Lieve lente lalalala

De plekken waar de sneeuw verdwenen is, worden steeds groter. Toch vriest het hier iedere nacht nog een graad of vijf. Maar de zon wint nu iedere dag aan kracht en schijnt ook flink langer. Het is hier nu al twee weken heel zonnig weer en overdag is het heerlijk warm in de zon. Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn kopfoto veranderd. Dan zou je zeggen dat de sneeuw behoorlijk weg is, maar dat is toch niet zo hoor. Hier volgen een aantal andere fotootjes van dezelfde tuin….
Als je goed kijkt, zie je nog de groene sjaal en de bezem liggen van de sneeuwman die we met Kerst gemaakt hebben

De crocussen van de kopfoto staan net buiten beeld op deze foto. De achterburen hebben wat minder zon en daar ligt dus nog heel wat sneeuw op de daken zoals je kan zien…

Maar kijk! Daar waar de sneeuwlaag zich terugtrekt, begint al meteen het gras te groeien. Voor we het weten, is alles groen en moet ik alweer onkruid gaan trekken.
De eerste planten beginnen ook al. Afgezien van het gras en de crocussen, heb ik gespot:

een akelei in wording! En dan is er ook nog een hele jonge papaver:

De natuur verliest geen seconde tijd. Over een paar weken is de hele grond bedekt met witte en blauwe bloemetjes. Dit blijft een adembenemend land.

