Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:

Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.

gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:

Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!

De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:


en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

Witte donderdag

Maandag en dinsdag heeft het heel de dag geregend, van dinsdag op woensdag is de regen overgegaan in sneeuw en daarna heeft het de hele woensdag tot vanochtend gesneeuwd. Vandaag overdag viel er alleen maar en verdwaalde vlok. Maar hoe dan ook: vanmorgen om zeven uur stond ik sneeuw te ruimen, anders kon Leo niet naar zijn werk. Het was maar net onder nul en er lag nog natte smurrie onder de versgevallen sneeuw, dus het was hele zware, plakkende sneeuw. Het is maar goed dat ik een stuk betere conditie heb gekregen, want Leo redt dat soort zwaar werk totaal niet meer. Ik heb van zeven tot half negen de hele oprit geschept (ongeveer 70 m2). Wijs geworden van vorige winters, heb ik niet zomaar de sneeuw een beetje uit de weg geruimd zodat je erdoor kon, maar echt de sneeuw zo ver mogelijk weg geschept. Die sneeuw wordt namelijk kei- en keihard (een ijsdijk) en kan na verloop van tijd met geen mogelijkheid meer bewogen worden. Als er dan nieuwe sneeuw valt en je weer moet ruimen, moet je die nieuwe sneeuw OVER die oude hoop heen scheppen. Dat is verschrikkelijk zwaar werk. Dat red je dan ook niet helemaal – op dat dijkje is nl. ook weer sneeuw gevallen – dus het paadje waar je door moet, wordt steeds nauwer. Nu heb ik die eerste sneeuw dus ver weg geschept, dan kan die andere ertegenaan. Toen ik klaar was, vond ik dat ik mijn training voor die dag wel had gedaan, dus ik ben vandaag niet gaan trainen en niet gaan zwemmen.
Ik had om 10 uur een afspraak bij de kapper, dus ik kon vanmorgen geen foto’s nemen van 15 centimeter maagdelijke sneeuw.
Jullie krijgen eerst een foto van gistermiddag te zien en vervolgens een foto van vanavond toen het al donker was met flits. Het is hetzelfde stuk tuin, maar uit een andere hoek genomen.


Ik had een heel lijstje van dingen die ik wilde doen na de kapper. Ik wilde op mijn gemak kijken naar kerstversiering en wat ik nu eigenlijk wilde. Ik wilde ook bolletjes kopen en andere spulletjes om een paar kerststukjes op te maken. Bovendien moet ik nieuwe handschoenen hebben. Mijn hele leven al neem ik te weinig tijd om te winkelen. Als je echt leuke dingen wilt kopen, leuke ideeën wilt krijgen, moet je vaak en lang overal kijken vind ik. Ik was dan ook om half vier thuis. Morgen heb ik om acht uur een onderzoek en om twaalf uur moet ik terugkomen. Het ziekenhuis staat vlak bij het centrum, dus dan kan ik tussendoor nog even de stad in lopen. Ik heb vandaag namelijk wel een paar leuke kerstdingetjes erbij gekocht, maar geen handschoenen en die rits heb ik ook nog steeds niet gekocht
Omdat jullie het allemaal zo leuk vonden om te zien hoe ik het kerstig maak, heb ik een aantal foto’s voor jullie.
Ik had nog een lantaarn, die hadden we in mei uit Nederland meegenomen, en daar heb ik een Tomtenisse in gekocht. Die kan je hier overal kopen. Let wel: het zijn geen kerstmannetjes maar Nisses! Ze bestaan uit een baard, een neus en een puntmuts.

Als het zo koud is, hebben we een extra dekbed op bed en daar heb ik ook een hoes voor gekocht:

Verder heb ik een witte kerstster in een rode pot gekocht en ook de plantenbak wat opgefleurd met een paar kerststerretjes.


