Categorie archief: opknappen

Door het stof……

Al bijna een week ben ik in Nederland en ik heb nog geen logje geschreven. Ik heb de volgende onderwerpen niet behandeld:
– allerlei cadeautjes gekregen en nog niet bedankt (dat wordt door het stof deel 2)
– mijn oude huis in Puttershoek is SCHITTEREND verbouwd (nog geen foto’s)
– mijn zusje heeft haar oude arbeidershuisje in Klaaswaal SCHITTEREND opgeknapt (foto’s staan nog niet op de computer)
– ik heb deze week drie kinderen gezien doe ik ga behandelen (ga ik ook niet over loggen want dat is privé)
– mijn vader heeft een dineetje gegeven voor zijn 89ste verjaardag en er waren 24 stuks nageslacht tot in de vierde generatie (geen foto’s gemaakt)
-ik ben naar een kraamreceptie geweest die gegeven werd in een onvervalste skihut (compleet met ski’s buiten), die midden in het platteland van Flakkee staat (zo confuus dat ik geen foto’s heb genomen)
– Zaterdag hebben we een gezinsdag gehad met alle kinderen in Nederland en alle kleinkinderen (foto’s staan nog op de computer)

Morgen ga ik met mijn kleindochter van bijna zes jaar naar Goes om te kijken naar de Sprookjesboom van de Efteling, kijk maar bij Toaske
Maandag ga ik een lieve blogvriendin in Zeeland opzoeken, dan moet ik nog een keer eten met mijn zusje en mijn nichtje, nog twee keer oppassen zodat ze samen weg kunnen, nog twee keer met vriendinnen weg die ik van vroeger ken, nog cadeautjes kopen voor twee verjaardegen, één van die twee verjaardagen vieren vlak voordat in weg ga en dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten
Daarnaast heb ik bijna geen tijd om bij jullie allemaal te lezen. Ik lees per dag hoogstens 2 logjes, dus dat schiet niet op. Misschien heb ik het volgende week minder druk…….
hetspijtme, sorry, vergeefme, neemmenietkwalijk, IK HEB HET DRUK!!!!!

Ideale schoonzoon

In dit logje beschreef ik hoe onze verwarming het niet deed en dat de ideale schoonzoon langskwam om het probleem tijdelijk op te lossen. Gisteren is hij teruggeweest en heeft een nieuwe pomp in onze verwarming gezet. Hij zei dat er nauwelijks te rijden was, maar hij was er toch maar! Hij wilde niks eten of drinken en hij heeft aan een stuk doorgewerkt van half twee tot 5 uur. Hier krijg je altijd een rekening achteraf, dus ik hoefde hem ook niks te betalen. De vorige keer waren er verschillende dames die wel een foto van hem wilden zien en die had ik toen niet. Dat is dus zo’n beetje het eerste dat ik gedaan heb gisteren:

Met al zijn gereedschap omgebonden



Bij het weggaan zei hij: “Tot over 20 jaar dan” Ik zei: “Ja, dan heb je al kinderen, of heb je ze nu al?” Waarop hij zei dat hij nu nog geen kinderen had, maar over 20 jaar zou hij ze zeker wel hebben…….. Nu weet ik dus nog niet of hij al een vriendinnetje heeft of niet.

Ons huis krijgt een nieuwe bewoner en ik heb hem ontmoet!