3x eten in één week, tevens VZG (Vreemde Zweedse Gewoonten) deel 79-81

De Zweden houden van traditie en van chique. Maandagavond hadden we een diner met de gouverneur van Östergötland (onze provincie) en de Nederlandse ambassadeur die de hele dag hier op bezoek was geweest in de provincie, niet bij ons thuis. Op de kaart stond hoe je gekleed geacht werd te gaan : donker kostuum. Dat betekent dat de vrouwen in rok of mantelpak komen. Het aantal Nederlanders dat aanwezig was, was klein. Ik heb buiten het ambassadepersoneel (naast de Ambassadeur nog 2 stuks) vier Nederlanders geteld en daar waren Leo en ik er twee van. Verder was er een Zweedse die BIJNA zonder accent Nederlands praatte. Zij is met een Nederlander getrouwd en heeft in Nederland gestudeerd. De rest van de mensen (ca. 35) bestond uit louter Zweden. De diners vinden plaats volgens een strikt protocol met plaatsaanduiding. En hier komt VZG nummer 79: man en vrouw zitten niet bij elkaar! Ik heb Leo bij het begin gezien en bij het eind, bij de koffie. We zaten niet bij elkaar aan tafel en werd tussendoor niet van tafel gewisseld (wat weleens gebeurt, dan leer je allerlei mensen kennen tijdens het diner). Niet dat ik er veel moeite mee heb, maar ik vind het toch gezelliger met Leo erbij….. We hebben ook persoonlijk kennis gemaakt met de ambassadeur, aardige man. Hij was verrukt van het feit dat we een koning krijgen en we werden spontaan uitgenodigd om bij de ambassade langs te komen op 30 april en dan de kroning te volgen via een groot scherm. Hij vertelde enthousiast de speech van Beatrix nog een keer, duidelijk zeer koningsgezind……
Op dinsdag- en donderdagochtend ga ik altijd naar mijn drie Nederlandse kinderen die eind januari zijn geïmmigreerd en die vijf uur per week steun van mij krijgen. In de koffiepauze hoorde ik een leerkracht tegen een andere leerkracht zeggen dat ze dan maar zo’n kussentje (zitkussen) ging bestellen en een anti-stressballetje. Jullie begrijpen dat ik mijn oren spitste en ook dat ik mijn mond niet kon houden. Nadat ik had uitgelegd dat ik in Nederland een beetje een expert op dat gebied was en die spullen ook had verkocht, heb ik eerst college gegeven over het verschil tussen een zitkussen en een zitbal en waarom ik voor een zitbal ben als je iets wilt doen aan het voortdurend wiebelen. Daarna vroeg ik naar het kind en ze begon uit te leggen dat hij heus niet dom was, maar dat hij niet kon stilzitten. Dat was nog niet het ergste, nee, hij kon absoluut niet schrijven en in de eetzaal kreeg hij zijn eten nauwelijks naar binnen. Er kwam meer naast het bord terecht dan erop lag bijna. Ik bood meteen aan dat ik wel even naar hem wilde kijken tijdens het eten en dat ik dan wel een advies kon geven. Dus heb ik de lunch op een school meegemaakt. De eetzaal is een eindje lopen en is de andere helft van een gebouwtje wat bij het bejaardencentrum hoort. Er is een gezamenlijke keuken, maar de kinderen zitten apart van de bejaarden. Er zit een wand tussen met een glazen deur. VZG nummer 80: de Zweden zijn zeer precies met het uitdoen van de