Ik heb wat mos gekocht Ironisch: er groeit een heleboel mos in mijn tuin, maar dat is nu onder de sneeuw en wat versierdingetjes en een paar crocussen in de knop. Als ik er wat van gefabriceerd heb, krijgen jullie er ook een foto van te zien. Ze hebben natuurlijk ook dennetakken en allerlei groen, maar dat ging me toch te ver om te kopen. Ik heb alles vlak bij huis, zo niet in mijn eigen tuin, staan!
Langzaam, langzaam verandert het hele huis in een tuincentrum/kerstshow. Ik denk maar zo: aan eten zal ik dit jaar niet veel uitgeven, dus dan koop ik maar andere leuke dingen voor dat geld…..

Logeerhuisjesperikelen (3x woordwaarde)

Schreef ik het vorige logje over ons speelhuisje, deze keeer gaat het over het logeerhuisje. Het logeerhuisje is een flinke slag groter dan het speelhuisje. Er kan een tweepersoonsbed in en dan is er nog ruimte voor een kastje en om te lopen. Toen wij het huis kochten, was het logeerhuisje gebruikt als schuur. Het huisje stond op zes betonnen palen net iets boven de grond.
In het voorjaar van 2010, ben ik het gaan opknappen, dat wil zeggen schoonmaken en witten.

Zo zag het eruit nadat het gewit was….

Natuurlijk kan er geen water in het huisje zijn en dus ook geen WC, want dat zou ‘s winters bevriezen, maar het is toch heel gezellig als het ingericht is met gordijnen, een kast, wat posters aan de muur en een bed..

Vorig jaar kwam het huisje scheef onder de sneeuw vandaan: het was van de paaltjes afgegleden….

We wisten niet zo goed wat we moesten doen. De tuin is te veel omsloten om een kraan door te laten. Zelf zijn we niet zo handig of hebben 10 familieleden ter beschikking om het huisje op te tillen. Bovendien was er nog een ander probleem waardoor het huisje een beetje achennebbish logeren was. Op de bovenste foto kan je zien dat voor de deur de composthoop ligt. Doordat ik nogal veel snoeiwerk had gehad in het voorjaar van 2011, was die composthoop helemaal volgestort en waren we verder gegaan op het stuk ernaast dat eigenlijk moestuin was. Maar omdat de bomen achterin de tuin waren gegroeid sinds 1990 toen het huis gebouwd was, lag de moestuin nu de hele middag in de schaduw. Er lag een hele berg takken daar, vermengd met onkruid en geknipt gras. Ik heb heel hard moeten zoeken naar foto’s ervan, want die neem je natuurlijk niet als iets lelijk is. Tenslotte heb ik er een gevonden:

Na een jaar bedenktijd en aarzelen, heb ik dit voorjaar maar eens de grote stap genomen om een tuinman te vragen. Ik doe dat altijd op gevoel en inspiratie en dat gaat eigenlijk altijd goed. Ik kijk op Internet naar de namen en de naam die me het meeste aanspreekt, bel ik.Toen de tuinman voor de eerste keer kwam, hebben we de hele tuin doorgelopen en alle knelpunten bekeken. We kwamen dus ook bij het huisje . Ik vroeg of hij ook zoiets aanpakte, maar dat ontkende hij. Maar, hij had wel een neef en die zou hij weleens vragen. Zo kwam ik dus aan Tobbe.
Tobbe heeft een geweldige daad verricht. Niet alleen heeft hij Het huisje op een stevige fundering van stenen gezet, maar hij heeft ook een drainering onder het huisje gemaakt en een regenpijp aan de voorkant gemaakt. Dat was nog niet alles: hij heeft het huisje op mijn verzoek ook anderhalve meter naar achteren gezet, zodat de tuin groter is! Omdat het huisje nu veel hoger staat heeft hij een plankier/trapje/terrasje gemaakt. Ondertussen heeft de tuinman alle compostgedoe en takken weggewerkt en de ‘moestuin’ geëgaliseerd en op de hoogte van het grasveld gebracht. Daarna heeft hij overal gras gezaaid en in 1 seizoen heb ik nu een grasveld waar eerst een woestenij was.

Met regenscherm boven en opzij. Ik ga nog een kast daar neerzetten, zodat iedereen zijn schoenen droog kan uitdoen en in het kastje zetten.