Helaas kunnen we niet bij de overdracht van ons huis zijn, want die is toch pas 19 november als ze dat halen. Je weet dat de banken erg voorzichtig zijn en zo ook dus bij hun. Als ik het geweten had, was ik natuurlijk toch later gekomen. Nu moeten we dinsdag een volmacht tekenen en dan is de overdracht zonder ons. Maar ik ken de moeder van de nieuwe eigenaar en hij heeft bij mijn jongste dochter in de klas gezeten en ik ben dus van de week even bij haar langs gegaan en heb een briefje met mijn telefoonnummer in de bus gedaan. Vandaag toen ik met twee kleinkinderen op de kinderboerderij liep belde hij en vanavond is hij even langs geweest. Ze zijn erg enthousiast over het huis en dat doet een mens goed….Verder kan ik de eetkamerstoelen laten staan, de kleden laten liggen en de gordijnen laten hangen. Zelfs het luchtbed dat gedurende de nacht voor de helft leegloopt, mag ik laten liggen. Alleen het dekbed en het onderlaken breng ik dan bij een van mijn dochters. Dat wil ik wel bewaren.
Ik heb hem een sleutel gegeven, dan kan hij vast beginnen als wij weer naar Zweden zijn. Hij wil er voor de Kerst in, dan kan zijn oudste dochtertje na de kerstvakantie meteen naar haar nieuwe school. Ik heb er een goed gevoel over, ik kan het huis nu rustig met grote moeite loslaten……
Nu hebben we een ander soort overdracht op 2 november: Ik kom vanavond thuis en ik vind een rouwbrief in de bus. Leo zijn oudste, laatste oom is overleden op 95-jarige leeftijd. Hij was echt de laatste van een hele generatie. Nu zijn Leo’s ouders en al zijn ooms en tantes + aanhang overleden. Hij wordt gecremeerd op 2 november, dus daar kunnen we ‘mooi’ nu naar toe. Er zullen niet zo veel mensen op de crematie zijn. Ik was altijd dol op die oom! De laatste jaren was het plezier in het leven hem wel vergaan. Hij was immobiel geworden en had altijd pijn en was erg moe. Zelfs zijn grote gevoel voor humor was een beetje verdwenen. Sinds mijn schoonmoeder is overleden, hebben we geen contact met Leo’s nichten gehad. Ze wisten waarschijnlijk nog niet eens dat wij in Zweden wonen!
We zouden om 11 uur bij de notaris de volmachten tekenen, maar de begrafenis is om 12 uur, dus ik mail haar even met de vraag of het ook om 10 uur kan…… zal toch wel?

Deel III, een verborgen pomp……

Dit logje is een vervolg op dit en dit logje…

Jessica was onmiddellijk bereid te bellen en belde na vijf minuten schaterend terug. “Hij praat gewoon Eugutsk (het dialect van Östergötland) en dat is niet te verstaan in het begin” Nou ja, ze heeft het al verteld bij de reacties van het vorige stukje en daarmee mijn zorgvuldig opgebouwde verhaal naar de maan geholpen. Ik heb dus een foute diagnose gesteld, hij praattte gewoon plat. Hij had een jongen geregeld en de volgende dag zou die jongen komen en hij zou Jessica met zich meenemen zodat ik niet weer voor onverwachte verrassingen kwam te staan. En ja, dinsdagochtend om een uur of tien kwam er een werkelijk bijzonder leuke jongen mijn verwarming maken. Zoals hij zie je er niet veel. Ik denk dat hij een jaar of drieëntwintig was. Hij was vriendelijk, beleefd zonder onderdanig te zijn, hij was geïnteresseerd, hij praatte duidelijk en hij was enthousiast en evenwichtig tegelijk. Verder was hij ook nog eens niet onaardig om te zien. Jessica had hem in de auto heen een paar totaalgebaren geleerd en daar was hij helemaal weg van. Hij moest erg lachen om mijn verhaal van het niet verstaan van die andere man en hij was het die de zin : “cheuwa wun woxe i è weudwutig weingwok”uitsprak. In goed zweeds zeg je dan “Köra rund Roxen i en rödrutig reignrock”hetgeen zoiets betekent als “Rijden (met de auto) rond Roxen in een roodgeruite regenjas” Het Roxen is een meer ten noorden van Linköping dat deel uitmaakt van het Göthakanaal (onze avlopp komt er in uit).
Maar goed, mijn verwarming. WE KONDEN DE POMP NIET VINDEN!! Met zijn drieën zijn we het hele huis doorgelopen om de pomp te zoeken die ergens in de grond moest zitten onder een luik. In het hele huis was geen luik te vinden. In arren moede heb ik het telefoonnummer van de vorige eigenaar opgezocht en die jongen heeft gebeld. En ja, daar was het! Als je het niet wist, zou je het nooit vermoeden……

Wie het ziet, mag het zeggen (niet onder de mat!!)