schoenen. Waar je ook komt, doe je je schoenen uit zodra je over de drempel stapt. Ik ben al helemaal getraind. Als ik de school binnenkom, doe ik mijn jas en mijn schoenen uit. Natuurlijk deed ik dat ook toen ik de eetzaal binnenkwam. Eten vind ik, moet je met je schoenen uit doen. Daar hoef ik niet voor in Zweden te wonen. Als ik in een restaurant eet, doe ik stiekem onder tafel mijn schoenen uit. Tot mijn verbazing hou je hier nu net in de eetzaal je schoenen aan! Ik begrijp echt niet waarom, want het is ook voor de Zweedse kinderen erg lastig. Je hebt hier van die pakken waar je laarzen aan vast zitten. Nu lopen die kinderen dus in de eetzaal met die broek nog aan en het bovenstuk hangt zo’n beetje op je billen! Ik weet niet hoe het in de stad is, maar de kinderen in Nykill krijgen iedere dag vers warm eten door een kok klaargemaakt. Deze keer was het pyttipanni, dat is een gerecht van dobbelsteentjes gebakken aardappel met dobbelsteentjes ham of spek en gebakken uitjes. Er was ook een vegetarische variant. Dan is er altijd een simpele saladbar met sla, tomaat, komkommer, geraspte peen en doperwtjes met zelf te nemen slasaus. Er wordt op gelet dat de kinderen ook wat rauwkost nemen. Ze krijgen er melk of water bij. Als je bord leeg is, ga je nog een keer en dan haal je knäckebröd met boter, meer niet. Interessant….
Al ligt hier nog een laag sneeuw van 15 centimeter ongeveer, is het toch heerlijk weer. ‘s Nachts vriest het nog een graad of 8 en overdag loopt de temperatuur op tot een graad of drie, soms zelfs wel ZES!! Aan de randen van langs de huizen en onder de bomen komen steeds grotere kale plekken en waar nog een grote hoop ligt, ontstaan grotten, gletscherpoorten. De sneeuw dooit van onderaf weg en waarschijnlijk zakt de hoop dan op een gegeven moment gewoon in.

Omdat er helemaal geen wind staat is het gewoon WARM in de zon. Zondagmiddag kwam de buurman in zijn t-shirt naar ons toe en nodigde ons uit om paasgebak uit Gotland te komen eten op zijn terras buiten. Dat hebben we toen gedaan. Het paasgebak was een soort saffraankoek van gekookte paprijst en suiker en saffraan natuurlijk met aardbeien eromheen . Daarbij kon je aardbeiensaus krijgen en grote klodders(ongezoete) slagroom. ERRUG slecht voor mijn lijn, maar ik heb er gewoon van genoten natuurlijk. Sindsdien zitten wij ook in de zon ‘s middags. Hij is warm vanaf een uur of twaalf tot een uur of half vijf. Gewoon aan de rand van de sneeuw, gewoon in ons t-shirt. Want zo zijn wij, èchte Zweden…

SUN\SOLEIL\SONNE\SOLE\SOL\ZON\ !!!

Als het niet zulk prachtig weer was, zou ik helemaal somber worden van alle verhalen uit Nederland over slecht weer en over alle griep die daar heerst. Sinds gisteren is de zon weer gaan schijnen, maar dat betekent wel dat het weer vriest. Twee maanden per jaar komt de zon hier niet boven de heuvel uit, maar die twee maanden zijn nu voorbij: Op 25 januari had ik zon in mijn keuken en vandaag scheen hij overal in huis, geweldig!

in de keuken…..

in de kamer…..

en zelfs in de badkamer op het zuiden die het dichtst bij de heuvel ligt….

