventilatiesysteem in het plafond. Ik zeg dat het probleem in de vloerverwarming zit en hij begint vragen te stellen die ik niet versta. Ik zeg tegen hem dat hij het tegen mijn buurjongetje moet zeggen en dat die het wel zal vertalen. Dat gaat prima. Hij zegt: “wuwwuse è woo ò ja kiko weewie annan hiewoodaa” en mijn buurjongetje vraagt of mijn vloerverwarming op water of op lucht gaat. In het zweeds dan hè? Vervolgens zegt hij weer iets en mijn buurjongetje zegt dat hij een monteur van de watervloerverwarming is en niet van de lucht zoals wij hebben. Dan vraagt hij waar de pomp is, maar dat weet ik niet. Ik kan hem alleen maar de thermostaat tonen. Hij draait er wat stoppen uit en weer er in zegt resoluut: “wiewo ennohawa annan elekwikuh wasaamwawadedooka!” Vertaald betekent dat dan dat er een zekering is doorgeslagen en dat dat allerlei oorzaken kan hebben, b,v, blikseminslag. Nu weet ik toch zeker dat hier nooit de bliksem is ingeslagen, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Er moet een andere monteur bij komen, eentje van de luchtverwarming, en die moet dan maar naar de pomp kijken. Ik vraag hem of HIJ die dan wil bellen en alles uitleggen, ook de weg, zodat ik niet weer die zelfde ellende over me heen krijg. Dat belooft hij.. Ik bied hem aan om voorrijkosten te betalen, maar hij zegt “Nee, ik ga naar huis”(dàt verstond ik in 1x!!). Dat was vorige week woensdag. Donderdag gebeurde er niets, vrijdagmiddag gingen we naar mijn zoon en toen we zondagavond terugkwamen was het venijnig koud in huis…..
Jullie begrijpen dat ik er als een berg tegenop zag om opnieuw te bellen om te vragen hoe het er mee stond. Toen kreeg ik een helder idee! Jessica is met zwangerschapsverlof, misschien wilde zij wel even bellen, kon ze meteen een broddelaar pur sang horen, altijd leuk voor een logopediste.
morgen verder……

Sjuwwa woend woxen i uh weud ween wok (köra rund Roxen i en röd rengn rock)

