Ik heb hem meteen aan mijn blogrol toegevoegd!

Nou heb ik toch weer een leuk blog gevonden! Al een tijdje heb ik Bietje op mijn blogrol staan. Daar lees ik dus regelmatig. Als ik iemand niet op mijn blogrol heb staan, vergeet ik op een gegeven moment dat ze er zijn en dan na een week of vijf denk ik ineens: “O ja, die hadden we ook nog en soms kan ik ze dan helemaal niet meer terugvinden. Maar enfin, zij dus had gisteren zo’n leuk logje, over een ander blog wat zij volgt (volgen jullie het nog?). Dat gaat over een vrouw in 2013 die brieven schrijft aan haar overgrootmoeder die in 1913 leeft. Allebei wonen ze op het platteland van de Alblasserwaard. Nu ken ik de Alblasserwaard erg goed. Ik heb een vriendin wonen in Hardinxveld-Giessendam (op het Hoepmakerspad nota bene!) en wij hebben vrienden gehad in Ottoland, waar de twee brieven vandaan geschreven worden. Ik heb trouwens ook gewerkt in Sliedrecht. Toen we in Dordrecht woonden, gingen we op zondag altijd fietsen of autorijden in de Alblasserwaard, ik heb hele goede herinneringen aan dat gebied. Tegenwoordig heb ik vrienden in Alblasserdam, eentje daarvan ook met een blog, Teunie van Eenvoudig Leven. Ik weet zeker dat zij ook van dit blog zal smullen. Ik heb gisteravond twee uur lang terug zitten lezen Het blog heet: http://www.plonialoeve.com/ Ze is genomineerd voor de online geschiedenisprijs van 2012 of 2013, dat is me even ontgaan en je kan op haar stemmen tot 8 februari. Het is echt heel boeiend. Ik had een oma van 1894 en zij heeft me veel verhalen verteld over haar leven in Deventer in het begin van de twintigste eeuw. Over die rokken had mijn oma ook een heel verhaal. Haar moeder had 8 rokken en er ging er eentje in de was per week, de onderste. De bovenste werd dan onderste en dan zocht ze de schoonste op en dat werd dan de bovenste…… Lekker fris, ik kan er ook niks aan doen…. Jullie moeten het allemaal maar zelf lezen, het is zeer de moeite waard.

VRIJ!!