Over twee maanden zal de meeste sneeuw gaan smelten en komt er weer GROEN tevoorschijn en GRAS en BLOEMEN!! Ik moet wachten, maar ik kan het eigenlijk niet… Ach, weet je: het landschap met sneeuw en ijs is ook erg mooi en erg glad

VRIJ!!

Het leuke van werken is, dat je dan af en toe een vrije dag hebt. Ik heb me voorgenomen om op maandag en vrijdag helemaal vrij te zijn, dat wil zeggen: ik bereid wel wat lessen voor, maar ik laat me niet verleiden een school te bezoeken. Ik ga ook geen boodschappen doen. De klusjes die ik vandaag gedaan heb, zijn dan ook klusjes die je op je vrije dag doet.Ik heb de koelkast en de vriezer schoongemaakt, een lijstje gemaakt van de spullen die in de vriezer zitten (ik hoef niets bij te kopen), oude dingen opgemaakt en ik heb ineens een heleboel ruimte in de koelkast en in de vriezer. Verder heb ik -eindelijk- de Ficus Benjamina afgetuigd en het kleine kerstboompje. De lichtjes laat ik nog even zitten tot het ‘s morgens licht is als we opstaan (half februari waarschijnlijk). Ik heb besloten om mijn berkensterren te laten hangen, ook al is het geen kerst. Ze zijn echt heel mooi. Misschien dat ik van de zomer er wel iets anders hang, maar nu staan ze nog erg mooi..
Op deze 21e januari is het al een heel uur later donker dan een maand geleden en het is ook een heel uur eerder licht, dat scheelt twee uur per dag!
Op deze 21e januari is mijn vader 91 jaar geworden. Ik was eigenlijk ieder jaar zo rond zijn verjaardag in Nederland, maar dit jaar ben ik bij Leo gebleven in deze spannende tijd. Mijn vader had gisteren een etentje, maar er waren er maar drie. Je gaat tenslotte niet van Lemelen door de sneeuw voor een verjaardag. Het doet me denken aan die keer in januari 1979 toen ik in verwachting was van ons derde kind. Toen had het geijzeld op 20 januari en je kon op straat schaatsen. Ik heb toen ook mijn vaders verjaardag laten schieten, sterker nog:ik heb me niet eens op straat vertoond. Net zo goed als dat je niet moet gaan schaatsen als je zwanger bent, moet je dus dan ook niet buiten komen. Je zou het jezelf nooit vergeven als je zo hard zou vallen dat de baby voortijdig komt of zoiets. Leo had een week eerder zijn arm gebroken en is toen heel hard gevallen de dinsdag daarop, waarbij hij zijn been ernstig kneusde. Wij bleven dus alle twee binnen met J-ochem, die drie was en alleen L-onneke ging naar de kleuterschool. Als ze terug kwam, hingen wij aan haar lippen als ze vertelde dat er een strooiwagen voor iedere bus reed . In die week heb ik ook ervaren dat het een zegen is om een voorraad te hebben. Ik hoefde me absoluut geen zorgen te maken over boodschappen.
Het kwam trouwens wel goed uit dat er niet zoveel mensen waren op het etentje van mijn vader, want hij kan niet zoveel meer hebben, zegt hij. Hij is maar moe, moe, moe, zegt hij, waarop ik zei dat hij gewoon op, op op was. Dat moest hij lachend toegeven en tot mijn verbazing kon ik met hem over naderende dood praten. Mijn vader is zijn hele leven als de dood heel bang geweest voor de dood, kon ook moeilijk afscheid nemen van iemand, ging niet op bezoek in het ziekenhuis als hij eigenlijk zou moeten, ging als het ff kon niet naar een begrafenis, ook als hij eigenlijk wel zou moeten, kortom: het hele onderwerp was een no-go area. Nu zei hij dat hij niet bang was om dood te gaan en dat in de natuur nooit energie verloren gaat, dus dat die energie wel ergens heen zou gaan, maar hij wist niet waarheen. Ik dacht dat ik van mijn stoel viel! Ik ben blij, ik hoop dat hij er iets aan heeft over een poosje.
Nu ga ik nog even een wasje ophangen, want zulke dingen doe je op je vrije dag…..

