Categorie archief: huis verkopen

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!

Zo staat hij op Funda……

Mijn zoon gaat verhuizen en nu wil hij zijn andere huis verkopen. Het is een prachtig huis, vlak bij de universiteit en het kijkt op de Maas uit. Het staat op de Esch (oude Waterleidingterrein), prachtige wijk….
Als er iemand interesse heeft: HIER MOET JE KLIKKEN!!. Kijk ook even rustig naar de foto’s…… Ik weet heus wel dat hij niet de enige is die zijn huis kwijt wil, maar toch….. Hij is wel mijn enige zoon die zijn huis kwijt wil!

Lichtpuntjes…

Afgelopen zondag was het hier de eerste adventszondag en dat is het teken dat de kersttijd ingeluid kan worden. Zij schreef er ook al over. Hier begint de kersttijd met de trappetjes die bij bijna ieder huis voor het raam staan. Ik heb er ook maar een gekocht al is het dan met een iets afwijkende vorm. je blijft natuurlijk Nederlander hè, je wil je toch een beetje onderscheiden, zo niet de Zweden. Die doen alles liefst altijd hetzelfde met zijn allen

Ik schreef dat ze bij bijna ieder huis voor het raam staan, maar dat was echt nog te zacht uitgedrukt. Ze staan nl. ook op kantoren en in het ziekenhuis. Bij Leo’s inventaris op de universiteit hoort een trappetje en ook nu in zijn ziekenhuiskamer staat er voor ieder raam eentje. Het is een prachtig en vrolijk gezicht, al die trappetjes voor de ramen.

zien jullie ook de gezellige gordijntjes in de ziekenhuiskamer?


Kerstbomen en de rest van de kerstversiering mogen pas na 1 december neergezet en ingericht worden, hebben de buren mij verteld. Het blijft dan meestal wel tot maart staan, dat dan weer wel.

Een ander lichtpuntje is dat Leo voor het eerst een hele dag en nu vannacht de hele nacht zonder zuurstof is geweest. Krijgt dat arrogante coassistentje toch nog gelijk, zoals Marijke al suggereerde in het commentaar bij mijn vorige logje….
Zijn saturatie houdt niet over, maar is niet te laag. Hij heeft ook al een beetje rondgelopen en op zijn laptoppie wat dingetjes gedaan. Hij heeft een echo van zijn hart gehad, maar de uitslag daarvan laat op zich wachten. Met zijn nieren gaat het nog steeds ernstig matig en dat zal wel zo blijven of verslechteren. Misschien misschien…….. komt hij deze week nog naar huis. Aan werken denken we niet tot januari in ieder geval, maar hij kan thuis ook opknappen, toch?

Nog meer lichtpuntjes: vanavond komt mijn jongste dochter met haar baby t/m zaterdag en vrijdag komt mijn zoon uit Flensburg met de trein tot zondagmiddag. Dan zijn alle kinderen geweest…..
Zo zag de eerste lichting kinderen eruit:

lekker gekookt met gegrillde zalm

LAATSTE ENORME SCHIJNWERPER VAN LICHT: Ik had Leo net aan de telefoon en hij mag na de lunch naar huis!!! Vier tot zes weken aansterken en regelmatig op controle, maar THUIS!!