Deel I
Sinds het kouder wordt, doet onze vloerverwarming het niet…. We kunnen we de kachel wel stoken, maar nu het ‘s nachts al enkele keren gevroren heeft, is dat natuurlijk niet de blijvende oplossing. We hadden al even gekeken met de buurman, maar die wist het ook niet. Er zat dus niets anders op: er moest weer gebeld worden voor een monteur. Na twee dagen moed verzamelen, heb ik het telefoonnummer gebeld van de firma die destijds de verwarming geplaatst heeft. Helaas: zij zitten in Göteborg (300km.) en ze hadden geen monteur in de buurt. Ik moest maar zelf een ‘elektriker’ zoeken. Ik heb dus in het woordenboek de woorden vloerverwarming opgezocht en vervolgens op Internet ingetikt: golvvärme Linköping. Dat leverde twee adressen op, het tweede sprak me aan. Toen ik belde, kreeg ik een monteur aan de lijn en ik kon hem HELEMAAL NIET verstaan. Zoals zoveel technische mensen, was hij niet heel goed met taal, praatte een beetje binnensmonds en tamelijk vlug. Omdat hij niet zo goed met taal was, kon hij ook mij niet echt goed verstaan. Dat begon al lekker. Hij zou komen om te kijken in ieder geval. Nu is ons huis best wel te vinden, maar je moet echt een goede uitleg krijgen en dan precies dat opvolgen. We wonen midden in het bos, van de grote weg af en van de zijweg daarop . Omdat ik natuurlijk met een accent praat en soms aarzel over woorden of verkeerde woorden gebruik, kon hij niet goed naar mijn uitleg luisteren. Ik hoorde hem afhaken door de telefoon. Op een gegeven moment zei hij dat hij het wel zou vinden, want hij vond het altijd. Hij zou de volgende dag bellen als hij in de buurt was, dan kon ik hem ‘binnenpraten’. Nu is dat niet mogelijk, want waar we wonen en vijf minuten ervandaan, is geen mobiel bereik……
Hij belde de volgende dag aan het einde van de ochtend. Hij zei iets wat ik niet kon verstaan. “Ben je nu op de 34?” zei ik. “Nee, zei hij. “Waar ben je dan?” vroeg ik. “Op de 35 “, zei hij. “Dan ben je verkeerd ” zei ik “Je moet op de 34 zijn” “Ja”zei hij, “Dat weet ik, maar ik kom pas over twee uur, maar ik wilde eerst bellen om te kijken of je thuis was” Hij zou 2 uur later weer bellen. Tweeënhalf uur later: “wejaaimnouen ” Ik: “Waar ben je? Ben je al afgeslagen van de 34?” Hij: “ah,det i ha kerui,oooh Sturefors” Ik “Als je nu bij Sturefors bent, dan ben je te ver gereden. Je moet doorrijden tot je links een geel huis ziet en dan moet je rechts de weg in waar een bordje op de boom staat. Daar staat BATTHEM op dat bordje!. Als je nu terugkomt, is dat huis rechts en is de weg aan de linkerkant natuurlijk”. Hij: “Ah se je huset” Ik: “Zie je het gele huis? dan moet je daar rechtsaf. Zie je dat witte bordje op de boom? Ik loop je tegemoet. Je moet alsmaar rechtdoor en dan kom je mij vanzelf tegen”. Ik loop naar buiten. Je kunt bij ons al drie minuten voor de auto bij ons komt, hem aan zien komen. Hoe ik ook keek, ik zag geen auto aankomen. Op een gegeven moment ben ik weer naar binnen gegaan, want anders kon hij niet bellen. Na zeker drie kwartier word ik weer gebeld: “Is het huis Rosendahl bij jullie in de buurt?” Nou, ik weet zeker dat er in 10 km. omtrek geen huis van die naam is. Ik had dus geen idee waar hij zat. Ik zei: “Rijd maar terug naar de 34 en ga dan opnieuw over die weg richting Sturefors. Ik zal boven aan het weggetje gaan staan en je opvangen”.
Morgen gaan we verder…..

Wat heerlijk om te zien dat het goed gaat met je kinderen!

Onze oudste zoon heeft zo’n leuk huisje gekocht in Flensburg!! Het is groter dan hij beschreven had aan mij. Het is een vierkant huis, maar omdat op iedere verdieping het trappenhuis er af gaat heeft hij op iedere verdieping naast een vierkant stuk, twee kleine kamertjes aan de zijkant. Het is vier verdiepingen hoog en heeft ook nog een tuin. Het huis staat midden in de stad in een klein krom straatje met allemaal huizen onder monumentenzorg en is zelf ook van voor 1850. Er moest en moet echt verschrikkelijk veel aan gedaan worden en mijn zoon en zijn vriendin doen het bijna allemaal zelf. Ik heb daar zo’n bewondering voor! Zo heeft hij de buitenkant voor zelf geverfd. Als je een stellage huurt of met ladders werkt, moet de straat afgesloten worden en dat kost 10 euro per dag. Mijn zoon is industrieel klimmer en heeft het gedaan aan touwen hangend…. Hij had veel bekijks, dat begrijp je!
Dit is het huis aan de voorkant:

geverfd en al

Zo ziet het straatje er uit. Als je 300 m. verder loopt, kom je bij de haven.

aan de overkant is een distilleerderij

met om de hoek een prachtige binnenplaats

uitzicht van de begane grond naar de tuin (vol met rotzooi natuurlijk!)

Het uitzicht vanuit de zolder, geeft me echt Minous-visioenen! Ik wou wel dat ik een kat was dan…..

Morgen volgen meer foto’s en meer verhalen. Hij werkt zich drie slagen in de rondte in dat huis en geniet van iedere seconde. Hij heeft ontdekt dat het werken met cement hem veel voldoening geeft Hout bewerken heeft hij natuurlijk allang gedaan, maar met cement had hij nog geen ervaring. Hij is echt gelukkig!
Het is heerlijk om te zien dat het goed gaat met je kinderen!