GRAS!!

Toen de tuinman enkele weken geleden weer eens op kwam dagen, liet ik hem trots het huisje zien, maar hij keek zuinig. De opening tussen de stenen van de fundering was te groot, vond hij. Er zouden wel eens grävlingen kunnen komen en daar een nest bouwen. Toevallig had ik op een puzzel voor de kinderen gezien dat dat dassen zijn. Ik werd erg enthousiast bij het idee dat ik dassen in mijn tuin zou krijgen, maar de tuinman kon mijn enthousiasme niet delen. Ik vertelde hem dat dassen in Nederland beschermd zijn en erg zeldzaam, maar dat is hier niet zo en ze mogen niet onder mijn huisje, want anders gaat mijn hele fundering eraanm zei hij. Teleurgesteld ging ik akkoord dat hij Tobbe zou bellen voor een oplossing. Tobbe verscheen al enkele dagen later en heeft overal gaas voor gezet….geen dassen in mijn tuin dus.

Maar dat is nog niet alles. In augustus (wanneer weet ik niet) komt de tuinman terug en gaat aarde storten en dan krijg ik een nieuwe border aan de zijkant van het huisje en de rest van waar nu stenen zijn komt ook aarde en daar wordt gras gezaaid en een paadje aangelegd van het huisje naar het gras. Het wordt MOOI!! Ik heb al vrouwenmantel uitgestoken (groeit hier in het wild) en ik heb nog jonge stokroosjes staan, die staan vast mooi tegen het huisje aan. Misschien zet ik er ook wel een vlinderstruik en natuurlijk lavendel. Dan moet er nog iets wits komen, misschien een wit struikroosje, of vingerhoedskruid, wit vingerhoedskruid JA dat is het of niet?! Zo mijmer ik nog wel even door…. Ik ben helemaal gelukkig!

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Zo staat hij op Funda……

Mijn zoon gaat verhuizen en nu wil hij zijn andere huis verkopen. Het is een prachtig huis, vlak bij de universiteit en het kijkt op de Maas uit. Het staat op de Esch (oude Waterleidingterrein), prachtige wijk….
Als er iemand interesse heeft: HIER MOET JE KLIKKEN!!. Kijk ook even rustig naar de foto’s…… Ik weet heus wel dat hij niet de enige is die zijn huis kwijt wil, maar toch….. Hij is wel mijn enige zoon die zijn huis kwijt wil!

Wandluis of bedwantsen: een horrorstory

Toen mijn grootmoeder 12 jaar was, verhuisde het hele gezin van Deventer naar Rotterdam. Ze kwamen te wonen in een bovenhuisje midden in de binnenstad van Rotterdam, een woonkamer met kookhoek en een slaapkamer. Mijn oma kreeg een betrekking als dienstmeisje en kwam daarna maar een keer per zes weken een nachtje thuis slapen. Daar wachtten haar twee onaangename verrassingen.
Ten eerste had ze geen slaapplaats meer, want die werd ingenomen door haar kleinere broertjes en zusjes en
ten tweede: Toen ze zich eindelijk een klein plaatsje had veroverd tussen de anderen, werd ze ‘s nachts wakker omdat zich allerlei diertjes uit het plafond en de muren lieten vallen en begonnen te bijten. “Wat is dat?” riep ze uit, “help, ze bijten!!”Waarop haar moeder zei:”Ga maar gewoon weer slapen en doe maar net of ze er niet zijn, Morgen als je wakker wordt, zijn ze er niet meer. Dat zijn wandluizen”.
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Mijn oma had er een andere mening over en bleef voortaan niet meer slapen als ze haar ouderlijk huis bezocht…..