Er was een kast overheen gebouwd en een strip (om de deuren overheen te laten lopen) opgeplakt!
Die pompen gaan nl. 15-20 jaar mee en het huis staat 20 jaar. Eerst moesten de deuren er een voor een uitgetild worden, daarna moest de kast uitgeruimd worden, de inhoud werd in de allrum gelegd en toen moest de kast half ontmanteld en opgeschoven worden omdat een van de dragers bovenop het luik stond. Als laatste moest op twee plaatsen de strip worden doorgezaagd en kon het luik open.

bij nadere inspectie..... JA!! (Maar nu is die strip al doorgezaagd links en rechts)


de inhoud van de kast....


Toen was het verder een fluitje van een cent. Er blijkt een zekeringetje in de pomp te zitten dat bij een te hoge temperatuur alles uitschakelt en dat was afgegaan . Binnen 5 minuten was het gefikst. MAAR (nu komt de maar) die pomp is wel 20 jaar oud en die jongen vermoedt dat dit nu vaker gaat gebeuren. En dus adviseerde hij om toch maar een nieuwe pomp te plaatsen en daar was ik het mee eens. Die rotzooi ligt dus nu nog in de allrum tot de nieuwe pomp er in wordt gezet en dan kan ik alles eens lekker opruimen, Deze week is hij nog niet teruggeweest, maar hij zal die pomp wel moeten bestellen…….
In ieder geval is het nu heerlijk warm hier en een enorme rotzooi.
Het is ook precies op tijd, want vannacht was het -4 en vandaag kwam de termometer niet boven de 5 graden.
We hebben na dat hele gedoe nog even heerlijk koffie gedronken (FIKA heet dat hier)met zweedse appeltaart die ik ondertussen had gebakken. Jessica is wel heel erg zwanger. Ze kan een beker op haar buik laten rusten….

Nu ga ik weer over andere dingen bloggen.