Eenmaal, andermaal………

Eindelijk eindelijk eindelijk is ons huis verkocht!!! De drie dagen bedenktijd zijn om en alleen als de koper onverhoopt de financiering niet rondkrijgt, kan het nog teruggedraaid worden. In verband met de overdracht, ga ik pas 9 november naar Nederland en we hopen dan de 15e het huis over te dragen……
In dit huis hebben we meer dan 25 jaar gewoond, de langste ononderbroken periode van ons hele leven.
In dit huis zijn net niet meer onze kinderen geboren(de jongste was 3 maanden toen we verhuisden), maar wel opgegroeid.
In dit huis ben ik mijn logopedische praktijk begonnen en heb hem uitgebouwd tot ik ermee ophield in 2008….
In dit huis zat een sauna toen we het kochten en die is na twee jaar op een zaterdagavond in de fik gevlogen en het hele huis erachteraan…. Toen moesten we vier maanden ergens anders wonen’ terwijl de tweede verdieping er opnieuw werd opgezet en voor de rest alles en alles opnieuw moest worden gemaakt (keuken, badkamer, tussenmuren op de eerste verdieping, alle vloeren).
In dit huis hebben Leo en ik ons altijd heerlijk op ons gemak gevoeld. Hoewel het een beetje groot voor ons werd toen we nog maar samen waren, waren we in nog geen tien jaar eruit gegaan als Leo deze baan niet had gekregen. Vooral Leo was geweldig aan dit huis gehecht… Ik heb weleens verzucht tegen iemand: “Leo zal dit huis waarschijnlijk alleen verlaten met zijn voeten naar voren” Ik had al plannen om de praktijk om te bouwen tot slaapkamer met een douche en zo….
Aan dit huis lag een heerlijke tuin (zelf ontworpen samen met de tuinman)waar ik graag in werkte en waar we heerlijk konden eten en leven en spelen met kleinkinderen, waar we feesten in hebben gehouden enz.
Tegenover dit huis ligt een kinderspeeltuintje. Vroeger was er een kleuterschool tegenover, maar later is die afgebroken…

vanaf de eerste verdieping genomen

Zoveel herinneringen……Ik ben echt blij dat we het kwijt zijn hoor, daar niet van, maar ik word er wel een beetje weemoedig van, kunnen jullie je dat voorstellen?

een nostalgisch rondje Hoekse Waard

Zaterdag heb ik zowel een leuke als een vruchtbare dag gehad. Het begon ‘s morgens al. Bij een heerlijk zonnetje heb ik mijn houten voor- en zijpui schoongemaakt. Er zat allemaal groene algenaanslag op.
De schoonmakers vrijdag hadden fantastisch werk afgeleverd, maar hadden, behalve de ramen, niets aan de buitenkant gedaan.

Is toch de moeite van het schoonmaken wel waard hè?