Het leuke van werken is, dat je dan af en toe een vrije dag hebt. Ik heb me voorgenomen om op maandag en vrijdag helemaal vrij te zijn, dat wil zeggen: ik bereid wel wat lessen voor, maar ik laat me niet verleiden een school te bezoeken. Ik ga ook geen boodschappen doen. De klusjes die ik vandaag gedaan heb, zijn dan ook klusjes die je op je vrije dag doet.Ik heb de koelkast en de vriezer schoongemaakt, een lijstje gemaakt van de spullen die in de vriezer zitten (ik hoef niets bij te kopen), oude dingen opgemaakt en ik heb ineens een heleboel ruimte in de koelkast en in de vriezer. Verder heb ik -eindelijk- de Ficus Benjamina afgetuigd en het kleine kerstboompje. De lichtjes laat ik nog even zitten tot het ‘s morgens licht is als we opstaan (half februari waarschijnlijk). Ik heb besloten om mijn berkensterren te laten hangen, ook al is het geen kerst. Ze zijn echt heel mooi. Misschien dat ik van de zomer er wel iets anders hang, maar nu staan ze nog erg mooi..
Op deze 21e januari is het al een heel uur later donker dan een maand geleden en het is ook een heel uur eerder licht, dat scheelt twee uur per dag!
Op deze 21e januari is mijn vader 91 jaar geworden. Ik was eigenlijk ieder jaar zo rond zijn verjaardag in Nederland, maar dit jaar ben ik bij Leo gebleven in deze spannende tijd. Mijn vader had gisteren een etentje, maar er waren er maar drie. Je gaat tenslotte niet van Lemelen door de sneeuw voor een verjaardag. Het doet me denken aan die keer in januari 1979 toen ik in verwachting was van ons derde kind. Toen had het geijzeld op 20 januari en je kon op straat schaatsen. Ik heb toen ook mijn vaders verjaardag laten schieten, sterker nog:ik heb me niet eens op straat vertoond. Net zo goed als dat je niet moet gaan schaatsen als je zwanger bent, moet je dus dan ook niet buiten komen. Je zou het jezelf nooit vergeven als je zo hard zou vallen dat de baby voortijdig komt of zoiets. Leo had een week eerder zijn arm gebroken en is toen heel hard gevallen de dinsdag daarop, waarbij hij zijn been ernstig kneusde. Wij bleven dus alle twee binnen met J-ochem, die drie was en alleen L-onneke ging naar de kleuterschool. Als ze terug kwam, hingen wij aan haar lippen als ze vertelde dat er een strooiwagen voor iedere bus reed . In die week heb ik ook ervaren dat het een zegen is om een voorraad te hebben. Ik hoefde me absoluut geen zorgen te maken over boodschappen.
Het kwam trouwens wel goed uit dat er niet zoveel mensen waren op het etentje van mijn vader, want hij kan niet zoveel meer hebben, zegt hij. Hij is maar moe, moe, moe, zegt hij, waarop ik zei dat hij gewoon op, op op was. Dat moest hij lachend toegeven en tot mijn verbazing kon ik met hem over naderende dood praten. Mijn vader is zijn hele leven als de dood heel bang geweest voor de dood, kon ook moeilijk afscheid nemen van iemand, ging niet op bezoek in het ziekenhuis als hij eigenlijk zou moeten, ging als het ff kon niet naar een begrafenis, ook als hij eigenlijk wel zou moeten, kortom: het hele onderwerp was een no-go area. Nu zei hij dat hij niet bang was om dood te gaan en dat in de natuur nooit energie verloren gaat, dus dat die energie wel ergens heen zou gaan, maar hij wist niet waarheen. Ik dacht dat ik van mijn stoel viel! Ik ben blij, ik hoop dat hij er iets aan heeft over een poosje.
Nu ga ik nog even een wasje ophangen, want zulke dingen doe je op je vrije dag…..

OOK een zachte dood gestorven.

Kunnen julie je nog herinneren dat ik een poosje geleden een interview heb gehad voor het blad OOK (opa’s, Oma’s, Kleinkinderen)? Dat staat hier. Dat was vlak voor we naar Giekenland gingen. Daarna hebben we nog een paar keer contact gehad om de puntjes op de i te zetten. Begin januari kreeg ik bericht dat het blad OOK helaas ter ziele is gegaan. In februari komt het laatste deel uit en daar sta ik NIET in. Ik heb het interview nu toegestuurd gekregen met de suggestie om het in mijn blog te zetten. Daar komt ‘ie dan:

Brief aan kleinkind(eren)

Dag lieve kinderen,

Gewoon even langswippen voor een kort bezoekje, even knuffelen of samen buiten spelen. Dat zou ik het liefste doen. Er zijn heel veel momenten in jullie levens waar ik graag bij zou willen zijn, zodat ik kan zien hoe jullie je ontwikkelen. Hoe jullie steeds meer een eigen karakter vormen. Op de oudste kleinkinderen heb ik veel gepast toen we nog in Nederland woonden, maar de jongste twee ken ik alleen van korte bezoekjes en via skype.

Ik had nooit gedacht dat ik een oma op afstand zou worden. Sterker nog, ik besloot al jong dat ik een actieve en betrokken oma wilde zijn. Mijn eigen moeder liet me na de geboorte van mijn kinderen weten dat ik niet teveel op haar moest rekenen. Dat heb ik nooit begrepen. Het is voorrecht om oma te zijn en ik hoop dat jullie mij zien als een oma bij wie je terecht kan. Een oma die ieder kleinkind aandacht en attentie geeft en jullie serieus neemt.