Avonturen meneer Sonneveld, avonturen!

Naar analogie van Wim Sonneveld met zijn kroketten, kennen jullie die?
Vanaf 27 december is het hier al spekglad. Overal waar auto’s hebben gereden ligt een dikke ijslaag. Onze oprit loopt iets af en je kan jezelf gewoon niet overeind houden. Het is in plaats van minder alleen maar erger geworden, ondanks het feit dat het grotendeels dooit. De ruwe sneeuw langs de kantjes, waar je nog een tijdje over kon lopen, is ook veranderd in een hobbelige, spekgladde ijsmassa. Het is drie graden overdag, maar ‘s nachts èn als de lucht opentrekt, is het rond of onder nul. Verder regent het af en toe een beetje en ieder holletje dat een beetje grip zou kunnen geven, loopt vol met water dat dan weer bevriest……. De boer rijdt vijf keer per dag met zijn tractor met sneeuwkettingen heen en weer over de weg, waardoor er butsen in komen. Ik heb mijn spikes onder mijn schoenen gedaan voor als ik hout moet halen. Nu denk je misschien dat de Zweden nu eindelijk tot stilstand komen, maar niets is minder waar. Iedereen gaat er gewoon uit, stapvoets met de auto en lopend gaan ze op de slee. Je hebt hier drie verschillende soorten sleeën: de gewone slee zoals wij die kennen, dan heb je de sneeuwracer met een heus stuur:

De derde slee heeft een andere naam: SPARK. Het is een slee met een stoeltje voorop. Dat stoeltje heeft een hoge rugleuning met handvaten bovenop en onder het geheel zitten twee lange ijzers. Degene die sleet, gaat achter het stoeltje staan en houdt de handvatten op de rugleuning beet. Vervolgens zet je 1 voet op een van de ijzers en met de andere voet step je. Als je vaart hebt of heuvel af gaat, zet je de tweede voet op het andere ijzer en glijdt voort. Het gaat heel hard, soms te hard. Je kan ook sturen, maar dat moet je wel even leren. Er zijn kinderversies van. Daar kunnen een broertje en zusje mee spelen en die kregen wij te leen.

Vandaag ging ik die terugbrengen (mijn zoon en zijn gezin vertrokken vanmorgen om half vijf weer naar Nederland, ik reed 25 km. per uur tot aan de stad) en een kinderwagen met speciale antislip sneeuwwielen die we weer van de andere buren te leen kregen, omdat ze ons zagen tobben met buggywieltjes. De heenweg naar de buren met de slee ging prima, maar terug had ik geen steun meer. Voetje voor voetje kwam ik thuis. Ik maakte spontaan een goed voornemen voor dit jaar : niet mijn heup breken voor 2013 begint.
Ik was toen al een keer gevallen, want bij de eerste stap die ik vanmorgen buiten deed, ging ik al onderuit.
Die kinderwagen was andere koek! Ik moest een beetje heuvelop en ik kwam echt bijna niet vooruit met kinderwagen en mezelf. De buurman zag me tobben en leende geheel spontaan zijn eigen volwassen spark uit! Nu kon ik terug naar huis.
Ik was van plan te gaan trainen en zwemmen na het terugbrengen van de geleende spullen, maar ik besloot nu een sleewandeling te maken met de spark. Ik heb het ook gedaan, maar ik denk niet dat ik het nog een keer doe…… Zo’n volwassen spark, heeft hele lange ijzers en stuurt dus ook moeilijker. Voor ik ging sleewandelen, heb ik hem even uitgeprobeerd en het ging heerlijk. Ik kon remmen met mijn schoenen met spikes, dus ik waagde het erop. Meteen de eerste heuvel af, ging het al fout. Ik stond op beide ijzers, maar ik kreeg meteen een bloedvaart. Ik stak dus mijn ene been uit om te remmen, maar in mijn enthousiasme verschoof ik mijn voet op het ijzer ook iets en de slee werd onbestuurbaar, glipte onder mij uit naar de (keiharde) sneeuwrand en klapte om, ik erbij. Ik viel keihard op mijn rechterknie de laatste keer dat dat gebeurde, hield ik er een meniscusknie aan over) en rechterschouder, niet op mijn hoofd gelukkig. Mijn knie is kapot en mijn elleboog ook, maar ik heb niets gebroken. Ik heb even mezelf herpakt en ben verder gegaan. Nog twee keer ben ik bijna gevallen, maar ik wist nu dat ik de slee niet moest laten omklappen en dus wist ik mezelf rennend overeind te houden. Ik heb in ieder geval getraind voor vandaag en bij gebrek aan sauna en zwembad, ben ik daarna in een heerlijk warm bad gegaan. Daarna heb ik de strijk gedaan, terwijl ik een filmpje heb gekeken. Nu voel ik mijn rechterbeen en mijn nek aan de linkerkant waar hij mijn hoofd heeft tegengehouden. Ik ga waarschijnlijk heel veel spierpijn krijgen, dus ik beweeg maar regelmatig voorzichtig en hou mezelf warm. Ik hoef er niet meer uit dit jaar. We hebben heerlijk gegeten en gezondigd de afgelopen dagen, dus vandaag worden het enkel groenten en vruchten, klein beetje brood voor de darmwerking en vanavond een biefstuk. Geen oliebollen en wat dies meer zij. Op 2 januari komt mijn oudste zoon met zijn vriendin nog een paar dagen, dan zal ik ook wel weer zondigen. De 92 kg. grens is nog niet geslecht met deze feestelijkheden……
LATSTE NIEUWS: Mijn knie is dik! en ik ook