Sjuwwa woend woxen Deel II

Dus ik stap in de auto om naar het begin van ons weggetje te rijden, ongeveer 1 km. Zit ik daar en bedenk ik dat ik 1. geen boek bij me heb, 2. niet gebeld kan worden hiervandaan. Het kan wel meer dan een half uur duren voor hij opduikt. Nou ja, in de auto is het warmer dan in huis, zullen we maar zeggen. Eerst komen er een paar auto’s voorbij en net als ik bedenk dat ik terugga over een kwartier, komt de schoolbus er aan. Daar stapt mijn buurjongetje uit, maar ik zie dat hij maar 1 schoen aanheeft en niet kan staan op die andere voet. Een kilometer hinken op een onverharde weg is een heel eind….. Ik nodig hem dus uit in mijn auto en bied aan om hem naar huis te rijden. Dat neemt hij graag aan natuurlijk. Terwijl we rijden, bedenk ik ineens dat ik hem bij mij thuis kan parkeren en als de monteur dan belt, kan mijn buurjongetje uitleggen waar we wonen. Ik leg hem de situatie uit en ik voorzie hem van thee, koekjes en snoep en ga weer op weg. Terwijl ik naar de weg rijd, kom ik hem tegen op ons weggetje!
Het bleek dat hij naar Slättbacka (wij zeggen altijd Slettebak)was gereden en dat is hier zo’n 10 km. vandaan, maar ook in het bos…. EIgenwijs, nee hoor!
Hij komt het huis binnen en kijkt naar ons ventilatiesysteem in het plafond. Ik zeg dat het probleem in de vloerverwarming zit en hij begint vragen te stellen die ik niet versta. Ik zeg tegen hem dat hij het tegen mijn buurjongetje moet zeggen en dat die het wel zal vertalen. Dat gaat prima. Hij zegt: “wuwwuse è woo ò ja kiko weewie annan hiewoodaa” en mijn buurjongetje vraagt of mijn vloerverwarming op water of op lucht gaat. In het zweeds dan hè? Vervolgens zegt hij weer iets en mijn buurjongetje zegt dat hij een monteur van de watervloerverwarming is en niet van de lucht zoals wij hebben. Dan vraagt hij waar de pomp is, maar dat weet ik niet. Ik kan hem alleen maar de thermostaat tonen. Hij draait er wat stoppen uit en weer er in zegt resoluut: “wiewo ennohawa annan elekwikuh wasaamwawadedooka!” Vertaald betekent dat dan dat er een zekering is doorgeslagen en dat dat allerlei oorzaken kan hebben, b,v, blikseminslag. Nu weet ik toch zeker dat hier nooit de bliksem is ingeslagen, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Er moet een andere monteur bij komen, eentje van de luchtverwarming, en die moet dan maar naar de pomp kijken. Ik vraag hem of HIJ die dan wil bellen en alles uitleggen, ook de weg, zodat ik niet weer die zelfde ellende over me heen krijg. Dat belooft hij.. Ik bied hem aan om voorrijkosten te betalen, maar hij zegt “Nee, ik ga naar huis”(dàt verstond ik in 1x!!). Dat was vorige week woensdag. Donderdag gebeurde er niets, vrijdagmiddag gingen we naar mijn zoon en toen we zondagavond terugkwamen was het venijnig koud in huis…..
Jullie begrijpen dat ik er als een berg tegenop zag om opnieuw te bellen om te vragen hoe het er mee stond. Toen kreeg ik een helder idee! Jessica is met zwangerschapsverlof, misschien wilde zij wel even bellen, kon ze meteen een broddelaar pur sang horen, altijd leuk voor een logopediste.
morgen verder……

Sjuwwa woend woxen i uh weud ween wok (köra rund Roxen i en röd rengn rock)

Deel I
Sinds het kouder wordt, doet onze vloerverwarming het niet…. We kunnen we de kachel wel stoken, maar nu het ‘s nachts al enkele keren gevroren heeft, is dat natuurlijk niet de blijvende oplossing. We hadden al even gekeken met de buurman, maar die wist het ook niet. Er zat dus niets anders op: er moest weer gebeld worden voor een monteur. Na twee dagen moed verzamelen, heb ik het telefoonnummer gebeld van de firma die destijds de verwarming geplaatst heeft. Helaas: zij zitten in Göteborg (300km.) en ze hadden geen monteur in de buurt. Ik moest maar zelf een ‘elektriker’ zoeken. Ik heb dus in het woordenboek de woorden vloerverwarming opgezocht en vervolgens op Internet ingetikt: golvvärme Linköping. Dat leverde twee adressen op, het tweede sprak me aan. Toen ik belde, kreeg ik een monteur aan de lijn en ik kon hem HELEMAAL NIET verstaan. Zoals zoveel technische mensen, was hij niet heel goed met taal, praatte een beetje binnensmonds en tamelijk vlug. Omdat hij niet zo goed met taal was, kon hij ook mij niet echt goed verstaan. Dat begon al lekker. Hij zou komen om te kijken in ieder geval. Nu is ons huis best wel te vinden, maar je moet echt een goede uitleg krijgen en dan precies dat opvolgen. We wonen midden in het bos, van de grote weg af en van de zijweg daarop . Omdat ik natuurlijk met een accent praat en soms aarzel over woorden of verkeerde woorden gebruik, kon hij niet goed naar mijn uitleg luisteren. Ik hoorde hem afhaken door de telefoon. Op een gegeven moment zei hij dat hij het wel zou vinden, want hij vond het altijd. Hij zou de volgende dag bellen als hij in de buurt was, dan kon ik hem ‘binnenpraten’. Nu is dat niet mogelijk, want waar we wonen en vijf minuten ervandaan, is geen mobiel bereik……
Hij belde de volgende dag aan het einde van de ochtend. Hij zei iets wat ik niet kon verstaan. “Ben je nu op de 34?” zei ik. “Nee, zei hij. “Waar ben je dan?” vroeg ik. “Op de 35 “, zei hij. “Dan ben je verkeerd ” zei ik “Je moet op de 34 zijn” “Ja”zei hij, “Dat weet ik, maar ik kom pas over twee uur, maar ik wilde eerst bellen om te kijken of je thuis was” Hij zou 2 uur later weer bellen. Tweeënhalf uur later: “wejaaimnouen ” Ik: “Waar ben je? Ben je al afgeslagen van de 34?” Hij: “ah,det i ha kerui,oooh Sturefors” Ik “Als je nu bij Sturefors bent, dan ben je te ver gereden. Je moet doorrijden tot je links een geel huis ziet en dan moet je rechts de weg in waar een bordje op de boom staat. Daar staat BATTHEM op dat bordje!. Als je nu terugkomt, is dat huis rechts en is de weg aan de linkerkant natuurlijk”. Hij: “Ah se je huset” Ik: “Zie je het gele huis? dan moet je daar rechtsaf. Zie je dat witte bordje op de boom? Ik loop je tegemoet. Je moet alsmaar rechtdoor en dan kom je mij vanzelf tegen”. Ik loop naar buiten. Je kunt bij ons al drie minuten voor de auto bij ons komt, hem aan zien komen. Hoe ik ook keek, ik zag geen auto aankomen. Op een gegeven moment ben ik weer naar binnen gegaan, want anders kon hij niet bellen. Na zeker drie kwartier word ik weer gebeld: “Is het huis Rosendahl bij jullie in de buurt?” Nou, ik weet zeker dat er in 10 km. omtrek geen huis van die naam is. Ik had dus geen idee waar hij zat. Ik zei: “Rijd maar terug naar de 34 en ga dan opnieuw over die weg richting Sturefors. Ik zal boven aan het weggetje gaan staan en je opvangen”.
Morgen gaan we verder…..