Zo ging dat vroeger, denk je dan. Jessica vond een paar maanden gelden een prachtige zwarte lap in de berging. Ze heeft hem gewassen en als hoofdeinde van haar bed aan de muur bevestigd.Twee weken geleden vertelde e me het volgende verhaal: “s nachts wordt ik gebeten door diertjes, moet je kijken! en ze liet me haar gebobbelde armen en benen zien. “s morgens is er niks te zien. Het doet echt heel pijn en het zijn geen muggen” Ik moest meteen aan het verhaal van mijn oma denken, maar ik dacht: “Dat was vroeger, die bestaan niet meer, het zullen wel vlooien zijn” Eerst is ze naar de dokter gegaan, maar die wist het ook niet. Toen heeft ze de huurvereniging opgebeld en die wisten meteen te vertellen dat het wandluis was Het blijkt hier in Zweden een plaag te zijn en ze zijn heel moeilijk te bestrijden. Je moet ALLES op 60 graden minimaal wassen en de muren en alles waar ze in kunnen kruipen met chemicaliën en hitte bestrijden. Dan nog zijn ze moeilijk weg te krijgen. Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Ze planten zich heel snel voort en kunnen wel een jaar zonder voedsel. Ze kunnen zich heel plat maken en dan in de kleinste kieren en spleten verdwijnen. Het is een complete nachtmerrie. De man die kwam kijken raadde haar aan om heet hele bed weg te gooien of een dure stoombehandeling onder een ‘tent’ te laten ondergaan. Ze zijn het beste te bestrijden met hitte. Het bed gaan ze niet weggooien, want dat was verschrikkelijk duur, maar de bank b.v. gooien ze weg. Jessica vertelde dat ze in dichte rijen in de plooien van haar matrastijk zaten Waarschijnlijk heeft ze ze binnengehaald met de zwarte lap, die ze als hoofdeinde gebruikte, want daar zaten ze ook in rotten van drie in de plooien (zomen).
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!!
Haar muren en zo zijn nu behandeld en ze mag 24 uur niet in haar huis en volgende week donderdag komen ze terug en doen het allemaal nog een keer. Daarom heb ik deze week de katten tot volgende week vrijdag.
Ik vond nog een leuk youtubefilmpje, maar daar moet je niet naar kijken voor je gaat slapen.

Het Satansjaar 1867

Omdat jullie vrij massaal hebben aangegeven dat jullie het leuk vinden als ik over ‘mijn’ Zweden vertel, komt hier nog een verhaaltje over de geschiedenis van Zweden:
De winter van 1866-’67 was erg streng en duurde extreem lang. De zomer wilde maar niet komen. Dit jaar is de geschiedenis ingegaan als de lange winter, ofwel het Satansjaar.
De sneeuw wilde maar niet weggaan en het ijs wilde maar niet smelten in 1867. De beroemde foto van de tewaterlating van een grote oceaanstomer in Stockholm op 5 juni 1867 laat een besneeuwd en beijsd landschap zien en mensen die diep weggedoken in hun winterjas naar het spektakel komen kijken.(helaas kon ik de foto niet vinden op Internet) Het inzaaien van de tarwe en rogge kan pas half juni beginnen nadat de mensen de as uit de kachel over het land hebben uitgespreid om de vorst enigszins uit de grond te krijgen. Helaas begint de nachtvorst alweer eind juli en in augustus vriest het overdag ook. Het – nog groene – graan wordt ijlings geoogst en de aren worden een beetje gedroogd voor de kachel. Dat belooft niet veel goeds. Uit voorzorg worden een aantal dennen gerooid en de bast aan de binnenkant afgeschraapt. Dat schraapsel wordt gemalen en vermengd met het weinige tarwe- en roggemeel en daar wordt brood van gebakken. De honger slaat hard toe. Er is geen tijd geweest om paddestoelen of andere vruchten te plukken en nu is het te laat. De vogels en andere dieren trekken zich terug in de wildernis of komen om. Er valt niets te jagen……. Hoe verder naar het noorden van Zweden, hoe erger de honger. Vanaf half december is er gewoon HELEMAAL GEEN voedsel meer.
In januari slaat de hongertyfus toe bij de verzwakte bevolking. Een jongen van 14 gaat van huis om te kijken of hij nog ergens wat eetbaars vandaan kan halen voor de familie, maar komt niet terug. Na 35 dagen gaan zijn ouders hem zoeken met de slee en vinden hem in een schuur, doodziek. Hij heeft hoge koorts en dat al drie weken, zijn beide voeten zijn afgestorven en hij heeft koudvuur en hongertyfus. Zij laden hem op de slee en glijden twee dagen naar huis. Daar sterft hij alsnog na een aantal dagen.
Er is ook een getuigenis bewaard gebleven van een vrouw die als klein meisje deze hongersnood meemaakte. Zij vertelt dat mensen de leren schoenzolen die ze hadden, schaafden en dagenlang kookten, waarna ze de teer die gebruikt wordt voor het looien van het leer en die boven kwam drijven, met een schuimspaan afschepten en dan het leer opaten. Ze vertelde dat er altijd teerresten achterbleven en dat je keel dagenlang nabrandde als je gegeten had.