Ik begon al om half negen en het duurde toch nog tot twaalf uur voor ik klaar was. Om half twee was de bezichtiging, dus voor die tijd moest ik mijn huis uit zijn.Toen ben ik maar wat boodschappen gaan doen in het dorp. Ik heb van de Irischeque die ik een poos geleden van een vriendin heb gekregen een mooie nieuwe Bijbel gekocht. Mijn oude Bijbel viel van ellende uit elkaar. Verder heb ik cadeautjes voor mijn nichtje gekocht en kraamcadeautjes voor weer een ander nichtje. Toen ben ik mijn oude bedrijfje en mijn oude collega gaan opzoeken. Ik heb veel meer spullen gekocht dan ik van plan was en heeeeeel gezellig bijgepraat. Ze woont midden in de polder en daarna wilde ik even naar Klaaswaal om nogmaals te proberen of mijn zusje thuis was. Ik kreeg geen contact met haar via de telefoon. Omdat het zulk mooi weer was, besloot ik via Mookhoek te gaan over de dijk. Ik hou zo van dat stuk Hoekse Waard. Daar staan prachtige huizen met prachtige tuinen langs die dijk tot aan Strijen, soms met een prachtige grote boerderij ertussen. Maar er was iets raars aan de hand. Ik vond het allemaal zo KLEIN! Het was allemaal zo bewerkt, ieder vierkante centimeter wordt benut, overal groeit wel wat en even later groeit er weer overal wat anders…… Ik kreeg gewoon heimwee naar Zweden, naar de stukken die je kan rijden zonder in cultuur gebracht land, stukken die je kan rijden langs een meer of door een bos en dan alleen die diepe stilte ervaren…… Ik weet het: bei uns ist alles besser, oftewel hos oss är alt bättre, maar zo voelde het echt! Nederland is af als een patchworkdekentje, er is geen echte wilde natuur meer in Nederland, behalve een stukje Veluwe en een paar stukjes Achterhoek en Friesland misschien.
Via Mookhoek reed ik Strijen binnen en toen kwam ik ineens op het idee om een oud-patiëntje van me te bezoeken om te kijken hoe het met haar gaat. Ze is nu tweeënhalf. Ik ben bij haar betrokken geweest vanaf vijf maanden omdat ze zich voortdurend verslikte en ook wel weigerde te drinken. We hebben erg getobd met dat meisje, omdat we er niet achter konden komen wat er aan de hand was. Ze slikte namelijk goed, maar daarna verslikte ze zich alsnog. Dat is heel erg raar!
Op een gegeven moment zijn we alle vloeistof gaan verdikken en hebben we brood gegeven. Dat ging veeeel beter, maar er was echt iets niet in orde. Na meer dan een jaar tobben bleek dat ze een hele zeldzame afwijking heeft, waardoor er een opening zit van de slokdarm naar het strottehoofd(zoals met een gehemeltespleet, maar dan lager), zodat het voedsel of de vloeistof alsnog de longen in kan vallen nadat het kind geslikt heeft. De arts die het ontdekte, was heel verbaasd dat het meisje niet allang ernstige longontstekingen had gehad. Als je geïntereseerd bent, moet je maar eens HIER kijken. Ik ga waarschijnlijk haar verhaal op die website zetten. Het was heel leuk om even bij te praten en het gaat heel goed met de beeldschone jongedame. Ze negeerde me straal en zwaaide me alleen enthousiast uit………
Daarna ben ik verder gaan dwalen door de polder. Eerst weer even bij mijn zusje langs (dat was al de derde keer deze week) en toen via Klaaswaal over de dijk naar Oud-Beijerland. Eerlijk gezegd miste ik de afslag naar Westmaas, maar toen bedacht ik me ineens dat ik wel even langs mijn vriendin Yvon kon gaan! Ik heb op haar oudste zoontje gepast vanaf zijn geboorte tot hij naar de basisschool ging. Hij is 8 jaar geworden inmiddels. Gelukkig had ik een auto vol bellenblaas en ik heb dus een greep gedaan in de achterbak voor hem en zijn zusje van vier. Leuke nieuwe bellenblaas hebben ze en de oude was ook al zo leuk! Het was een warm weerzien. Mijn vriendin komt in de herfstvakantie naar Zweden met haar kinderen. Helaas moet haar man werken……. lastig toch altijd dat werken! In het donker ging ik terug naar Puttershoek en kwam daar in een file terecht!!! Stom, stom stom, ik kan toch weten dat het bij Alcazar altijd razenddruk is om die tijd. De jongelui gaan dan net naar huis, terwijl de oudere jongeren dan pas komen. Toen ik hier nog woonde, hield ik daar altijd rekening mee en reed ik via een andere weg naar huis, maar nu was ik het even vergeten. Dat was een heerlijke dag. Ik ben mijn dochter heel dankbaar dat ik haar auto mag lenen deze week!

De tuin was al schoongemaakt…….