Poppetje gezien?

Nou, Abraham is wel leuk geworden, ook al zeg ik het zelf. Hij heeft een baard en wenkbrauwen van glazuur. Ik heb met een satéstokje de golfjes in zijn baard getrokken.

Verder zag ik van de week in de stad zoiets leuks en dat heb ik nageaapt. Ik vind het erg leuk staan, net of die mannetjes van Ronja de Roversdochter tot leven zijn gekomen.

Vanmorgen scheen de zon, het was wonderbaarlijk mooi buiten, ook wonderbaarlijk koud trouwens: -14 graden…


Je begrijpt dat die stokken er niet voor niks staan. Je zou de weg niet meer zien zonder
Nu heeft de lucht weer die verdachte kleur van aanstormende sneeuw. Morgen wordt weer flink sneeuw verwacht. Ik las bij haar dat in Stockholm de hoeveelheid sneeuw van normaal de hele winter is gevallen! Dat wordt nog wat!
OK, we gaan naar de verjaardag MET Abraham!

In het ziekenhuis om tien voor half acht…..

Ik had een afspraak om half acht, dus ik was vroeg voor mijn doen. Als je dan denkt dat je de eerste bent, heb je het mooi mis. De wachtkamer zat vol met wel 15 mensen. Je moest je eerst melden bij de receptie, maar niet op de manier zoals ik dat van Nederland ken. Je trekt een nummer en de receptioniste roept je op. Er stond duidelijk dat er vermeden moest worden om een rij te laten ontstaan. Je moest gewoon weer gaan zitten nadat je een nummertje had getrokken. Toen ze eenmaal wisten dat ik er was, ging het razendsnel. Iemand die doneert wordt zo’n beetje doodgeknuffeld. Ze buitelden zowat over elkaar heen van vriendelijkheid. Ik moest mijn bovenlichaam ontbloten en ik kreeg een jasje aan van hun. Ik heb daar al eens eerder over geschreven. Ik vind dat zo attent! Als je dan gaat liggen (ik kreeg een echo), moet je dat jasje wel naar boven schuiven, maar je loopt niet met je blote bovenlijf uit die kleedkamer naar binnen….. Nou, een echo dus: brought back sweet memories. De laatste keer dat ik een echo kreeg was 30 jaar geleden en omdat mijn eigenwijze dochter een week voor de bevalling nog in stuit lag, maar ze had zich in de wachtkamer omgedraaid…… De man die de echo afnam, was een uiterst zwijgzaam type. Hij zei alleen dat ik mijn adem moest inhouden en wanneer ik weer gewoon mocht ademen. Op het briefje stond al dat de uitslag naar de dokter ging en dat ik daar niks te horen zou krijgen daarover. Nou, hij nodigde ook helemaal niet uit om eens lekker iets aan te vragen. Daarna moest ik met mijn jasje aan naar een slightly andere afdeling, maar wel in de buurt. Daar kreeg ik nog een röntgenfoto van mijn longen. Alles was zo gepiept, om tien over acht stond ik weer buiten. Normaal gesproken kom ik dan zo’n beetje mijn bed uit….. Wat ik nog bijna vergeet te vertellen is dat iedereen je persoonsnummer aan je vraagt voor ze iets met je gaan doen. De receptioniste, de verpleegkundige die me meenam, de man die de echo deed en de laborante die de longfoto maakte, allemaal vroegen ze eerst mijn persoonsnummer. Je persoonsnummer is je geboortedatum andersom (eerst het jaar, dan de maand en daarna de dag) met een viercijferig uniek nummer erachteraan. Iedereen in Zweden (nou ja, bijna iedereen) kent zijn persoonsnummer uit zijn hoofd. Ik ken ook dat van Leo uit mijn hoofd.
Ik had mijn trainingskleren meegenomen, maar ik wilde eigenlijk niet gaan trainen. Ik wilde in mijn nieuwe bos gaan wandelen! De winkels gaan pas om 10 uur open, alleen de supermarkt is vanaf zeven uur open. Ik ben dus wat boodschappen gaan doen en ik moest geld trekken. De automaat bij de supermarkt was buiten gebruik, dus toen moest ik toch naar de stad. Op de terugweg kwam ik LANGS het zwembad! Dat was te veel voor me, toen ben ik toch maar gaan trainen en zwemmen en het was heerlijk!
Ik was om 1 uur thuis. Toen heb ik even wat gegeten en ben aan het koken geslagen. Jessica zou om een uur of vier komen en dan had ik gelukkig weer eens iemand om voor te koken. Goulash heb ik gemaakt, maar uiteindelijk wilde ze liever biefstuk met spruitjes en broccoli en gewone gekookte aardappels. Nu heeft ze dus goulash meegekregen en de rest van de aardappels.
Morgen, morgen ga ik in mijn nieuwe bos wandelen met fototoestel,een flesje water en rauwe peen. Misschien heb ik dan ‘s middags wel zin om naar het koopcentrum te gaan en een afspraak voor onze auto’s te maken, een afspraak bij de kapper te maken (mijn haar hangt voor mijn ogen), een nieuwe witte rits te kopen die ik in een rok ga zetten nog nooit gedaan paniek peeuw! en naar wat kerstdingetjes kijken. Maar het kan ook zomaar dat ik helemaal geen zin heb om mijn paradijsje te verlaten, een grauw paradijsje op het moment, maar niettemin…… Ik ben altijd heel uithuizig geweest maar sinds ik hier woon, wil ik de deur gewoon niet uit.

“Ojdå, förlåt!”

Iedere keer neem ik me voor om dat te zeggen als er iets plotselings gebeurt of als ik per ongeluk tegen iemand aanstoot, maar het is me tot nu toe nog niet gelukt. Het enige wat ik in zo’n situatie weet te zeggen is: “Oooow, sorry!” Daarna pas zeg ik förlåt…. Ik had het er met Jessica over en zei zei dat het bij haar ongeveer vijf jaar duurde voor ze oj ging zeggen en zij praat thuis ook Zweeds. Als je thuis gewoon nog Nederlands praat, duurt het langer. Ik vrees dat ik het niet meer mee ga maken….
Dat was even een kort luchtig logje op niet zo’n luchtige dag. Het slechte nieuws vertel ik nog wel, maar het goede nieuws is dat we belasting terugkrijgen. We snappen er niks van, maar we krijgen een kleine 300 Euro terug. Het weer was hier overigens prachtig vandaag, 5 graden en een zonnetje. Om vier uur is het donker. Hoe was het bij jullie?