Moeder en haar kinderen sterven van de honger. Het oudste jongetje kauwt op een schoen en vader is buiten boomschors aan het bereiden om meel van te maken. Dit plaatje is incorrect, want het leer werd wel gegeten, maar niet 'rauw' en dat schors kon alleen maar gegeten worden als de boom was geveld voor de vorst in de grond kwam. Anders is de bast te droog en kan hij niet afgeschraapt worden.....

Heel langzaam dringt het drama dat zich afspeelt door in het zuiden van Zweden. Er wordt geld ingezameld voor voedsel, maar zoals zo vaak, blijft zeker de helft aan de strijkstok van de ‘rijke’ Stockholmenaren hangen, terwijl de dominees van de kansel preken over een God die het zondige volk straft met deze Satanswinter…

Hier kun je zien hoe het voedsel, bestemd voor Norrland, voornamelijk in de zakken van de rijken verdwijnt......

Nu was het noorden altijd al dun bevolkt geweest, maar toch zijn er meer dan 1000 mensen omgekomen die winter. Daarna kwam de emigratie naar Amerika pas goed op gang. Tussen 1840 en 1930 zijn er 1,2 miljoen mensen naar Amerika geëmigreerd, 25% van de Zweedse bevolking. Uit sommige streken is 35% van de bevolking vertrokken. In Scandinavië is het altijd al moeilijk geweest om de bevolking een beetje op peil te houden of te krijgen. Dat gaat ten koste van de groei van de economie. Daardoor is er een hele andere mentaliteit dan in Nederland b.v. over mensen uit het buitenland. Er is hier zoveel ruimte en zoveel werk te verrichten dat de mensen over het algemeen veel positiever tegenover buitenlanders staan.

Niet voor de poes, maar voor wie dan wel?

Een maand lang hebben we de poezen van Jessica te logeren gehad. Eerst wilde ik dat ze muizen gingen vangen, maar toen bleven ze steeds buiten, daarna had de muis zich teruggetrokken in de klk. De klk is de ruimte achter de douche. Je zou er een sauna van kunnen maken, maar ik heb er een voorraadkamer van gemaakt. Hij heet zo omdat die naam de plattegrond stond toen we het huis gingen kopen. Het betekent kledkammare hebben we later gehoord, maar voor ons is en blijft het de klk…..
Af en toe sloot ik eens een van de katten een uurtje op in de klk, maar ze vingen hem nooit. Al die tijd was ik optimistisch dat ze hem wel een keer te pakken zouden krijgen, want volgens mij moest dat beest doodgaan van de honger. Verleden winter heb ik alle pakjes en zakjes uit de klk gehaald zodat ze niet door muizen opgegeten kinden worden en er staan nu alleen maar blikken, potten en flessen in.Op een nacht lag ik daar over na te denken op bed en ineesn wist ik het. Er liggen daar in de klk een aantal verzwaringsdekens en -hesjes. Binnenin een verzwaringsdeken zitten spliterwten… De volgende dag meteen ging ik aan het werk:
Ik haalde de krat met verzwaringsdekens naar voren en meteen kwam er een muis uitgezet!! Ik schrok er van. Ik ben helemaal niet bang voor muizen, maar ze springen zo plotseling weg!
De rode verzwaringsdeken zag er zo uit:

spliterwten aan de buitenkant is natuurlijk een veeg teken....