De zaterdag voor ik hier naar Nederland kwam, is mijn tuin helemaal schoongemaakt, ook binnen. Het schijnt dat de druif die we in de serre hebben tot aan de trap van de woonkamer groeide, zo,n 7 meter. Je kon de paadjes niet meer zien en het is echt een leuk ontwerp. Vandaag wordt mijn huis weer helemaal schoongemaakt. We hebben een bod gekregen, maar dat was echt te laag. Morgen hebben we weer een bezichtiging. Het zal de laatste wel zijn voor de winter. Als deze mensen ook een bod doen, gaan we met die twee onderhandelen en degene die het meeste bereid is te betalen, krijgt het huis. Ik hoop dat we dat huis nou toch echt eens een keer kwijtraken zeg! Ik wil er vanaf. We komen toch niet meer in dit huis terug. Wat denk je 9 kamers voor twee mensen tegen de 70 jaar? En dan ben ik ook nog iedere keer geld kwijt aan het schoonmaken van de tuin en van het huis terwijl er niemand woont, wat een gedoe.

Wat wil je op je muur?

Een collega van mij vroeg dat aan haar hoogbegaafde kind….Stomme vraag! Een ander kind zou zeggen: voetbalbehang, rood of een poster van Wesley Sneijder (of Yolanthe). Dit jongetje wilde het zonnestelsel. Dus was moeders niet zo goed dat ze de zon en alle planeten (niet op schaal anders had ze niet genoeg gehad aan alle muren van het huis) op de muur moest schilderen. Het resultaat is wel prachtig…..

Zomaarzomervakantiegeluk (scrabblewoord)

Dinsdagmiddag kwamen ze aan en hebben ze alles verkend. We habben worstjes van de barbeque gegeten met pasta en kruidendaus (zelf gemaakt). Daarna zijn de kinderen naar bed gegaan en ze werden pas weer wakker toen het tweede doelpunt viel. Mijn dochter heeft de laatste drie doelpunten dus gemist!
Hier hebben ze geslapen:

Het logeerhuisje werd consequent 'het grote huisje' genoemd...

Hier hebben ze gegeten, gedronken, gezeten en schoongemaakt (“Als je een eigen huisje hebt, moet je dat wel zelf schoonmaken, toch?”)

voor je eigen kleine huisje...

vanaf de waranda (met vlijtige lies!)

in het kleine huisje met gejat tafelkleed/quilt en gejatte dahlia's

De volgende dag zijn we naar de sluizen van het Götakanaal gegaan, erg interessant, maar zwemmen was leuker!

aan het meer bij het Götakanaal

Hij vond het echt leuk hoor, op de vis, maar hij keek tegen de zon in!

Hoewel het samen met zijn zus nog iets te eng was!

Mijn schoonzoon had zich vast voorgenomen dat het te koud was in Zweden. Op een gegeven moment vertelde ik iets over het weer hier in andere seizoenen, waarop hij zei en daar zal zij het helemaal mee eens zijn: “Daar hebben ze een oplossing voor gevonden, dat heet Zuid-Frankrijk”. Hij bleef dan ook standvastig in zijn zwarte lange broek en aangekleed.

We waren erg laat thuis en ‘s avonds was het weer voetballen. We hadden ons voorgenomen om lasagna met spinazie en zalm te eten en dan de zalm op de barbeque te leggen, maar we we hebben het er toch maar doorgedaan, geen tijd. Ik kon pas kijken om 9.00 uur en de andere twee waren nog later. Iedereen heeft zo’n beetje de tweede helft gezien. Nederland krijgt een harde dobber morgen.
De volgende dag hadden we een keuteldagje. Dat hebben kinderen echt nodig op zijn tijd, volwassenen niet hoor! We zijn thuis gebleven en ik heb mijn nieuwe zwembad(je) opgezet.

in gedeeltes gevuld natuurlijk, om het op te laten warmen en de bron niet te veel te belasten

Lonneke heeft de tent opgezet om hem met een spuitbus waterdicht te spuiten…

en toen kon er gespeeld worden:

zijn lievelingsverjaardagscadeau is een kraanwagentje van E. 1,25 bij de Wibra....

in de tent...

en het huisje werd intensief gebruikt natuurlijk. Mijn schoonzoon heeft gelezen en alle tassen opnieuw ingedeeld. We hebben gewassen tussendoor en een ontwerp voor een quilt gemaakt (ik) en dat op schaal getekend en de kleuren ingevuld (mijn dochter.
Na een paar uur opwarmen, kon er gezwommen worden:

Hoera!!