Nu we in Zweden wonen is dat allemaal wat lastiger. Ik mag bijvoorbeeld best wat attenter zijn met het versturen van kaartjes en cadeautjes. Soms krijg ik ineens de geest en dan krijgen jullie allemaal iets met de post. Maar vaak bedenk ik me pas op de dag dat een van jullie jarig is dat ik eigenlijk iets had moeten sturen. Ik bel wel altijd natuurlijk. En we skypen veel.

Toch was ik bang dat jullie mijn stem zouden vergeten. Daarom heb ik mezelf opgenomen terwijl ik aan het voorlezen ben. Toen ik het boek uit had, stuurde ik het op, voorzien van een stick. Het leek me een leuk idee dat voor ieder van jullie te doen. Dat jullie dan met het boek op schoot luisteren,terwijl ik – via de computer- een mooi boek voorlees. Het is er nog niet vaak van gekomen helaas. Maar ik koop wel bij ieder bezoek voor jullie allemaal een boek dat bij jullie past.

Een keer per maand probeer ik naar Nederland te komen en dan blijf ik altijd een paar nachtjes logeren. Ik geniet ervan om jullie van school te halen of de kleintjes een hapje te geven. Toen opa en ik naar Zweden verhuisden hadden we vijf kleinkinderen, maar nu zijn jullie al met zijn zevenen. Een drukke boel dus, zeker als we met zijn allen bij elkaar zijn.

De bezoekjes zijn altijd erg bijzonder en gezellig, maar ik zou liever wat meer tijd voor ieder van jullie afzonderlijk hebben. Ik wil dat jullie weten dat jullie stuk voor stuk bijzondere kinderen zijn. Dat kan
ik in een brief als deze niet kwijt. Eigenlijk verdienen jullie allemaal een eigen brief, waarin ik vertel hoe het is om zo ver weg van jullie te zijn. De foto’s aan de muur herinneren me er elke dag weer aan hoe bijzonder en uniek jullie zijn. Ik hoop dat jullie dat zelf ook weten en nooit vergeten.

Veel liefs,

Oma

Met dank aan Jojanneke Spoor die nu dus werkeloos is,

Avonturen meneer Sonneveld, avonturen!

Naar analogie van Wim Sonneveld met zijn kroketten, kennen jullie die?
Vanaf 27 december is het hier al spekglad. Overal waar auto’s hebben gereden ligt een dikke ijslaag. Onze oprit loopt iets af en je kan jezelf gewoon niet overeind houden. Het is in plaats van minder alleen maar erger geworden, ondanks het feit dat het grotendeels dooit. De ruwe sneeuw langs de kantjes, waar je nog een tijdje over kon lopen, is ook veranderd in een hobbelige, spekgladde ijsmassa. Het is drie graden overdag, maar ‘s nachts èn als de lucht opentrekt, is het rond of onder nul. Verder regent het af en toe een beetje en ieder holletje dat een beetje grip zou kunnen geven, loopt vol met water dat dan weer bevriest……. De boer rijdt vijf keer per dag met zijn tractor met sneeuwkettingen heen en weer over de weg, waardoor er butsen in komen. Ik heb mijn spikes onder mijn schoenen gedaan voor als ik hout moet halen. Nu denk je misschien dat de Zweden nu eindelijk tot stilstand komen, maar niets is minder waar. Iedereen gaat er gewoon uit, stapvoets met de auto en lopend gaan ze op de slee. Je hebt hier drie verschillende soorten sleeën: de gewone slee zoals wij die kennen, dan heb je de sneeuwracer met een heus stuur:

De derde slee heeft een andere naam: SPARK. Het is een slee met een stoeltje voorop. Dat stoeltje heeft een hoge rugleuning met handvaten bovenop en onder het geheel zitten twee lange ijzers. Degene die sleet, gaat achter het stoeltje staan en houdt de handvatten op de rugleuning beet. Vervolgens zet je 1 voet op een van de ijzers en met de andere voet step je. Als je vaart hebt of heuvel af gaat, zet je de tweede voet op het andere ijzer en glijdt voort. Het gaat heel hard, soms te hard. Je kan ook sturen, maar dat moet je wel even leren. Er zijn kinderversies van. Daar kunnen een broertje en zusje mee spelen en die kregen wij te leen.