Bij nadere beschouwing zag je dit:

twee gaatjes. Ik dacht eerst nog ze dicht te naaien....

De appelgroene verzwaringsdeken was er nog veel slechter aan toe:

heeeelemaal aangevreten...

Onderin de krat lag een laagje spliterwten. Tja, wat doe je dan? Verzwaringsdekens kunnen niet gewassen worden, anders krijg je erwtensoep met een wasmiddelelensmaakje. Je kunt ze wel nat afnemen, maar dan wel zo dat de erwten niet nat worden. De dekens kosten 80 Euro per stuk inkoopsprijs…
Ik heb er verder maar niet over nagedacht, maar ze gewoon allebei in de vuilnisbak gekieperd. Vervolgens ben ik de klk leeg gaan halen, zodat de katten makkelijk bij de muis zouden kunnen. Ik vroeg me af hoe de muis al die tijd die droge erwten naar binnen had kunnen krijgen zonder vocht. Maar toen vond ik 6 pakjes cocosmelk van die pakjes waar aluminium aan de binnenkant zit. In alle zes de pakjes was een keurig gaatje gebeten, waarna de muis het water had opgezogen… Daarna heb ik nog twee keer de katten in de klk gehad, maar ze gingen heerlijk liggen spinnen op de lege plank die ontstaan was door het verplaatsen van alles. Ze hebben zo hun eigen regels over voedingstijden. Ik moest ze ‘s nachts opsluiten in de serre, anders kwamen ze aan onze slaapkamerdeur zeuren om half vijf in de ochtend. Katten zijn zeer vasthoudend als ze iets willen

De katten zijn inmiddels terug naar Jessica en de muis zit nog in de klk. Ik wil een muizenval kopen, maar zo eentje waar de muis blijft leven. Dat kennen ze hier echter niet in Zweden. Ze zijn hier heel rüktsiktlos met muizen en ander gedierte. Ik zal hem online moeten bestellen en daar heb ik een bloedhekel aan.
20 januari gaan Leo en ik naar Nederland om ons nieuwe kleinkind te bewonderen en dan moet ons huis muizenvrij zijn. Leo vliegt zondagavond de 22e weer terug, maar ik blijf nog tot de 29e. Ik ben druk bezig met de tiendagenmand. Ik stuur een gedeelte op, want de baby is al een week oud als we komen. Dan hebben ze de eerste cadeautjes vast. Tegelijkertijd geeft het mij nog twee weken wat lucht om mijn quiltje af te krijgen…. Misschien ga ik het zelfs redden!