Happy ending…

Jaarvergadering

We hebben hem weer achter de rug: onze jaarvergadering van ons buurtschapje van vijf huzien. Eigenlijk zijn het er nog maar vier, want een paar weken geleden is een stel buren min of meer met de noorderzon vertrokken. Ze konden de hypotheek niet meer betalen en nu wordt het huis per executie verkocht. Er woont nog een zoon van 16 alleen. Hij wilde niet meeverhuizen. Hij schijnt tot vier uur achter de computer te zitten en tot vier uur te slapen en in de verkeerde volgorde. Om de paar dagen zie ik het autootje van zijn moeder staan, dus hij wordt wel min of meer verzorgd. Anders zou hij verhongeren, want je kan hier niet naar de winkel zonder auto…..We hebben afgesproken dat ik hem morgen ga uitnodigen voor de lunch, maar ik voel me net tante Priscillia van Pippi Langkous, die ook altijd dreigde met de kinderbescherming……. Het gaat er maar om dat hij weet dat er mensen zijn die aan hem denken, maar zo zal hij het niet opvatten vrees ik. Waarschijnlijk is hij boos dat ik hem uit zijn bed bel…….
Ons ‘avlop’verhaal(riool) is nog steeds niet afgelopen….. Er is vanaf de laatste vergadering gewoon NIETS gebeurd! Ongelofelijk!
Nu hebben we de volgende vergadering na midzomer en voor in juli de zomervakantie begint. Intussen gaan enkelen naar een ‘tentoonstelling’ die er aan komt over rioolsystemen en nieuwe flitsende oplossingen en ze komen dan met hun bevindingen terug bij ons. We hebben een hele tijd zitten praten over geld en dat we dat bedrag (+/- 3.500) Euro echt van de nieuwe bewoners moeten hebben, dat dat bij de verkoop duidelijk moet zijn dat ze die kosten moeten betalen.
Verder hebben we afgesproken dat ons jaarlijkse feest dit jaar een kreeftenfeest zal worden. Er worden kreeften op verschillende manieren klaargemaakt en dan kan je je te barsten eten, zoiets…..
De vergadering was deze keer bij ons en ik had voor de gelegenheid slagroomsoesjes gebakken, van die kleine. Ze waren heerlijk! Voor hun is dat iets heel bijzonders. Nu denken ze natuurlijk dat bij alle vergaderingen in Nederland altijd soesjes worden gegeten….. Soesjes maken is erg makkelijk en tamelijk goedkoop, ik deed het al als kind. Toch mislukte mijn eerste baksel omdat de boter, de bloem en het water nog te heet waren toen ik de eieren er doorheen deed. Dan rijzen ze niet meer in de oven. Als iemand van jullie het recept wil, geef je maar een gil.
Verder heb ik erg in mijn piepzak gezeten over mijn zweeds. Zoals jullie weten liep ik twee testen achter en vanmiddag heb ik de eerste van die twee gemaakt. Vooral de vervoegingen van de onregelmatige en sterke werkwoorden is een crime. Sommige worden op ‘nederlandse’ wijze verbogen, maar sommige een beetje anders en weer andere héél anders. Die een beetje anders gaan zijn de allermoeilijkste. Toch denk ik dat ik de test ruim voldoende heb gemaakt. Op naar volgende volgende week maandag. Dan hebben we maandag ook een mondelinge test van twee korte verhalen die we hebben gelezen en waarover we ‘discussie’vragen hebben gekregen. Volgende week donderdag kom ik alweer naar Nederland! Op 26 maart vieren we de verjaardag van Feike, mijn oudste kleindochter en in het begin van de avond reis ik dan weer terug naar Schiphol voor het vliegtuig van half negen.
Ik ben nog steeds niet helemaal in orde. Op de gekste momenten kan ik mijn ogen bijna niet open houden en op andere momenten (laat in de avond en in de nacht) heb ik HELEMAAL geen slaap. Vannacht heb ik tot kwart voor vier naar “De muiterij op de Bounty” gekeken! Ik krijg mezelf bijna niet aan het werk, zelfs logjes lezen doe ik mondjesmaat. En dat vond ik nu juist altijd zo leuk! Ik kan mezelf er niet toe zetten op het ogenblik. Maar ik doe tenminste weer IETS. Ik heb wel leuk contact met een paar klasgenoten nu wij allemaal wat beter zweeds spreken. Met mijn fototoestel ben ik nog niet vertrouwd. Ik heb wel een heleboel foto’s genomen, maar er zijn er maar een paar waar ik min of meer tevreden over ben (volgen later).
Zo, dat was even een verslagje, het is toch nog een heel verhaal geworden, maar ik ben wel van de hak op de tak gesprongen geloof ik. Nou ja, het is een logje, dus iedereen die mij aanspoort, kan tevreden zijn!