Vandaag ging ik die terugbrengen (mijn zoon en zijn gezin vertrokken vanmorgen om half vijf weer naar Nederland, ik reed 25 km. per uur tot aan de stad) en een kinderwagen met speciale antislip sneeuwwielen die we weer van de andere buren te leen kregen, omdat ze ons zagen tobben met buggywieltjes. De heenweg naar de buren met de slee ging prima, maar terug had ik geen steun meer. Voetje voor voetje kwam ik thuis. Ik maakte spontaan een goed voornemen voor dit jaar : niet mijn heup breken voor 2013 begint.
Ik was toen al een keer gevallen, want bij de eerste stap die ik vanmorgen buiten deed, ging ik al onderuit.
Die kinderwagen was andere koek! Ik moest een beetje heuvelop en ik kwam echt bijna niet vooruit met kinderwagen en mezelf. De buurman zag me tobben en leende geheel spontaan zijn eigen volwassen spark uit! Nu kon ik terug naar huis.
Ik was van plan te gaan trainen en zwemmen na het terugbrengen van de geleende spullen, maar ik besloot nu een sleewandeling te maken met de spark. Ik heb het ook gedaan, maar ik denk niet dat ik het nog een keer doe…… Zo’n volwassen spark, heeft hele lange ijzers en stuurt dus ook moeilijker. Voor ik ging sleewandelen, heb ik hem even uitgeprobeerd en het ging heerlijk. Ik kon remmen met mijn schoenen met spikes, dus ik waagde het erop. Meteen de eerste heuvel af, ging het al fout. Ik stond op beide ijzers, maar ik kreeg meteen een bloedvaart. Ik stak dus mijn ene been uit om te remmen, maar in mijn enthousiasme verschoof ik mijn voet op het ijzer ook iets en de slee werd onbestuurbaar, glipte onder mij uit naar de (keiharde) sneeuwrand en klapte om, ik erbij. Ik viel keihard op mijn rechterknie de laatste keer dat dat gebeurde, hield ik er een meniscusknie aan over) en rechterschouder, niet op mijn hoofd gelukkig. Mijn knie is kapot en mijn elleboog ook, maar ik heb niets gebroken. Ik heb even mezelf herpakt en ben verder gegaan. Nog twee keer ben ik bijna gevallen, maar ik wist nu dat ik de slee niet moest laten omklappen en dus wist ik mezelf rennend overeind te houden. Ik heb in ieder geval getraind voor vandaag en bij gebrek aan sauna en zwembad, ben ik daarna in een heerlijk warm bad gegaan. Daarna heb ik de strijk gedaan, terwijl ik een filmpje heb gekeken. Nu voel ik mijn rechterbeen en mijn nek aan de linkerkant waar hij mijn hoofd heeft tegengehouden. Ik ga waarschijnlijk heel veel spierpijn krijgen, dus ik beweeg maar regelmatig voorzichtig en hou mezelf warm. Ik hoef er niet meer uit dit jaar. We hebben heerlijk gegeten en gezondigd de afgelopen dagen, dus vandaag worden het enkel groenten en vruchten, klein beetje brood voor de darmwerking en vanavond een biefstuk. Geen oliebollen en wat dies meer zij. Op 2 januari komt mijn oudste zoon met zijn vriendin nog een paar dagen, dan zal ik ook wel weer zondigen. De 92 kg. grens is nog niet geslecht met deze feestelijkheden……
LATSTE NIEUWS: Mijn knie is dik! en ik ook

Flashmob: het blijft me mateloos ontroeren en boeien.

In mijn mail vond ik vanmiddag weer een Flashmob (bedankt Wim Vernes!), deze keer in de Bijenkorf in Amsterdam.