Dierenfluisteraar

Als je kinderen een tijd op zichzelf wonen, vergeet je bepaalde dingen die bij ze horen. Als ze wel bij je wonen, ben je aan die eigenschap gewend en valt het je niet zo op. Het hoort dan gewoon bij iemand. Onze oudste zoon, die in Flensburg woont nu, was deze zomer op bezoek en ook dit weekend. Van de zomer logeerden ook de katten van Jessica bij ons en nu weer! Ik heb namelijk muizen en dus hebben we haar katten geleend. Toen onze zoon nog thuis woonde, hadden we allerlei dieren.
Alle dieren zijn helemaal verkikkerd op hem. Als hij zelfs maar gewoon met ons praat, liggen de katten te kronkelen onder zijn stoel van vreugde bij het horen van zijn stem en ze komen op allerlei manieren op zijn schoot of gaan op zijn voeten liggen. Vroeger haalde hij de kippen uit het hok (wat òns echt niet lukte!)en ging met ze zitten. Hij had een truckje geleerd met het op een bepaalde manier vouwen van de vleugels over de rug en dan blijven ze roerloos zitten en kun je ze aaien. Zelfs de koeien staan hem met zijn allen stomverbaasd aan te staren en lopen met ons mee op een wandeling als hij erbij is. Nu moet ik wel zeggen dat hij dan leuke huppel- en vliegoefeningen doet waar de koeien mateloos in geïnteresseerd zijn.
Wat minder was, was dat we op een gegeven moment ‘out of the blue’ jonge konijnen hadden tot hij bekende dat hij de rammelaar eventjes bij het vrouwtje had gezet, want dat wilde hij zo graag…… Hij vertelde ook dat hij, toen hij de kat van een vriend voor de eerste keer zag, meteen gezien had dat hij deze kat apporteren kon leren en inderdaad, de kat apporteerde na wat oefening.
Dan komen we nu meteen bij de kern waarom hij een dierenfluisteraar is. Hij kan op de een of andere manier aan de dieren aflezen hoe ze voelen, denken en willen, en daar gaat hij op in. Hij duikt als het ware in het dier en dan komt hij er weer uit, zodat hij precies weet waar de kat of het andere beest geaaid wil worden, wat hem aan het spelen zet, waar hij nieuwsgierig van wordt enz. Overigens heeft hij dat ook met kleine kinderen en mensen met een emotionele of sociale uitdaging. Hij heeft nu in Flensburg een nieuwe baan die hem op het lijf geschreven is. Hij is vrijetijdsbegeleider van een groep jongens die uit huis geplaatst zijn en in een tehuis wonen. Een aantal zit daar omdat ze met justitie in aanraking zijn geweest en er zitten ook emotioneel gestoorde jongeren bij. Hij is nu bezig om ze voor te bereiden een parcours door de stad te nemen met allerlei acrobatische uitdagingen. Daartoe moeten ze een aantal vaardigheden eerst oefenen voor ze ze in het parcours kunnen gebruiken. Verder heeft hij nog steeds wat klussen waarbij op hoogte gewerkt moet worden en geklommen. Zo bouwt hij in Denemarken op het moment een ‘hoogtetuin’. Ik had er nog nooit van gehoord, maar hij zegt dat ze in Nederland ook zijn. Het is een heel parcours boven in de bomen met hangbruggen en touwen en hutten enz. Je wordt gezekerd zodat je niet je te pletter kan vallen of je moet elkaar zekeren.
Hij is hard bezig zelfvoorzienend te worden in zijn huisje. Hij heeft een hout/kolenfornuis wat tevens verwarming is voor het hele huis, hij gaat zonnecollectoren bouwen zodat hij de stroom van zichzelf kan betrekken en…. hij heeft ontdekt dat er een oude bron in zijn tuin is en hij wil een pomp aanleggen om water (diep) uit de bodem te pompen en dan heeft hij als het goed is, ook zijn eigen drinkwater.
Sinds enkele weken heeft hij ook een katje dat natuurlijk niet bij hem weg te slaan is. Zijn vriendin was in het begin jaloers, maar nu houdt ze van allebei. Hij kan dan ook zeer smakelijk en vertederd vertellen hoe de kat trots door het huis loopt met een veroverde sok in zijn bek.

Deze zoon, waarvan we dachten dat hij een glanzende universitaire carrière tegemoet ging, beweegt zich aan de onderkant van de maatschappelijke ladder, maar hij boort al zijn kwaliteiten aan in zijn leven en gebruikt zijn intelligentie en creatieve geest om zijn leven zinvol te besteden met een minimum aan geld.
Hij is beslist een boeiend persoon en erg gelukkig. Wij zijn vreselijk trots op hem en we hebben afgesproken dat we elkaar wat vaker gaan zien zonder dat er zo’n dramatische aanleiding voor is.

Leo knapt langzaam op, maar moet van ver komen. Ik heb de afgelopen week iedere dag klaargemaakt waar hij trek in had in kleine porties. Voor het eerst sinds die zaterdagavond en zondagochtend dat we ‘s middags naar het ziekenhuis zijn gegaan (2 weken geleden) en daarvoor sinds 16 oktober, zijn we vannacht weer eens samen in huis. Morgen ga ik maar eens op school kijken of ik het nog allemaal kan inhalen en bijbenen, anders is het jammer. En ik moet ook nog steeds een tandarts vinden die mijn Bogota-kies wil vullen……