Door het stof……

Al bijna een week ben ik in Nederland en ik heb nog geen logje geschreven. Ik heb de volgende onderwerpen niet behandeld:
– allerlei cadeautjes gekregen en nog niet bedankt (dat wordt door het stof deel 2)
– mijn oude huis in Puttershoek is SCHITTEREND verbouwd (nog geen foto’s)
– mijn zusje heeft haar oude arbeidershuisje in Klaaswaal SCHITTEREND opgeknapt (foto’s staan nog niet op de computer)
– ik heb deze week drie kinderen gezien doe ik ga behandelen (ga ik ook niet over loggen want dat is privé)
– mijn vader heeft een dineetje gegeven voor zijn 89ste verjaardag en er waren 24 stuks nageslacht tot in de vierde generatie (geen foto’s gemaakt)
-ik ben naar een kraamreceptie geweest die gegeven werd in een onvervalste skihut (compleet met ski’s buiten), die midden in het platteland van Flakkee staat (zo confuus dat ik geen foto’s heb genomen)
– Zaterdag hebben we een gezinsdag gehad met alle kinderen in Nederland en alle kleinkinderen (foto’s staan nog op de computer)

Morgen ga ik met mijn kleindochter van bijna zes jaar naar Goes om te kijken naar de Sprookjesboom van de Efteling, kijk maar bij Toaske
Maandag ga ik een lieve blogvriendin in Zeeland opzoeken, dan moet ik nog een keer eten met mijn zusje en mijn nichtje, nog twee keer oppassen zodat ze samen weg kunnen, nog twee keer met vriendinnen weg die ik van vroeger ken, nog cadeautjes kopen voor twee verjaardegen, één van die twee verjaardagen vieren vlak voordat in weg ga en dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten
Daarnaast heb ik bijna geen tijd om bij jullie allemaal te lezen. Ik lees per dag hoogstens 2 logjes, dus dat schiet niet op. Misschien heb ik het volgende week minder druk…….
hetspijtme, sorry, vergeefme, neemmenietkwalijk, IK HEB HET DRUK!!!!!

Nu hij ‘t weer zo lelijk vindt, nu hij ‘t weer zo lelijk vindt…..

Jessica’s baby is geboren! Nu ben ik nederzweeds bij-oma. Het is een jongetje en nu kan ik de quilt niet geven. Ik dacht nl. duidelijk op de echo gezien te hebben dat het een meisje was. Maar ja, ik heb het altijd fout, ook bij haar en bij haar. Die quilt geef ik wel weer aan een ander babietje ooit, maar jullie krijgen toch de fotoreportage te zien, hoor! Dan kan je meteen zien waarom ik hem niet kan geven. Hij is vannacht om vier uur geboren vandaar de titel boven dit logje en hij heet Max. Ik ga nu even een mand klaarmaken met allerlei kleine cadeautjes die ik heb, maar het KLAPSTUK krijgt ze dus niet.
Nadere informatie volgt….
Hier is het al twee dagen pokkenweer, 2-3 graden boven nul en regen. Ik heb liever sneeuw moet ik zeggen. Het is trouwens wel spectaculair als je de velden ziet: Er stijgt een hele dichte damp vanaf, het lijkt wel of het omhoog sneeuwt.

Nog een verrassing was het volgende:

Toen ik het openmaakte zat er dit in:

Woensdagmiddag heb ik de keuring gehad en vrijdagmiddag zaten de nummerplaten er in. Dat is verschrikkkelijk vlug. Als die zweden eemaal een beslissing hebben genomen…….