Ik vind ze geweldig en ik zet ze allemaal op mijn Facebookpagina. Maar waarom WAAROM ontroert dat nou zo vreselijk, vroeg ik me af.Toevallig vroeg een van de mensen die reageerde zich dat ook af, dus ik zal hier proberen dat gevoel te analyseren……
Als jong kind, ik was een jaar of drie, ben ik naar de bioscoop meegenomen voor een Disneyfilm. Dat was helemaal iets nieuws, een kinderfilm. Je had toen nog geen televisie Het moet Assepoester zijn geweest, want ik herinner me dat ik dagen erna heb lopen roepen: “De goede in het kopje, de foute in het kropje” Toch heb ik de eerste herinnering aan een film van Sneeuwwitje. Ik denk dat ik die later heb gezien. Ze heeft een rotleven bij haar stiefmoeder en begint dan ineens te zingen! Waar kom je dat nou tegen in het werkelijke leven? “Eens komt mijn prins voorbij, eens komt mijn prins voorbij” Ik vind het een magisch moment. Dat is wat me iedere keer treft in die musicals, operettes en musicals, Je volgt een verhaal en ineens beginnen er violen te spelen en ze beginnen te zingen. Goeie musicals en operettes hebben ook een goed verhaal. Je zit midden in dat verhaal als er gezongen wordt. Als je daar als kind voor het eerst mee in aanraking komt, denk je nog magisch en dan verwacht je, of liever gezegd, hoop je, dat dat je om je heen ook eens gebeurt. Er zijn ook video’s van een huwelijksaanzoek met muziek en een hele show. Dat meisje dat het overkomt, blijft er dan ook zowat in en wij als toeschouwers ook

Ik denk eigenlijk, ik DENK eigenlijk, dat de teleurstelling van het werkelijke leven met zijn onromantische stations en winkels ons het sprookje, de magie doet vergeten. Ergens in een hoekje van de ziel echter zit nog dat kind verstopt, dat kind dat in magie gelooft. Dat kind denkt dat ieder moment de stationschef in zingen kan uitbarsten en dat er dan duiven op zijn schouder landen. De volwassene weet dat dat natuurlijk niet gebeurt en helaas zijn we meestal volwassen.

Een prachtig voorbeeld van magie met zingen verweven is altijd nog The Sound of Music. Het is een wonderzoet verhaal, maar het is wel op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Het is een spannend verhaal en er lopen verschillende lijnen door elkaar. Altijd als er kinderen in een film voorkomen en er wordt nog gezongen ook, ben ik trouwens al verkocht…
Bij het zoeken naar Flashmobs vond ik ook een Flashmob zonder muziek, maar waar de deelnemers vijf minuten lang ‘bevriezen’. Het lijkt me bizar om in het echt mee te maken, maar het ontroerde me niet zoals muziek bij een flashmob doet. Blijkbaar zijn muziek, ritme en dansen, gecombineerd met het onverwachte de ingrediënten voor de tranen in de ogen. Ik kwam bij dat zoeken trouwens ook een flashmob tegen met het liedje ABC, nota bene in ons eigen Antwerpse station. Deze kende ik nog niet:

Hij brengt helemaal het kind in me boven en de magie die ik nooit helemaal heb afgezworen, wordt weer helemaal naar de oppervlakte gebracht.
Ik blijf erin geloven dat er ineens iets om me heen gebeurt en dat ik dan midden in een flashmob terecht kom had ik al gezegd dat het kind in mij aardig aan de oppervlakte zit? Tot zo lang zal ik het met de beelden moeten doen. Gelukkig leven we in een tijd waarin we het tenminste op youtube kunnen zien…..