Wat heerlijk om te zien dat het goed gaat met je kinderen!

Onze oudste zoon heeft zo’n leuk huisje gekocht in Flensburg!! Het is groter dan hij beschreven had aan mij. Het is een vierkant huis, maar omdat op iedere verdieping het trappenhuis er af gaat heeft hij op iedere verdieping naast een vierkant stuk, twee kleine kamertjes aan de zijkant. Het is vier verdiepingen hoog en heeft ook nog een tuin. Het huis staat midden in de stad in een klein krom straatje met allemaal huizen onder monumentenzorg en is zelf ook van voor 1850. Er moest en moet echt verschrikkelijk veel aan gedaan worden en mijn zoon en zijn vriendin doen het bijna allemaal zelf. Ik heb daar zo’n bewondering voor! Zo heeft hij de buitenkant voor zelf geverfd. Als je een stellage huurt of met ladders werkt, moet de straat afgesloten worden en dat kost 10 euro per dag. Mijn zoon is industrieel klimmer en heeft het gedaan aan touwen hangend…. Hij had veel bekijks, dat begrijp je!
Dit is het huis aan de voorkant:

geverfd en al

Zo ziet het straatje er uit. Als je 300 m. verder loopt, kom je bij de haven.

aan de overkant is een distilleerderij

met om de hoek een prachtige binnenplaats

uitzicht van de begane grond naar de tuin (vol met rotzooi natuurlijk!)

Het uitzicht vanuit de zolder, geeft me echt Minous-visioenen! Ik wou wel dat ik een kat was dan…..

Morgen volgen meer foto’s en meer verhalen. Hij werkt zich drie slagen in de rondte in dat huis en geniet van iedere seconde. Hij heeft ontdekt dat het werken met cement hem veel voldoening geeft Hout bewerken heeft hij natuurlijk allang gedaan, maar met cement had hij nog geen ervaring. Hij is echt gelukkig!
Het is heerlijk om te zien dat het goed gaat met je kinderen!