Nu hebben we niks nederlands meer, alleen nog een bankrekening (donaties zijn welkom).
Verleden jaar om deze tijd hadden we nog drie huizen, waarvan 1 nederlands en 1 nederlandse auto. Nu hebben we 1 zweeds huis en 2 zweedse auto,s

Ik heb net even Jessica gebeld en we gaan zometeen even om het hoekje kijken. Het was geloof ik wel een beetje tegengevallen. Ze zei dat het erg veel pijn deed…What’s new? Voor haar dus wel……..

Naar Zwolle.

Vandaag zijn we naar Zwolle geweest. Omdat het mistte, zijn we iets later vertrokken dan we van plan waren, maar de mist was alleen in het westen van het land. Ik heb weer kennisgemaakt met twee heerlijke jongetjes, kinderen van een goede vriendin van mijn dochter die ik zelf al kende. Met weemoed kijk ik naar de jongere generatie die nu ook allemaal kinderen krijgen. Het is leuk om te zien hoe de karakters van die meiden nu doorwerken in de manier waarop ze moeder zijn en hoe hun kinderen afgebakken zijn. Op de heenweg waren mijn kleinkinderen wakker en hebben we alle soorten vrachtwagens benoemd (er zijn verschrikkelijk veel soorten zeg!)en allerlei liedjes gezongen. Op de terugweg zijn ze alle twee in slaap gevallen en konden mijn dochter en ik ongestoord praten over opvoedingsstijlen en thuisonderwijs en dat soort hoogst belangrijke zaken. ‘s Avonds hebben we taco’s en burrito’s gegeten en dat was mijn laatste avond bij mijn dochter en haar gezin van dit jaar. Ik heb nog wel haar auto mogen lenen voor morgen als we van hot naar her moeten rijden eerst Leo ophalen in zijn hotel in Centrum-Rotterdam waar ik mijn koffer neerzet, want ik blijf daar de laatste nacht slapen, daarna volmachten tekenen in Capelle, dan een crematie in Rotterdam-Zuid. Daarna moet ik Leo naar de Erasmus-Universiteit brengen voor een promotie, dan naar Oud-Beijerland om het geleende fototoestel terug te brengen en dan de auto terugbrengen naar Hendrik Ido Ambacht. Daarvandaan moet ik met Openbaar Vervoer naar het Loydkwartier waar het slotdiner van de promotie en het Ph.D-programma is, waarna we naar ons hotel gaan lopen hoogstwaarschijnlijk.. dat is ongeveer 25 minuten en daarvoor heeft ze heel lief haar al eerder verzette afspraak alweer afgezegd. Maar natuurlijk ben ik zo weer weg bij haar en dan zie ik iedereen pas weer live in januari. Nu ben ik compleet versleten, maar ik moet nog de electriciteit en het gas opnemen, nog briefjes schrijven met ons thuisadres, zodat de post kan worden nagestuurd, ik moet mijn koffer keurig inpakken en alles wat ik niet in het huis wil achterlaten er in zien te krijgen (gaat ruim lukken, ik heb nog veel ruimte over). Ik heb nog niet gekocht : het boek van Teunie Luijk (“Dat doen we zelf wel”) . ik heb geen kaas gekocht en ik heb geen worst gekocht bij de Hema voor Jessica. Verder heb ik GEEN hydrofielluiers gekocht in Nederland en die kan je in Zweden niet krijgen. Voor de rest heb ik pretty much alles, want stroopwafels koop ik wel op het vliegveld.
Ik heb de neiging om zo mijn bedje in te rollen, maar ik weet zeker dat ik dan morgen tijd te kort kom en dan kan ik mijn huis niet meer in of zal ik 1 sleutel stiekem achterhouden zodat ik ‘s middags nog wat kan doen? Ik moet Leo om half negen halen, dus om acht uur hier weg met mijn koffer in de achterbak. Dan moet ik dus om zeven uur opstaan om me alvast voor de begrafenis te kleden en zo……..
Toch rol ik mijn bedje in, dan ben ik morgen waarschijnlijk om half zeven uitgeslapen……
Welterusten allemaal