Het Droomvlucht-fenomeen

Het meest fantastische aan droomvlucht is dat je ook de geuren ruikt van de ruimtes waar je doorheen gevoerd wordt. Omdat de reuk via een andere weg en op een andere plaats de hersenen binnenkomt dan de andere zintuigen, heeft hij een andere functie. De reuk ‘kleurt’ de belevenis met een emotie. Daarnaast zorgt de reuk ook voor associaties uit het verleden toen je die geur ook rook. Een voorbeeld: Als wij gingen kamperen, kochten we altijd duur afwasmiddel, want die had een dop die je steeds weer kon sluiten. Verder wasten we thuis altijd af met goedkoper afwasmiddel in zo’n fles waar je gewoon het puntje afknipte. Ik spreek nu over de antieke tijden hè, toen je nog MET DE HAND afwaste, ja ècht! Toen ik eens een keer bij vrienden was en daar afwaste, waande ik mezelf plotseling op de camping: kwam door de geur van hetzelfde afwasmiddel als op de camping. Ander voorbeeld: wij hebben een keer brand gehad en nog jaren later kon ik heeeeelemaal in paniek raken als ik een brandlucht rook, echt plotseling en onverklaarbaar in paniek, soms nog voor ik me bewust was dat het een brandlucht was die ik rook!
Maar nu, nu zou ik wel willen dat ik de geur op de foto kon zetten. Want het ruikt hier zo geweldig. Dat komt door:

Zo heb ik er vier!

En door:

Zo heb ik er nog drie zij het minder groot…

Het komt ook door:

Een echte boerenjasmijn, daar wordt zeep van gemaakt!

Er bloeit zelfs nog een verdwaalde boerensering!
Kakafonie van geuren is het hier en er is geen brandlucht bij, want het is ZOMER en prachtig weer met af en toe een buitje zodat ik niet hoef te spuiten. en er hoeft dus niet gestookt te worden, behalve de barbecue hier en daar. En Leo is vrij en we hebben alle tijd. En we maken plannen om een paar dagen in eigen land toerist te spelen. En mijn jongste dochter komt met drie kinderen op 20 juli.
Dat dus, komkommertijd en die eten we ook volop. Alles wel in Zion…

“Oma, waarom moet die boer eerst op zijn kop gaan staan?”

” En we gaan nog niet naar huis…….Niet naar huis gaan, niet naar huis gaan, of de boerl moet op zijn kop staan“
Zoals altijd als ik naar Nederland kom, neem ik me van te voren voor om logjes te schrijven en zoals iedere keer komt het er niet van……. Het was een heerlijke week en zoals altijd: een week is precies genoeg. Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het is hier net zo koud geweest als in Nederland en mijn nieuwe aanplant heeft gelukkig genoeg water gekregen tijdens mijn afwezigheid. Leuke dingen hebben we gedaan in Nederland. Ik heb al mijn kinderen en kleinkinderen goed kunnen spreken, heb met allemaal wat anders leuks gedaan en zondagavond zijn we nog met zijn allen bij elkaar gekomen voor eten en spelen.
Woensdagmiddag ben ik met mijn oudste dochter naar Het Delftse Hout geweest. Het ligt achter Ikea en je bent net ver genoeg van de snelweg om hem niet te horen… Het is een afgegraven veenplas, iets kleiner dan de Kralingse Plas en ze hebben er een bos omheen gebouwd. Ieder jaar storten ze zand, zodat je een strand hebt. Als de kinderen een echt ambitieus zandkasteel willen bouwen, komen ze bij de modder terecht. Het water was nog wel koud, dus we zijn niet verder dan onze heupen gegaan en verder hebben we heerlijk gezond en ijs en een broodje kroket gegeten. Je kon ook waterfietsen huren, maar dat hebben e niet gedaan. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten omdat ik mijn badpak in de tas van mijn dochter had gedaan, stom, stom, stom….Het is beslist een aanrader, alhoewel ik heb begrepen dat het in de zomer daar niet helemaal veilig is i.v.m. botulisme.
Donderdag ben ik met een lieve vriendin naar Zoetermeer geweest en nadat ik haar weer thuis had afgezet, ben ik nog even naar het quiltwinkeltje gegaan Ik heb schattige stof gevonden: RUPSJE NOOITGENOEG!! Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik weet al wat ik er van ga maken, dat horen jullie nog wel…..