Niet verdwaald…

Mijn dochter was er bang voor als ik helemaal alleen in het grote nieuwe bos zou gaan zwerven. Gelijk heeft ze: ik ben erbarmelijk met het vinden van de weg. Ooit heeft iemand eens tegen me gezegd dat dat komt omdat ik geen romprotatie heb…..zij was een NOG fanatieker sensorisch integratie therapeut dan ik. Maar ik had mijn maatregelen genomen om verdwalen te voorkomen. Ik ben gewoon altijd maar rechtdoor gegaan en op de ‘hoofdpaden’ gebleven. Omdat ik drie dagen achter elkaar heel fanatiek getraind had, had ik een beetje spierpijn en ik besloot dus gisteren er een rustig dagje van te maken. Zo ging ik op weg met mijn fototoestel en een bakje druiven, maar zonder nordic walk stokken. Ondanks dat heb ik de afgelopen tijd een flink wandeltempo ontwikkeld. Op de band loop ik 5.6 km. per uur met drie keer een sprintje van een minuut op 7.3. In de vrije natuur, heuvel op, heuvel af en zonder stokken, loop ik, denk ik 5.2. Dat is evenzogoed nog een hele snelheid. Ik heb ook ontdekt dat ik veel minder naar de natuur om me heen kijk als ik met die stokken loop, want dan moet ik er voortdurend op letten hoe ik die dingen neerzet. Het kan natuurlijk ook zijn dat het lopen met romprotatie ZO onnattuurlijk voor me is, dat ik dan verder nergens op kan letten Die natuur was trouwens schitterend. Ondanks dat het winter is en de zon op het heetste van de dag nog steeds erg laag staat, zijn er overal doorkijkjes of er liggen ineens plasjes waar het licht in weerkaatst wordt, dat het heerlijk licht en haast soeserig weer is dan moet je natuurlijk niet op de temperatuur letten hè?
Onderweg zag het er bijvoorbeeld zo uit:

De weg gaat verder eindeloos, vanaf het punt waar hij begon (uit De Hobbit)

Of ook wel zo:

Jongens, meisjes: let goed op!Hier wordt hoogveen, turf, ja zelfs bruinkool gevormd.

Er was ook nog een uitkijktoren voor wild:

Het was voornamelijk een mengeling van sparren, dennen en berken, maar soms was er een stukje eikenbos:

Dit gebied – ten zuiden van Linköping – staat bekend om zijn eikenbossen. Het zijn de laatste echte wilde eikenbossen vanuit de oertijd en tevens is het de hoogste plek in Europa waar ze nog in het wild groeien. 50 km. hoger is het te noordelijk voor eiken (tenminste: in het wild).
In ieder geval: ik heb een uur heel alleen, alleen maar in de natuur gelopen en toen kwam ik langzaam weer in de bewoonde wereld. En dat was nou zo leuk! ik kwam eerst prikkeldraad langs de weg tegen, daarna werd het pad ietsje breder en nog iets later lagen er steentjes op het pad. Toen week het bos terug en er kwamen velden in het zicht en toen, om de bocht heen, zag ik dit:

Ik zag meteen dat ik er nog nooit geweest was. Langs onze weg liggen verschillende buurtschapjes en dorpjes, maar hier was ik nog nooit geweest. Ik had een beetje op de richting gelet en ik was voornamelijk zuidelijk gegaan en een beetje westelijk. Ik ging er vanuit dat ik was overgestoken richting provinciale weg 34. Als ik goed luisterde kon ik hem inderdaad in de verte horen, niet zien. Officieel hoort ons buurtschapje Batthem bij Stora Visätter (geografisch gezien ligt dat het dichtste bij), maar Stora Visätter is helemaal niet vanaf onze weg bereikbaar, daar zit een berg tussen heb ik me altijd laten vertellen. Vanaf de andere kant, vanaf de provinciale weg naar het zuiden (34) is de ingang.. Ik liep een stukje door en toen zag ik dit:

Ik had het gewoon gevonden! STORA VISÄTTER! Er stond een prachtige witte herenboerderij, meer een mansion uit Gejaagd door de Wind, vond ik:

Het lijkt een stenen huis, maar het is hout, wit hout. Aan de andere kant van de weg staat een huis waar ik helemaal verliefd op ben. Het is een huis in L-vorm. Het doet me denken aan De Ginkel. Dat was een vakantiehuis voor groepen bij Amerongen vroeger. Toen ik een kind was, gingen wij altijd naar De Bliscap en als we dan gingen wandelen, kwamen we langs De Ginkel. Zo ziet dit huis in Stora Visätter eruit :

Is het geen beeldje? Voor ons veel te groot trouwens….