Zomaarzomervakantiegeluk dus!
Vandaag is het hier ook 34 gr. en ik heb een zwembad om te verkoelen, Jippie!!

Wespennestenvernietiginsupdate (scrabblewoord)

Nou, het is gelukt hoor! We doen gewoon alles zelf sinds we hier wonen(zie het vorige logje).

lekker vuurtje stoken in de barbeque

daarna nat gras er op en roken maar

Ondertussen had ik aan de voorkant gif gespoten (recht op het nest, langzaam achteruit gelopen en snel de deur dicht gedaan met een natte handdoek ervoor

Er kwamen geen wespen naar buiten, maar er wilden er wel een paar in. Er kwamen er ook nog een paar onder het dak van het houthok vandaan, dus daar heb ik ook nog even gespoten.
Na zo’n 20 minuten was er geen activiteit meer. We laten de deur dicht tot morgen en dan gaan we poolshoogte nemen. Toen hebben we van de nood maar een deugd gemaakt…

Heerlijk gegeten!

Nu kan ik gewoon weer verder gaan met onze rampvakantie in 1986. Maar ik moet ook nog het recept schrijven van echte minestronesoep, dus dat komt ook nog tussendoor, ach ja vakantietijd, dan ga je van de hak op de tak….

Onze vrienden die dit weekend zouden komen……

hebben hier in Zweden een ernstig auto-ongeluk gehad. Zaterdagmiddag rond enen zijn ze door onbekende oorzaak van de weg geraakt en tegen een boom geknald. Door de airbag hebben ze allebei een wervel beschadigd en onze vriend, die niet reed, heeft van de gordel, zijn borstbeen gebroken. Onze vriendin reed dus en heeft een enkel en een ellepijp gebroken. Verder zitten ze allebei onder schrammen en bloed, ook in hun gezicht. Ze liggen hier 255 km. vandaan in het ziekenhuis van Lidköping. Je zou toch zeggen dat een stad met die naam vlak bij Linköping zou liggen net als met de Drechtsteden, maar nee hoor!
Als ze er zaterdag nog liggen, gaan we naar ze toe. Ik zou er zo heen willen rijden, maar het is drie uur rijden, zes uur heen en weer en Leo kan niet mee want die moet werken. Ik ben bang dat ik ergens onderweg in slaap val of zo. Ik voel me er schuldig over, maar het kan even niet anders. Gelukkig liggen ze samen op een kamer….. Als ze naar Nederland zouden gaan, moeten ze eerst 4 dagen in quarantaine vanwege kans op de ziekenhuisbacterie. Ze moeten dus òf direct naar huis kunnen, of ze moeten eerst vier dagen in quarantaine voor ze in Nederland naar een ziekenhuis mogen. Daarom zullen ze er nog wel een poosje zijn, denk ik. Er was ook sprake van dat die enkel geopereerd moest worden, of toch niet. De Zweden zijn echt lekker duidelijk in dit soort zaken. Ik bel ze iedere dag op, meer kan ik ook niet doen……
Het in orde krijgen van het gastenhuisje is dus wat lager op de prioriteitenlijst komen staan Mariam. Maar ik krijg nog meer bezoek! Gisteren mailde mijn vroegere pleegdochter dat ze van de zomer een weekje wil komen ‘bijpraten’. Ik verheug me er onwijs op, net als op het bezoek van mijn oudste dochter, met man en kinderen, van Sjoerd en Maaike die op de fiets komen, een oud collega-logopediste, die in Zweden op vakantie is, de oudere zus van Sjoerd die na de bruiloft een nachtje komt en daarna komt mijn jongste dochter nog met 2 kinderen. Dan heb ik nog de bruiloft van Sjoerd en Maaike in Uppsala en ons eigen Batthem-buurtfeest bij ons thuis. Daarna ga ik met LIeke mee naar Nederland en dan is het al weer September!! Het enige waar ik echt van baal, is dat ik de ontmoeting met haar misloop, omdat ik dan net de bruiloft heb. Maar ja, dan zit er niets anders op dan dat zij een keer naar Zweden komt, of dat ik een keer naar Zwitserland afreis…….