Daarna heb ik de boeken gekocht voor de kleinkinderen en een boek voor Leo: de kunst van het veldspel, een ‘honkbalroman’ Dat is een cadeautje omdat we vandaag (5 juni) 43 jaar getrouwd zijn, logje volgt
‘s Avonds ben ik even bij Lieke aangegaan, want zij had logé’s uit Zweden! Ellinor, een van de twee, heeft Lieke via mij leren kennen, maar ze is intussen naar Umeå verhuisd, dat is net zo ver van Linköping(waar ik woon) als Groningen……. Zweden is een enorm land…. We zijn even naar Kinderdijk gereden en hebben daar wat gewandeld Het was pokkeweer Er waren helemaal geen andere toeristen…
Op vrijdag ben ik met mijn jongste dochter en haar drie kinderen naar De Efteling geweest. En jongens: ik blijf gewoon een kind, ik blijf gevoelig voor de magie daar!

En ik ben niet de enige die geniet…

Gelukkig was het redelijk weer, niet koud, we hebben een klein druppelbuitje van 10 minuten gehad, verder was het prima. Heerlijk om weer eens in de Efteling te zijn! Het stond al lang op het programma, maar het kwam er maar steeds niet van.
Zaterdag ben ik <hier geweest. Er waren studiedagen met Winny Dunn, erg interessant. Vroeger was ik docent bij Anders kijken naar kinderen. Ik heb ook haar geholpen met de verkoop. Vroeger was ik de eigenaar van Sisigma. Een hele dag met leuke mensen bijgekletst…Toen ik terugkwam in HIA, bleek mijn dochter ineens drie kinderen erbij gekregen te hebben. Met een beetje inschuiven, vonden we allemaal een slaapplaats. Zondag was het werkelijk verschrikkelijk weer, koud en het regende. Toen ik uit Zweden vertrok, was het prachtig weer en ik had dus niet zo veel warme dingen meer om aan te trekken. Na de Kerk had ik met mijn zoon, zijn vrouw en hun twee kinderen afgesproken om naar Dordt in Stoom te gaan….. Ik had een rok aan en blote benen in sandalen. Bovendien had ik alleen een fleecejas bij me en geen regenjas. We waren dapper, we zijn toch gegaan, zij het iets aangepast. In plaats van stukken te lopen, in rondvaartboten te stappen en overal te kijken, hebben we de stoomtrein heen en weer terug genomen. We zaten in de restauratiewagen. Ik voelde me wel een beetje Oriënt-express moet ik zeggen, behalve het weer dan. Ook hier had ik helaas niet mijn fototoestel bij me (in de auto laten liggen), maar mijn zoon heeft foto’s genomen. Ik heb ze alleen nog niet.
Daarna zijn we gaan eten bij mijn jongste dochter en mijn oudste is ook gekomen met haar gezin. Twee van de drie logeerkinderen aren ondertussen weer weg, dus we zaten met 7 volwassenen en 8 kinderen – waaronder twee babies – gezellig te chillen. Dat zag er ongeveer zo uit:

Er bleef er eentje onverstoorbaar met de trein spelen

de meiden legden onverstoorbaar in de regen lamscarbonaadjes op de barbeque . Ze waren HEERLIJK!

Maandag heb ik een rustig dagje gehad, beetje voorlezen, beetje koffers pakken en ‘s middags ben ik voor ik naar Schiphol ging nog even bij mijn vader geweest. Hij is negentig en nog kerngezond, het enige is dat hij slecht ziet. Ik reis altijd het liefst met alleen handbagage, want dan hoef je nooit op die band te wachten. Bij de beveiliging werd ik eruit gepikt. Helemaal vergeten dat ik ook nog een linkshandige schaar had gekocht bij het quiltwinkeltje. Op dat ene incident na, verliep de reis voortreffelijk. Heet was om half elf nog licht en het is eigenlijk niet donker geworden vannacht….. Heerlijk, ik ben weer thuis!