.
Ik zag er geen sterveling, wel auto’s bij de huizen. Gauw een aantal foto’s gemaakt voor Leo en jullie en toen ben ik weer teruggegaan. Toen ik thuiskwam, was het precies tien voor een en ik was om 10 voor elf vertrokken…..
‘Volgende keer ga ik een zijpad in voor ik bij Stora Visätter kom. Ik heb het al gezien, kijk……..

Voor de houtstapel langs loopt een pad zo het diepe bos in…..

Ik beloof dat ik dan mijn mobiel meeneem. Als ik dan verdwaal……….

Ondergedompeld…

Mijn tante in Australië is de enige zus van mijn moeder. Mijn moeder was 11 jaar ouder. Nu is een zus van 11 jaar ouder vanzelf al behoorlijk dominant, maar mijn moeder als zus van 11 jaar ouder was toch wel SUPERdominant. Mijn tante heeft een boek geschreven dat over haar leven gaat. Gisterochtend is het aangekomen met de post en ik heb bijna alleen maar zitten lezen tot zonet. Mijn logje over de kopermijnen in Falun is niet geschreven, mijn logje over het verplaatsen en op blokken zetten van ons logeerhuisje is niet geschreven. Het logje dat ik in gedachten heb over gebarentaal bij babies moet nog maar even wachten. De strijk is niet gedaan. Ik heb zelfs geen gras gemaaid. Ondergedompeld ben ik geweest in het leven van mijn moeder en mijn tante. Nu heb ik het boek uit en nu moet ik alles ook nog een plaatsje geven, pfffff. Er komt vast wel weer een logje hoor, maar nu even niet. Ik heb familieperikelen om te verwerken.

PAUZEXXXXPAUZEXXXXPAUZEXXXXXPAUZEXXXXXPAUZEXXXXXX Maar niet te lang hoor, ik beloof het

Niet zoals Graceland maar wel als de Sun-studio.

Die rechtse is het paard….

Toen wij in 2005 in Memphis waren, stond in de Lonely Planet aangegeven dat je de Sun-Studio kon bezoeken, waar Johnny Cash en Elvis Preslwy zijn ontdekt. Wij houden meestal niet van dat soort dingen, omdat iedereen met dollartekens in de ogen staat en omdat het zo schreeuwerig toeristisch is. We besloten de kans te wagen en het was fantastisch! De studio was nog helemaal in de oude staat en er werd een prachtig verhaal verteld over mensen die 2,50 dollar moesten betalen en dan konden ze een plaatje opnemen. Wat heel bijzonder was dat zowel blank als zwart dat kon doen. We spreken over begin jaren zestig in het ‘zuiden’ van de Verenigde Staten. De hele ontdekking van Elvis Presley werd verteld en ook hoe hij voor slechts 100 dollar naar een andere platenmaatschappij werd verkocht….Helemaal opgetogen over de leuke rondleiding daar, besloten we ook naar Graceland te gaan. Je kon er met een bus komen. Zodra we het ingangsgebouw binnenstapten, wisten we al dat we een grote vergissing hadden gemaakt. Je moest een heel duur kaartje kopen voor een grote of een kleine rondleiding, allebei verschrikkelijk duur. Je mocht geen foto’s maken, of je moest een speciaal rolletje kopen bij hun (digitale fotocamera hadden we toen nog niet). Het was een grote geldklopperij. We keken elkaar aan en hebben de eerstvolgende bus teruggenomen. We zijn niet eens naar binnen gegaan.
Met deze twee verhalen in ons achterhoofd, besloten we toch maar om een bezoek te brengen aan de fabriek waar de Dalapaardjes worden gemaakt. Het begon al veelbelovend, omdat de weg niet echt goed werd aangegeven. Dat is vaak een goed teken.De werkplaats/fabriek bleek in een heel klein dorpje te zijn en er werd nog echt ouderwets en met de hand gewerkt. Natuurlijk was er wel een winkel bij en er werd wel een beetje op de toeristen ingespeeld, maar toch: het was allemaal heel authentiek.
Eerst wordt er een stempel op het hout gezet:

stempel van 13 cm.

op het hout gestempeld en uitgezaagd

Daarna wordt het paardje met de hand bijgesneden tot zijn uiteindelijke vorm:

Daarna gaan ze in een verfbad voor hun grondkleur:

Oorspronkelijk waren ze allemaal rood, maar later zijn er ook andere kleuren bij gekomen

Daarna worden ze met de hand beschilderd:

Daarna moeten ze drogen en worden de meesten nog een keer gevernist, maar soms laten ze ze ook mat. Vervolgens kunnen ze verkocht worden. Ze worden over de hele wereld verscheept. Er hing een foto van Frank Sinatra die voor zijn 80e verjaardag een grote kreeg. Ze maken ook hanen en varkens. De hanen vond ik minder, maar de varkens vond ik ook erg leuk… Het geheel ademde een sfeer uit van mensen die hun vak graag uitoefenen en die met de hele familie iets neerzetten en daar met trots over willen vertellen. Er zijn een stuk of vijf van zulke werkplaatsen, allemaal afstammelingen van twee broers van 15 en 13. Zij zijn degenen die een werkplaats begonnen om de paardjes die vanouds door de houthakkers werden gemaakt als ze niks te doen hadden in de winter, in grotere aantallen te maken en met de handelsreizigers mee te geven. In 1839 werd er een 3 m. hoog Dalahäst naar de wereldtentoonstelling in New York gestuurd en daarna was het wereldberoemd….
Jullie begrijpen dat ik ook een paar van die paardjes wilde,om zelf te houden en weg te geven. Ik heb voor ruim 100 Euro gekocht. De twee grootste houd ik zelf en de andere, kleine geef ik weg:

Er komt nog een logje aan over de kopermijn die we hebben bezocht, allemaal wetenswaardigheden. Morgen komen Ria en Piet en dan komt volgende week donderdagavond mijn jongste dochter met drie kinderen en zij komt ook nog ergens eind juli langs… GEZELLIG!!

Het Droomvlucht-fenomeen

Het meest fantastische aan droomvlucht is dat je ook de geuren ruikt van de ruimtes waar je doorheen gevoerd wordt. Omdat de reuk via een andere weg en op een andere plaats de hersenen binnenkomt dan de andere zintuigen, heeft hij een andere functie. De reuk ‘kleurt’ de belevenis met een emotie. Daarnaast zorgt de reuk ook voor associaties uit het verleden toen je die geur ook rook. Een voorbeeld: Als wij gingen kamperen, kochten we altijd duur afwasmiddel, want die had een dop die je steeds weer kon sluiten. Verder wasten we thuis altijd af met goedkoper afwasmiddel in zo’n fles waar je gewoon het puntje afknipte. Ik spreek nu over de antieke tijden hè, toen je nog MET DE HAND afwaste, ja ècht! Toen ik eens een keer bij vrienden was en daar afwaste, waande ik mezelf plotseling op de camping: kwam door de geur van hetzelfde afwasmiddel als op de camping. Ander voorbeeld: wij hebben een keer brand gehad en nog jaren later kon ik heeeeelemaal in paniek raken als ik een brandlucht rook, echt plotseling en onverklaarbaar in paniek, soms nog voor ik me bewust was dat het een brandlucht was die ik rook!
Maar nu, nu zou ik wel willen dat ik de geur op de foto kon zetten. Want het ruikt hier zo geweldig. Dat komt door:

Zo heb ik er vier!

En door:

Zo heb ik er nog drie zij het minder groot…

Het komt ook door:

Een echte boerenjasmijn, daar wordt zeep van gemaakt!

Er bloeit zelfs nog een verdwaalde boerensering!
Kakafonie van geuren is het hier en er is geen brandlucht bij, want het is ZOMER en prachtig weer met af en toe een buitje zodat ik niet hoef te spuiten. en er hoeft dus niet gestookt te worden, behalve de barbecue hier en daar. En Leo is vrij en we hebben alle tijd. En we maken plannen om een paar dagen in eigen land toerist te spelen. En mijn jongste dochter komt met drie kinderen op 20 juli.
Dat dus, komkommertijd en die eten we ook volop. Alles wel in Zion…

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!